Bugün annemin yaptığı şeyi düşünürken kalbim hâlâ ağır. Beş yıllık evliliğimizin ardından, eşimle biraz nefes almak için Karadeniz’in yeşil yaylalarına küçük bir kaçamak yapmaya karar verdik. Lüks bir otel değil, sadece sakin bir yer… Günlük koşturmacadan, iş stresinden, kredilerden uzaklaşmak istedik. Ama bir endişe vardı: Köpeğimiz Karabaş’ı kime emanet edecektik? İki yıl önce bir barınaktan almıştık onu. Bizim için bir evlat gibiydi—sad ve zeki, sevgisi bitmeyen bir dost.
Arkadaşlarımız yoğundu, kayınvalidemin eşinin şiddetli alerjisi vardı, en sonunda anneme sormaya karar verdim. İsteksizce de olsa kabul etti. O güne kadar köpeğimize alıştığım sanmıştım. Ara sıra ona ödül mama getirir, onunla oynardı. Tüm eşyalarını—mamasını, oyuncaklarını, yatağını—toplayıp annemin evine bıraktım.
İçim rahat bir şekilde yola çıktım. Ama bir hafta sonra eve döndüğümde ilk hissettiğim şey boşluk oldu. Evde Karabaş yoktu. Mama kabı, oyuncaklar, hiçbir şey… Panikle annemi aradım. Uzun süre açmadım telefonu. Sonunda açtığında ise soğukkanlı bir sesle, sanki bir eşyadan bahsediyormuş gibi, “Onu barınağa geri bıraktım. Artık çocuk yapma zamanınız geldi, köpekle uğraşmayın,” dedi.
O an her şey altüst oldu. Annemin bize, Karabaş’a nasıl ihanet edebileceğine inanamadım. Bir sormadan, bir uyarmadan… Telefondan duyduğum şeyler devam etti: “Artık dikkatiniz dağılmaz,” “annelik içgüdünüzü köpeğe değil, çocuğa vermelisiniz.” Ama artık duymuyordum. Telefonu kapattım ve eşimle hemen barınağa gittik.
Barınak çok soğuk karşıladı bizi. Annem, çocuk beklediğimizi ve köpekle baş edemediğimizi söylemiş. Uzun uzun anlattık gerçeği; fotoğrafları, veteriner kayıtlarını görmdük. Sonunda bize inandılar. Karabaş’ı geri aldık. Ürkek, şaşkın… Bana hemen yaklaşmadı. Ama sarıldığımda, ömrümde ilk kez o kadar ağladım. Barınak, ara sıra haber vermemizi rica etti.
O günden beri annemle konuşmadım. Nasıl affetsem? Bizim için aile olan bir varlığı, o “torunlarıma engel” diye görüyor.
Daha yirmi beşim. Eşimle birbirimizi seviyoruz, dürüstçe çalışıp ev kredimizi ödüyoruz. Hayatımız kusursuz değil ama mutluyuz. Şimdilik çocuk yapmayı düşünmüyoruz—hazır olmak istiyoruz. Duygusal, finansal, her açıdan. Çocukları bir “işaret” olsun diye istemiyoruz, sadece “annem razı olsun” diye değil.
Karabaş… Belki bazılarına göre sadece bir hayvan. Ama bizim için o ailenin bir parçası. Şu an çocuk sahibi olmaya hazır değilsem, bu sevgim, özverim olmadığı anlamına gelmez. Tüm bunları Karabaş’a veriyorum. Bu bir engel değil, aksine bizi hazırlıyor. Bana, sana muhtaç biri için ne demek olduğunu öğretiyor.
Annem bunu anlamadı. Ona göre her şey kendi kurallarına göre olmalı: Evlendiniz, çocuk yapın. Yapmadınız mı, suçlusunuz. Bizim birbirimize saygıyla, kavgasız, temeli sağlam bir hayat kurmamız onun için önemsiz.
Birkaç kez konuşmaya çalıştı. Mesaj attı, aradı. Eve bile geldi. Ama açmadım kapıyı. Şimdilik hazır değilim. Belki bir gün affederim. Ama ihanet, kazara yapılan bir hata değil; bilerek, soğukkanlılıkla, senin zararına yapılan bir şeydir. Annem öyle yaptı. Bu acıyı henüz atamadım.
Karabaş şu an dizlerimde uyuyor. Tekrar gülümsemeye başladı. Ben de öyle. Yeniden aileyiz. Ve bir gün, zamanı geldiğinde, çocuğumuz onun yanında büyüyecek. Çünkü Karabaş bizim ilk oğlumuz. Bize sorumluluğu, sadakati ve koşulsuz sevgiyi öğreten dostumuz.
