58 yaşındayım, tek başıma yaşıyorum ama asla yalnız hissetmiyorum. Eşimle yollarımız uzun zaman önce ayrıldı, o günden beri özgürlüğümün ve bağımsızlığımın kıymetini öğrendim. Tek oğlum var, Emre, otuz yaşında. Onunla çok yakınız ve bu ilişki hayatıma neşe katıyor. Emre geçmişte evlendi ama aramızdaki sıcaklık hiç değişmedi. Sık sık telefonlaşırız, uzun uzun sohbet ederiz, güleriz, eski günleri yâd ederiz. Eşi Aylin ise gerçekten harika bir insan çıktı— içten, nazik, samimi. Oğlumun böyle bir hayat arkadaşı seçmesine çok sevindim.
Küçük ama şirin bir evde yaşıyorum, şehrin biraz dışında. Burası sakin, huzurlu, küçük bir bahçem var, toprakla uğraşmayı seviyorum. Çiçekler yetiştiriyorum, biraz da sebze— hem hobim hem de keyif alıyorum. Komşularımız da iyi insanlar, sık sık birbirimize çay içmeye gideriz, dedikoduları paylaşırız. Bazen şaka yaparım, hayatım bir dizi gibi diye— her zaman anlatacak bir hikâyem var.
Eskiden muhasebeciydim ama şimdi emekliyim, kendime daha çok zaman ayırabiliyorum. Kitap okumayı seviyorum—özellikle polisiye ve aşk romanları. Bazen eski filmleri izliyorum, beni gençliğime götürüyor. Bir de örgü örmeye bayılıyorum: çorap, atkı, bazen kazak—Aylin ve Emre için. Bana “hediyelerle boğuyorsun” diye gülüyorlar ama gözlerindeki mutluluğu görebiliyorum.
Tabii geçmişe dalıp hüzününe kapıldığım anlar da oluyor. Gençlik, ilk aşk, eşimle kurduğumuz hayaller— hepsi hafızamda. Ama kendimi uzun süre bu duygulara kaptırmıyorum. Hayat hâlimi güçlü olmayı öğretti. Boşanmak zordu ama pişman değilim; bana özgürlüğü ve kendim olma fırsatını verdi. Şimdi her yeni günün bir şans olduğunu bilerek yaşıyorum. Geçenlerde, mesela, İngilizce kursuna yazıldım. Belki yurtdışına bile çıkarım, seyahat etmek istiyorum. Emre bu fikrimi destekliyor, “Yaşın genç hanımlara taş çıkartır” diyor.
Oğlumla gurur duyuyorum. Mühendis, sorumluluk sahibi, azimli bir insan. Onun için sadece anne değil, aynı zamanda dost da olmaya çalıştım hep. Her şeyi paylaşıyoruz: O işinden, planlarından bahseder, ben de küçük gündelik sevinçlerimden. Onun düğünü benim için unutulmaz bir andı. Her şeyleri kusursuz geçsin diye çok heyecanlanmıştım ama inanılmaz güzeldi: kahkahalar, danslar, yeni evlilerin mutlu bakışları… Aylin çabucak ailemizin bir parçası oldu ve bana gösterdiği sıcaklık için ona minnettarım.
Bazen geleceği düşünüyorum. Tabii torun hayalim var ama Emre ve Aylin’i zorlamıyorum— onların önünde daha uzun yıllar var. İkisinin bu zamanın tadını çıkarmasını istiyorum. Ben ise kendi hayatımı yaşıyor, her güne şükrediyorum. Bu yaşımda şunu anladım: mutluluk büyük şeylerde değil, küçük ayrıntılarda saklı. Oğlumun gülüşünde, derin bir sohbette, bahçedeki açan bir çiçekte. Yalnız değilim, çünkü kalbim sevgi ve sıcaklıkla dolu.
Hayat bir yolculuk ve her anı için minnettarım. Önümde daha keşfedilmemiş birçok şey var, yeni maceralara hazırım. Belki bir köpek alırım— Emre sık sık bana “bir yoldaş lazım” diye şaka yapar. Kim bilir, belki de bir sonraki adımım budur. Şimdilik sahip olduklarımla mutluyum, kaderime şükrediyorum—oğluma, aramızdaki bağa ve her yeni günün getirdiği küçük sevinçlere…
