Her şeyi elde ettim aşk olmadan: Hesaplı bir evlilik yaptım ve kendimi harika hissediyorum!
Ben mutluyum ve bununla gurur duyuyorum. Anlatacağım şey dram ile alakalı değil. Gözyaşları, pişmanlıklar ve kırık umutlar yok.
Ben mutluyum.
Birçok kadının hayalini kurduğu bir hayat yaşıyorum ve bunu aşk olmadan başardım.
Yıllarımı kariyer peşinde koşmakla ya da “o özel” adamı beklemekle harcamak yerine, benden çok daha yaşlı olan bir adamla evlendim. Ama o, hayallerimdeki her şeyi sağladı.
Bana güzel, huzurlu bir yaşam sundu; konfor dolu ve geleceğe dair güvenle dolu.
Ben istikrarı, yanılsamaları değil, tercih ettim. Arkadaşlarım mükemmel diplomalarına rağmen zor geçiniyorken, ben rahat bir evde yaşıyorum, iyi bir arabam var ve maddi sıkıntı çekmek nedir bilmiyorum.
Kendime zaman ayırabiliyorum. Güzellik salonlarına gidiyorum, spor yapıyorum, seyahat ediyorum.
Benden tek bir beklentisi var: her zaman güzel olmak ve yanında kalmak.
Ve biliyor musunuz? Bunu kabul ediyorum.
O gurur duyuyor benimle.
Beni iş toplantılarına götürüyor, arkadaşlarıyla tanıştırıyor, bu birliğin onun için ne kadar değerli olduğunu herkese gösteriyor.
Son iki yılda dünyayı dolaştık, inanılmaz anılar biriktirdik.
Ve şimdi ilk çocuğumuzu bekliyoruz.
Yargı? Umurumda değil.
Birçok kişinin arkamdan fısıldadığını biliyorum.
“Satıldı”, “cebindeki paraya evlendi”, “duygular yerine parayı tercih etti”…
Üzerime alınmıyorum.
Bu dedikoduları duyduğumda, sadece gülümsüyorum.
Kimseye bir şey ispatlamam gerekmiyor.
Özellikle de her gün iş, çocuklar, ev işleri ve geçim sıkıntısı arasında bocalayanlara, yeterince kazanamayan eşleriyle geçenlere.
Büyük aşkları neye yarar, en sonunda yorgun ve mutsuzlarsa?
Gerçek duygularla kirayı ödemeyi denesinler. Gerçek bağlılıkla çocukları geçindirsinler.
Hayat daha basit: ya paran vardır, ya da sorunların.
Ben birincisini seçtim.
Çocukluğumdan çıkardığım ders
Yoksulluk içinde büyüdüm.
Ailem eğitimli insanlardı, ama mütevazı maaşları borçları ödemekte zorlanıyordu.
Maaş gününden maaş gününe yaşadığımızı hatırlıyorum.
Kışın bana sıcak bir kaban alabilmek için annemin kendine her şeyden vazgeçtiğini anımsıyorum.
Babamın en ucuz yiyeceklerle yetinmek zorunda kalıp somurtmasını da unutmuyorum.
Deniz kenarına giden kızlara imreniyordum.
Diğerlerinin sahip olduğu şeyleri alamadığım için kendimden nefret ediyordum.
O zaman kendime söz verdim: Geleceğim farklı olacak.
Çocuğum asla kıyafetinden utanmak zorunda kalmayacak.
Okul gezisi için benden para istemeyecek, çünkü onun olmadığını bilecek.
Geceleyin maaş gününü bekleyerek son paralara bakıp ağladığımı görmeyecek.
Kendine güvenen ve mutlu bir çocuk olarak yetişecek.
Aşk güzeldir. Ama parası yoksa hiçbir şey ifade etmez.
Aşka karşı değilim.
Ama istikrarsız bir aşk, acı vermekten başka bir şeye yaramaz.
Tatlı kızlar, bu satırları okuduysanız, belki beni yargılayacaksınız.
Ama çocuklarınızı doyuracak bir şeyiniz olmadığında, hayatta kalmak için savaşmaktan bıktığınızda, ve “aşk”ınız gerçeklerle yüzleştiğinde çaresiz kaldığında, bu kelimelerimi hatırlayacaksınız.
Her gün para kazanmak için kendini parçalamak zorunda kalan kadın mutlu olamaz.
İleride bir gün, ya da daha erken bir tarihte huysuzlanacaktır.
Eşinden hayal kırıklığına uğrayacak; zayıf bir adam olduğunu görecektir.
Kendine acımaya başlayacaktır.
Ben kendime acımak istemiyorum.
Ben yaşamak istiyorum.
Ve ben yaşıyorum.
