Merhaba, ben Ayşe, otuz yaşındayım ve İstanbul’da yaşıyorum. Size içimi yakıp kavuran bir hikaye anlatmak istiyorum. Pişman değilim, ama yüreğimde buruk bir his bıraktı bu olaylar.
Altı ay önce ikizlerim oldu – güzel, çok istediğim, beklediğim minikler. Kızıma Elif, oğluma ise Emir adını verdik. Bizim için bir mucizeydiler. Uzun süredir çocuk hasreti çekiyorduk, tedaviler gördük, umut ettik, sonra doktor ultrason karşısında “İkiz olacak” deyince sevinçten ağladım.
Ama ne yazık ki herkes bu mutluluğu paylaşmadı. Başından beri kaynanam – Gülten Hanım – bu mutluluğumuzun içine bir diken gibi battı. Hayat tecrübesi olan bir kadın, kocamın annesi, çocuklarımın büyükannesi… Ama yaptıklarına ancak “saçmalık” denebilir.
“Bizim ailede hiç ikiz olmadı,” diyordu şüpheyle. “Hem kıza bak, hiç Mehmet’e benzemiyor. Üstelik bizim ailede hep erkek çocuk doğar.”
İlk kez duyduğumda sessiz kaldım. İkincisinde dişlerimi sıktım. Üçüncüsünde, “Demek ki kader sizin erkek soyunuza biraz renk katmak istemiş,” dedim. Ama sonrası daha beter oldu.
Bir gün parka hazırlanıyorduk. Ben Elif’i giydiriyordum, kaynanam Emir’i. Yüzünü ekşitip, hava durumundan bahseder gibi rahatça şunu dedi:
“Şey… Emir’inki Mehmet’inkine hiç benzemiyor. Bayağı farklı. Tuhaf geldi bana…”
Donup kaldım. Birkaç saniye, bu sözleri bir yetişkin kadından duyduğuma inanamadım. Aklım karıştı, öfkedense sinirli bir kahkaha patladı içimden. Bezine sıkı sıkı yapışıp, “Demek ki Mehmet’in ki kız çocuğu gibiymiş,” diye çıkıştım.
Sonra, hayatımda ilk defa bu kadar sakin ve kararlı bir şekilde eşyalarını toplamasını istedim. Dedim ki:
“Sen torunlarının senin oğlunun çocukları olduğunu kanıtlayan bir DNA testi getirene kadar bu eve adımını atma.”
Nerede yaptıracağı, nasıl para bulacak, kimden örnek alacak umurumda değildi. Bu son damlaydı. Artık dayanacak halim kalmamıştı.
Kocam da benim yanımda durdu. Zaten annesinin sürekli çemkirmesinden, zehirli sözlerinden, dedikodularından bıkmıştı. Çocukların onun olduğunu biliyordu. Onları benim kadar özlemle beklemişti. O da aynı şekilde incinmişti.
Vicdanım hiç sızlamıyor. Keyfi için yaşlı bir kadını sokağa atmadım. Ailemi, anneliğimi, çocuklarımı korudum. Bir kadın ki, gizliden gizliye “aldatma” imaları yapıyor, bebek bezlerine bakıp oraları yorumluyor, “kime benziyorlar” diye laf çıkarıyor – böyle biri evimde yer bulamaz.
Belki biri çıkıp “Çok acımasızca, yaşlılara böyle davranılmaz, o torunlarının büyükannesi” der. Ama dürüst olun: Büyükanne dediğin, torunlarının babasını sorgulayarak ailenin içini kemiren biri mi olmalı?
Ben evimde huzur, sevgi istiyorum. Çocuklar böyle bir “büyükanne” ile değil, onsuz büyüsün daha iyi. Her sabah kahvaltıda süt yerine şüphe ikram eden biriyle değil.
Evet, kaynanamı kapı dışarı ettim. Ve bundan asla utanmıyorum.
