Hayat bazen öyle karşılaşmalarla doludur ki bir anda her şeyi alt üst eder. Atilla Demir, belediye meclis üyesi ve tanınmış bir soyadına sahip olan biriydi, uzun zamandır dakikası dakikasına planlanmış, düzenli bir hayata alışmıştı. O aralık ayındaki günün, on yıllar boyunca verdiği tüm meclis kararlarından daha fazla kaderini değiştireceğini bilemezdi.
Gelen bir başvuru ilk başta ona sıradan görünmüştü: bir kadın, yol çalışması yapan ekiplerin özenle bakılıp düzenlediği evinin önündeki çiçekleri mahvettiğinden şikayetçiydi. Asistanı açıklama yaptı: “Sıradan biri değil, 50 yaşında ama 30 gösteriyor. Kozmetik salonları zincirinin sahibi. Üstelik çok çocuklu anne statüsüne sahip.” Ve o isim—Elif Yılmaz—içinde bir şeyleri derinden etkiledi.
“Biliyor musun,” dedi asistanına, “Benim de aynı isimde bir eşim vardı. Güzeller güzeli, sade bir aileden geliyordu. Onu çok sevdim, aptal gibi. Ama…”
Sustu. Her şey otuz yıl önce olmuştu. Atilla o zamanlar sadece Atilla’ydı. Ailesinin gururu olan soyadı, ondan kendilerine uygun bir gelin ve bir varis beklediklerini söylüyordu. Elif uygun değildi. Fakirdi ama tanrısal güzelliği ve içindeki iyilik ışığıyla parlıyordu. Ailesine rağmen onunla evlendi. Ama iki yıl sonra, çocukları olmayınca baskılara dayanamadı: “Doğuramıyorsa bırak.” Elif’i eli boş bırakmak istemedi, bu yüzden ona bir daire aldı. Ama memleketinde değil, başka bir şehirde, ailesinin mahcup olmayacağı kadar uzakta. O günden sonra onu bir daha hiç görmedi.
Resmi arabası eve yaklaşırken Atilla’nın kalbi hızla çarpmaya başladı: kapının önünde o duruyordu. Hâlâ aynı Elif. Daha olgun, daha bilge, zarif bir Fransız antikası gibiydi. Onu anında tanıdı ama tanımazdan geldi.
“Ekip, arabada kalın. Ben kendim konuşacağım.”
Elif de onu tanımıştı:
“Atilla? Sen olduğunu düşünmemiştim. O kıymetli soyadın nasıl? Yoksa değiştirdin mi?”
Gözlerini kaçırdı.
“Evet. Artık Demir. O zamanlar, 2000’lerde, kariyer için gerekliydi.”
“Yine her şey soyadın için… Ailen için… Hiç değişmemişsin, şaşırtıcı.”
Çay eşliğinde sohbet devam etti. Elif onu içeri davet etti ve Atilla merak ediyordu: yalnız mıydı, evli miydi? Tam o sıra telefonu çaldı. Ekranda “Can” yazıyordu. Sıcak bir tavırla cevap verdi:
“Merhaba oğlum. Her şey yolunda. Evet, evet, doktorla işlerimizi hallediyoruz. Öpüyorum, sonra ararım.”
Telefonu kapattığında Atilla’nın yüzü bembeyaz olmuştu.
“O… o kızıl saçlı… benim gibi. O benim oğlum mu?”
Elif derin bir nefes aldı:
“Evet. Gitmenden bir ay sonra hamile olduğumu öğrendim. Bırakmak istedim ama hastanedeki doktor durdurdu. Sonra yakınlaştık, o benim eşim oldu. Can’ı kendi çocuğu gibi büyüttü. Ama ona gerçeği anlattım—senin kim olduğunu. Biliyor. Ama babası olarak onu görüyor. Yanında olanı, kaçıp gideni değil.”
Atilla’nın gözlerinden yaşlar akmaya başladı. Uzun yıllar sonra ilk kez, bir zamanlar yaptıklarının geri döndüğünü hissetti. Ve bu her zaman hoş olmuyordu.
“Konuşmak istiyorsan dene. Ama minnettarlık bekleme. Oğlum artık büyük. Karar ona ait.”
Resmi arabaya döndüğünde ekip şaşkındı: o çiçekliğin başında on dakikada ne olabilirdi ki?
Atilla Demir oturdu, yüzünü sildi ve kısa bir emir verdi:
“Not alın: çiçeklik bir hafta içinde onarılacak. Ve herkes bilsin ki yaptığımız her şeyin bir bedeli var. Bazen yıllar sonra…”
