Babamın damatla konuşmasını duyunca, gelin düğünden kaçtı.
Bazen tek bir söz, tek bir an, yıllarca büyük emeklerle kurduğun dünyanızı birkaç saniyede yerle bir edebilir. İşte bana da aynen öyle oldu. Hala tüm bunların bir dizide değil, gerçek hayatımda geçtiğine inanamıyorum.
Adım Zeynep ve sadece birkaç gün önce bir gelindim. Mutlu, aşık ve hayatımın en önemli ve neşeli bölümünü bekliyordum. Tolga ile neredeyse üç yıldır birlikteydik. Her şeyin mükemmel olduğunu söyleyemem ama kimin ilişkisi mükemmel ki? Bir elmanın iki yarısı gibiydik—tartışır, barışır, hayaller kurardık. Hamile kaldığımda Tolga birçokları gibi kaçmadı, sözlerin arkasına saklanmadı. Bana evlenme teklif etti ve düğün hazırlıklarına başladık. Her şey bir rüya gibiydi.
Geliniği seçerken ellerim titreyerek dantelini dokunuyordum. Restoran, menü, müzik—her detay özenle düşünüldü. Annem mutluluktan ağlıyordu, babam ise az konuşurdu ama bu heyecandandır sanıyordum. O gün erkenden uyandım, aynada kendime baktım ve inanamadım—işte masalım başlamıştı.
Nikah dairesinde evlendik, herkes sevinçle alkışlıyor, “Gelin!” diye bağırıyorlardı. Ardından İzmir’in merkezindeki lüks bir restoranda düğün başladı. Yüksek sesli müzik, kadehler, danslar. Herkes eğleniyordu. Ben hariç.
Yemeğin başlamasından yaklaşık bir saat sonra hava almak için dışarı çıktım. Tamamen tesadüf eseri bir konuşmaya tanık oldum, her şeyi değiştiren bir konuşma. Babam, Tolga ile köşede sigara içiyordu. Babamın sesini duyunca durdum.
“Ben de zamanında böyle bir tuzağa düştüm,” diyordu alayla, “annenle o yüzden evlenmek zorunda kaldım. Ne aşk ne mutluluk, sadece bitmez tükenmez bir borç duygusu. Yanlış yaptın Tolga. O da annesi gibi, sadece senin ve kendi hayatını zehir eder.”
Donakaldım. Nasıl adım attığımı hatırlamıyorum. İnanamıyordum. Bu sadece bir darbe değil, iki taraftan gelen bir ihanetti. Baba dediğim, ailemin mükemmel örneği olarak gördüğüm adam. Ona herkesten çok güvenirken. Ve bir de nişanlım. İtiraz etmedi, sadece susup kafasını salladı. Hepsi biliyordu. Hiçbiri durmadı, söylediklerinden pişman olmadılar.
Kaçtım. Açıklama yapmadan. Geri bakmadan. Nereye baktığımı bilmeden yürüdüm. Ağlamadım—hıçkıra hıçkıra ağladım. İçim titriyordu. Her şey acıdan içimi kemiriyordu. Ne ev vardı, ne aile, ne de aşk. Her şey yabancıydı, kirli ve yanıltıcı. Ailemi örnek alıyordum oysa. Meğer bir hayal dünyasında yetişmişim.
Kayboldum. İki gün sonra eve döndüm. Kimseyle konuşmadım. Babamın bana hediye ettiği arabanın anahtarlarını sessizce masasına bıraktım. Sonra Tolga’yı aradım. Ona tek bir şey söyledim: “Bugün boşanma davası açacağım. Artık karı koca değiliz.” Önce inanmadı, bağırmaya, yalvarmaya, kendini savunmaya başladı. Ama her şey bitmişti. Onu hayatımdan sildim.
Evet, zor. Ama belki de bu gerçek beni kurtardı. O konuşmayı duymamış olsaydım—aldatılmaya devam edecek, doğrudan istemeyen biriyle geleceğimi kuracaktım. Beni bir borç, bir hata olarak gören biriyle.
Şimdi yalnızım. Yüreğimde bir yara ve karnımda bir çocukla. Ama özgürüm. Ve bir daha asla ihanet edilmesine izin vermeyeceğim. Bazen, bir düğünden kaçmak, hayatınızı yalanlarla dolu bir beraberlikte geçirmekten daha iyidir.
