Gelinimiz pembe bir gülümsemeyle avını bekleyen bir yırtıcı. Ölmemizi bekliyor ki evi kapabilsin.
Bu satırları yazarken içim acıyor, lütfen inanın. Aileden birini kötülemek için değil, ama kendimi böyle bir duruma nasıl getirdiğimi hala anlayamadığımdan. Mutfakta oturmuş eski işlemeli yastığımı kucağıma bastırarak kocama, muhtemelen evi camiye bırakacağımızı fısıldarken. Evet, yanlış duymadınız, ne oğlumuza ne de torunlara, camiye bırakacağız. Çünkü aksi halde bu, hayatımıza karanlıkta yürüyen bir hırsız gibi girmiş olan kadına kalacak ev. Sessiz, kendinden emin ve önceden plan yapmış şekilde.
Benim adım Meryem, 67 yaşındayım ve kocamla birlikte Ankara’nın merkezinde, 22 yıl önce aldığımız ferah bir dairede yaşıyoruz. O zamanlar yazlıklarımızı satmış, son birikimlerimizi kullanmış, bir de kredi çekmiştik — bu evin her bir karesi terle, korkularla, umutlarla dolu. Oğlumuzu büyüttük, bir gün evine iyi kalpli, akıllı, güvenilir bir gelin getireceğini hayal ettik. Ama işler farklı gelişti.
Beş yıl önce Okan — tek oğlumuz — Zeynep’i ilk defa getirdi. Hemen hissettim ki bu kız buralı değil. Ne karakteri, ne zevkleri, ne de bakışlarıyla. Temel olarak uyuşmuyordu bizimle. Sıradan, yüksek sesli, kibirli bir gülümsemeyle. Ama en önemlisi — gözleriydi. Saygı da içtenlik de yoktu o gözlerde. Sadece hesaplı bir plan ve sahte bir nezaket.
Okan, hipnotize olmuş gibi, her söylediğini dinliyordu. O konuşunca Okan eriyordu adeta. Zeynep evlenelim dedi, nikâh dairesine koştu hemen. Ben erken, önce birbirinizi tanımalısınız dedim, alınmıştı. Aşık olduğunu söyledi. Ben ise sessiz kaldım. Oğlumu kaybetmek istemedim.
Evlendikten sonra daire kiraladılar. Biz karışmadık, elimizden geldiğince yardımcı olduk, para verdik, yiyecek, hediyeler aldık. Ama her ziyaretlerinde Zeynep daha da fazla ileriye gitti. İmalar, alaylar, aşağılamalar. Ya Okan? Oturup gülümsüyordu. Gerçekten eşinin altın gibi biri olduğuna inanıyordu sanki.
Geçen Kurban Bayramı’nda boğazımda düğüm olan bir olay yaşandı. Onları akşam yemeğine davet ettik. Oğlumun sevdiği yemekleri hazırladım — elmalı ördek, rus salatası, ev yapımı börekler. Onların evde gibi hissetmeleri için elimden geleni yaptım. Yemek sırasında, laf arasında şöyle dedim:
— Kendi evinizi düşünsenize. Gençken kredi çekebilirsiniz. Biz de yardımcı oluruz.
Zeynep hiç sıkılmadan şöyle yanıtladı:
— Neden ki? Nasıl olsa sizin de bir eviniz var. Zaten bize kalacak.
İçimde bir şeyler koptu. Sanki soğuk bir bıçakla kalbimden yaraladılar. Ona bakıyorum ama gözümün önünde bir gelin değil, torunlarımın annesi değil, rujlu bir köpekbalığı var. En korkuncu da, Okan hiçbir şey söylemedi. Sessiz kaldı ve gülüp geçiştirdi.
Onlar gittikten sonra kocam, Ali, ile mutfakta uzun süre oturduk. Genelde sakin ve kontrollü olan kocam, hayatında ilk kez:
— Bu böyle gitmez. Onlara bir şey borçlu değiliz, dedi.
İşte o zaman miras meselesini konuşmaya başladık. Eğer böyle devam ederse ev cemaate gidecek, neredeyse tüm hayatımızı geçirdiğimiz caminin yanındaki. Kötü olduğumuzdan değil, ruhumuzu verdiğimiz yerin, kalbinde hesap makinesi olan bir kadına kalmasını istemediğimizden.
Hayatımız boyunca oğlumuza bir ev bırakmayı hayal ettik, torunlarımızın kahkahalarının yankılanacağı bir yer, aile geleneğinin korunacağı bir yuva. Ama böyle bir bedelle değil.
Düşünüyorum: Okan’a her şeyi açıkça söylemeli miyim? Ama söylersem ilişkileri yıkarım. Eğer söylemezsem, her gün Zeynep’in ellerini ovuşturmasını bekleyeceğim, bizim ölümümüzü bekliyor diye. Zoruma gidiyor, içim daralıyor.
Sadece bir mucizeye umut ediyorum — Okan’ın gözlerinin açılmasını, oynanan oyunu fark etmesini. Ama her geçen gün bu umut sönüyor. O, yetişkin bir kadının etkisi altında bir çocuk gibi. Ve Zeynep, istediği gibi oynuyor onunla.
Belki aranızda benzer bir durum yaşamış birileri vardır? Belki ne yapmam gerektiğini söylersiniz? Çünkü insanın canı yanıyor, oğlunun bir gölgeden ibaret olduğunu görmek, önünde sen öldüğünde üzülecek biri değil, “miras”ının yolunu açacak biri var diye mutlu olan biri varken…
Lütfen yardım edin. Henüz geç değilken. Biz hayattayken.
