Yasemin ve Cem iki yıldır evliydi. Birbirlerini çok seviyorlardı, ama Yasemin’in kayınvalidesi Ayşe Hanım ile olan ilişkileri sık sık gerginlik yaratıyordu.
Yasemin kibar ve sevecen biriydi. Özellikle yeni akrabalarına uyum sağlamak için sürekli çabalardı.
Fakat tüm bu çabalarına rağmen Ayşe Hanım’ın soğuk ve mesafeli tavırlarından kurtulamıyordu.
Kayınvalidesi hiçbir zaman doğrudan bir şey söylemezdi ama bakışları, ses tonu ve ufak imalar Yasemin’i istenmeyen biri gibi hissettiriyordu.
Ayşe Hanım’ın evinden döndüğünde Yasemin hep üzgün olurdu.
– Cem, annenin beni sevmediğini hissediyorum, – diye endişeyle eşine anlatırdı Yasemin.
Bu durumlarda Cem iç çekip okuduğu kitabı kenara koyarak derin bir nefes alırdı:
– Yine neler uyduruyorsun? Annem sana saygı duyuyor, sadece biraz mesafeli biri. Babamın vefatından sonra bizi tek başına büyütmek kolay değildi, biliyorsun.
– Anlıyorum ama neden sürekli arkamdan beni eleştiriyormuş gibi hissediyorum?
– Bu tamamen senin hayal gücün, Yasemin…
– Hayır! Geçen gün Ayşe Hanım’ın büyükannelerinden biriyle konuşurken seni anlatmıştım. Beceriksiz olduğumu ve beni sevmediğini söylediğini duydum, – diye Cem’e hatırlattı Yasemin.
– Tam olarak kimin hakkında konuşulduğunu bilmiyorsun. Daha güzel şeylerden bahsedelim. Yarın yeni bir filme gitmeyi öneriyorum, nasıl olur? – konuyu değiştirdi Cem.
Yasemin ise şüphelerinden bu kadar kolay vazgeçemezdi. Kayınvalidesi ailesinden hoşlanmıyormuş gibi gelse de, Ayşe Hanım bunu asla açıkça dile getirmemişti.
Bir sonraki ziyarette Yasemin, kuşkularını gidermek için bir çözüm düşündü.
Bu kez kayınvalidenin evine giderken yanına küçük bir kayıt cihazı aldı.
Yasemin gizlice mutfağa girip üniversitede ders kaydı yapmak için aldığı bu küçük cihazı havluların altına sakladı.
Daha sonra her zamanki gibi davranıp Ayşe Hanım’a akşam yemeği hazırlamaya yardım etti.
Eve döndüklerinde Cem’e planından bahsetmeden sessizce uyudu.
Ertesi gün, kayınvalidesiyle ev işleri bahanesiyle görüştü ve aslında cihazı geri almaya gitmişti.
Kendisini buldum ve titreyerek eve döndü.
O akşam Cem işten döndüğünde, Yasemin gizemli bir şekilde ona yaklaştı:
– Cem, bir şey dinleyelim, – dedi, kayıt cihazını elinde sıkarak.
– Ne bu? – Cem şaşkınlıkla, montunu çıkarırken sordu. – O bir kayıt cihazı mı? İçinde ne var?
– Sadece dinle lütfen, – diye ısrar etti Yasemin ve kaydı açtı.
İlk başta mutfaktan gelen sıradan sesler duyuluyordu: suyun sesi, tabakların tıkırtısı, havadan sudan konuşmalar.
Sonra, Ayşe Hanım’ın sinirli sesi işitiliyordu. Belli ki birisine telefon ediyordu.
Karşısındaki kişi cevap verdiğinde, yaşlı kadının sesi daha da sertleşiyordu.
