Hayat bazen bize şeytanın şaka olsun diye gönderdiği insanlarla karşılaştırır. Kimisi gelip geçer, kimisi ise -bizim başımıza geldiği gibi- “damat” olarak ailemize girer. Yıllarca kızımızın geleceği için verdiğimiz emekleri, harcadığımız sevgiyi düşününce, onun “neşeli” Volkan’ı seçmesi ailemiz için derin bir yara oldu.
İlk bakışta sıradan bir adamdı. Biraz kurnaz gözler, beceriksiz bir gülümseme, laubali bir tavır. Ancak konuşmaya başladığında anladık: Mizah anlayışı vardı, fakat zerresi kadar incelik yoktu. İlk tanışmamız, kaynanalar ve damatlarla alakalı bayağı esprilerle doluydu. Bir de “kanepe ordusunda” görev yaptığından bahsetti. O an bile içimiz sızladı, sanki eve ucuz bir meyhaneden kaba şakalar getirilmişti.
Kocamla şok olmuştuk. Çehov ve Andersen okuyarak, İngiliz hicviyle büyümüş kızımız, bu –affedersiniz– soytarıya âşık olmuştu. Muhtemelen Jerome Klapka Jerome’u bile tanımıyordu ama internetten gördüğü bayağı şakaları coşkuyla anlatıyordu. Onu vazgeçirmeye çalıştık, yalvardık, ikna etmeye uğraştık – nafile. “Aşk işte,” dedi ve sustu. Sonra düğün. Sade bir tören, ama gelin konuşmasında damat, elbette, “ilk gece”yle ilgili müstehcen bir espri yapmadan edemedi. O an kalkıp salonu terk etmemek için kendimi zor tuttum.
O günden beri her aile toplantısı bir savaş alanına dönüyor. Bir araya gelince, Volkan mutlaka “komedi şovunu” sergiliyor. Kızım ise sanki büyülenmiş gibi kahkahalara boğuluyor, buna “rahatlatıcı gülüye” diyor. Diğer akrabalar kızarıyor, gözlerini kaçırıyor, bazıları artık gelmiyor. Biz ise katlanıyoruz. Çünkü damadı çağırmazsak, kızımız da gelmiyor. Ve o, hâlâ bizim için değerli, her şeye rağmen.
Küçük kız kardeşimin doğum gününde Volkan yine farkını gösterdi. Ev sahibesi karidesli makarnayı getirirken, “Diş macunu mu?” diye sırıttı. Biri gergin bir kahkaha attı, ama kardeşimin bembeyaz kesildiğini gördüm. Sonra bana, “Üzerine sos dökmek istedim,” dedi ama kendini tutmuştu. O akşam en azından bir şey iyi gitmişti: kardeşimin buz gibi bakışından sonra Volkan bütün gece susmuştu.
Ancak bir sonraki olay her şeyi netleştirdi.
Evlilik yıldönümümüzdü – 35. yıl. Neredeyse tüm aile toplanmıştı, sıcak, samimi bir ortam vardı. Geçmişi anıyor, kızımızı büyütürken yaşadıklarımızı konuşuyorduk. Derken Volkan… kayboldu. Nereye gitti diye düşünürken, birkaç dakika sonra elinde bir salatalık ve iki domatesle salona dalıverdi. Onları açıkça müstehcen bir “kompozisyon” haline getirmişti. Sanki bir kabalık müzesinin baş eserini sergiliyormuş gibi gururla tuttu ve memnun bir ifadeyle, “Nasıl, benziyor mu?” diye sordu.
Donup kaldım. Biri hıçkırdı. Biri dehşetle başını çevirdi. Kayınvalidem çatalını düşürdü. Kocamın yüzü bembeyaz oldu. Kızım ise… ellerini çırpıyor, bir sihirbaz gösterisi izler gibi kıkırdıyordu.
O an bir tokat gibiydi. Öyle bir utanç ve öfke hissettim ki gözyaşlarımı zor tuttum. Bir kutlama yerine, aşağılanmış haldeydik. O akşam, yemek masasında, bir şey paramparça oldu. Gecenin geri kalanını sessizlikte geçirdik, bazıları tatlıyı bile beklemeden gitti.
Sonra, biraz sakinleşince kocamla oturup konuştuk. Zor ama gerekli bir karar verdik: Kızımızı yalnız çağırdık. Bağırmadan, suçlamadan. Dedik ki: Ya kocasının ailemize saygı göstermesini sağlayacak, ya da iletişimimizi en aza indireceğiz. Yeter artık. Onu sevgiyle büyüttük, geleceği için fedakarlıklar yaptık, şimdi ise damadın “şaka yapma” hevesi yüzünden küçük düşürülüğyoruz.
O gücendi. “Eskide kaldınız,” dedi, “artık herkes böyle şakalar yapıyor.” Bunu kabalık olarak görmemizin bizim seçimimiz olduğunu söyledi. Tartışmadık. Ama kapıların her zaman açık olduğunu, yeter ki saygıyla gelsinler diye belirttik.
O günden beri çok zaman geçmedi. Kızımızla neredeyse hiç konuşmuyoruz. Volkan, neyse ki, artık bayramlarda bize uğramıyor. Bir gün neyi kaybettiğini anlayacak mı bilmiyorum. Belki. Ama şunu çok iyi biliyorum: Sahte bir aile birliği uğruna onurunun çiğnenmesine izin vermektense, “eski kafalı” olmak daha iyidir.
Evimiz kahkahalarla dolmasa da, saygının, nezaketin ve gerçek aile sıcaklığının olduğu bir yer olarak kalacak.