– Bir türlü gönlüm rahat etmiyor. Oğlum bu kızla evlenirken nereye bakıyordu? Yemek yapmayı bile bilmiyor, – diye sinirle başlamıştı. – Ayrıca ailesi de öyle. Çocuklar çay bile demleyemiyor! Annesi de aynı, tıpkı kızı gibi bir ev hanımı değil. O ailede herkes böyle…
Daha sonra da Yasemin’in görüntüsü, davranışları ve ailesi hakkında daha birçok kırıcı söz söylemişti.
Ayşe Hanım, konuşmasını bitirirken iyi dileklerle vedalaşmış ve televizyonu açmıştı.
Bu noktada Yasemin kaydı durdurdu. Cem’e umut ve korku dolu bir bakış atarken:
– Şimdi haklı olduğumu görüyorsun değil mi? – dedi, gözyaşlarını zor tutarak.
Cem gözlerini yere dikti, mahcuptu ve şaşkındı.
Bir yandan, annesinin kabul edilemez şekilde davrandığını anlıyordu, ama diğer yandan Yasemin’in gizlice konuşmalarını kaydetmesini yadırgıyordu.
– Annem her zaman açık sözlüydü, – en sonunda başını kaldırıp karısına söyledi. – Belki de o anlık bir sinirle söyledi bunları…
– Sinir mi? – diye bağırdı Yasemin, ihanete uğramış gibi hissederek. – Sinirlenip de ailemi ve beni aşağılaması mı? Hangi bahaneleri buluyorsun?
– Belki sadece gergindi… Onunla sakince konuşmayı deneyelim, anlatabiliriz…
– Hayır, Cem! Bu aşağılamalara daha fazla katlanmak istemiyorum! Beni koruyamıyorsan, ilişkimize yeniden göz atmalıyız! – dedi Yasemin ve odadan fırladı, Cem’i düşünceleriyle baş başa bıraktı.
Durumun acil bir çözüme ihtiyacı olduğunu anlıyordu ama doğru olanı nasıl yapacağını bilemiyordu.
Bir süre sonra, duygular biraz dinginleşmişken, Cem annesini aramaya karar verdi.
Ayşe Hanım’a durumu açıklayıp, Yasemin’den sarf ettiği laflar için özür dilemesini istedi.
– Anne, böyle yapmamalısın… Bu kez gerçekten haddini aştın…
– O beni dinlemiş mi? Konuşmamı kayda mı almış? Kim ona izin verdi? Polise gideceğim, onun mahremiyetime karıştığı için şikayet edeceğim! – diye bağırdı kadın. – Ve sen istiyorsun ki bunca şeyden sonra ona özür dileyeyim? O ayaklarıma kapanıp af dilemeli!
– Anne, yeter! – diye sertçe sözünü kesti Cem. – Ne yaptığını farkında mısın?
– Farkındayım! Seni çok net duyuyorum! O Yasemin bir daha evime ayak basmayacak, anladın mı? Anladın mı? Her yeri dinleme cihazıyla doldurmuş olabilir. Artık evde tek kelime konuşamıyoruz! – dedi Ayşe Hanım ağlayarak. – Ve sen, anneni koruman gerekirken o kadının tarafını tutuyorsun! Yarın üniversiteye gidip bu kadının okuldan atılmasını isteyeceğim!
– Sakın yapma! – diye bağırdı sinirli adam, annesinin sınırları aştığını anladı.
– Sana sormayacağım bile! – dedi Ayşe Hanım gülerek ve telefonu kapattı.
Cem annesine tekrar tekrar ulaşmaya çalıştı ama başaramadı.
Kadının bir şey yapmamasını sağlamak için yanına gitti ve Yasemin’in onurunu mahvetmesini önlemeye çalıştı.
Fakat Ayşe Hanım kapıyı açmadı, çünkü konuşmanın konusu olduğunu biliyordu.
Kadın sakinleşince Yasemin’i evine almamaya ve oğlunu ona karşı kışkırtmaya karar verdi.
Cem hızlıca bu durumu fark etti, bu yüzden ailesini ziyaret etmeyi azalttı.
