Bugün günlüğüme yazmak istiyorum çünkü içim çok dolu. Kocam, altı aydır “hasta” annesiyle yaşıyor ve eve dönmek gibi bir niyeti yok. Üstelik bir de beni anlamak istemediğimle suçluyor.
Altı aydır kayınvalidemin yanında kalıyor. Kadın sürekli hasta numarası yapıyor. Eskiden en fazla üç hafta kalırdı, ama bu sefer iyice abarttı. Üstüne bir de bana kızıyor, sanki onu anlamıyormuşum ve bir şekilde yardımcı olmuyormuşum gibi.
––––––––––
Evliliğimizi yıkmak için hasta taklidi yapan bir kayınvalideye nasıl yardım edebilirim ki? Oğlunu kendine bağlamanın en kolay yolunu bulmuş, acizmiş gibi davranıyor. Zaten bir kere onunla aynı evi paylaştım. Bir daha asla aynı hatayı yapmam.
Kocam Volkan’la evlenmeye karar verdiğimizi duyduğunda çok bozulmuştu. Zaten hiç saklamıyordu, bu fikri beğenmediğini. Açıkça kavga etmek istemiyordu çünkü oğlunun gözünde hep iyi anne olarak kalmak istiyordu. Ama her seferinde beni provoke etmeye çalışıyor, bana sürekli bir şeyleri bahane ediyordu.
Kendimi kaptırmamayı başardım çünkü çok sık görüşmek zorunda değildik. Kendi evimiz vardı, orada Volkan’la yaşıyorduk. Tabii kayınvalidem bunu da beğenmemişti. Oğlunun hayatını kontrol edememek, bir de gelinine hoş görünmek zorunda kalmamak onu çıldırtıyordu.
Ama kocamın annesi başka bir yol buldu. Aslında bu fikir ona özgü değil; birçok kişi böyle yapıyor. Ciddi şekilde hasta gibi davranıp sürekli bakıma muhtaçmış gibi görünmek.
––––––––––
Volkan, annesinin bu tür manipülasyonlarına daha önce hiç maruz kalmamıştı, çok duygusal davranıp sürekli onun yanında kalmaya başladı. “Zavallı yaşlı kadın”ın o kadar çok şikâyeti vardı ki hastaneler onun için birbirine girebilirdi.
Hem tansiyonu çıkıyordu, hem düşüyordu, göğüs ağrıları, bel ağrıları, dizlerinin çıtırdaması, bayılmalar… Ama itiraf etmeliyim ki, aslında numara yaptığını anlamam biraz zaman aldı. Stresten kaynaklanıyor sanmıştım. Sevgili oğlu bir kadınla evlenip başka bir yere taşınınca, tabii ki böyle tepkiler veriyordu.
Kayınvalidem ilk ciddi şekilde hastalandığında, kocam bir haftadır onun yanında kalıyordu. Ben de gerekli eşyalarımı alıp gittim, ona yardım etmek için. Gerçekten ciddi bir durum olduğunu sanmıştım. İlk gün gerçekten çok inandırıcıydı.
Ama iki gün sonra fark ettim ki, bütün bu sağlık sorunları, Volkan evden çıkar çıkmaz anında geçiyordu. Birden kendini iyi hissedip neşeleniyordu. Ama kocam kapıdan içeri girer girmez, hemen yeniden hasta moduna geçiyordu.
Gözlemlerimi kocamla paylaştım ama bana inanmadı, ki bu hiç şaşırtıcı değil. Sonuçta rolünü çok iyi oynuyordu. Ama ben ona inanmayacaktım. Eşyalarımı toplayıp eve döndüm.
Kocam birkaç gün sonra geri geldi, annesinin iyileştiğini söyledi. Belli ki kayınvalidem, ben evinden ayrıldığım için içi neşeyle dolmuştu, buna değdiğini düşünüyordu. Ama birkaç hafta sonra yine ciddi şekilde hasta taklidi yapmaya başladı.
Her seferinde kocamın onun yanına taşınması beni deli ediyordu. Kayınvalide, doktor çağırmam konusunda ısrar ettiğimde birden iyileşiyordu. Sağlıklı bir insan bu kadar sık hasta olamaz, altında bir şeyler olmalıydı.
Doktorun gelme ihtimali olduğunu anladığında hemen iyileşiyordu. Kocam da artık sevgili annesinin hayatının tehlikede olmadığına ikna olduğunda eve, yanıma dönüyordu.
––––––––––
Bu durum tam altı aydır devam ediyor. Başta haklı bir sebep vardı; dizinden ameliyat olmuştu. İki yıl önce düşmüş ve dizinde sorun çıkmıştı. Doktor, ileride sorun yaşamamak için ameliyat önermişti.
Kayınvalidem ameliyat oldu ve bir hafta yatak istirahati verildi. Kocam da sevgili evladı olarak yanında kaldı. Buna itirazım yoktu, gerçekten yardıma ihtiyacı vardı.
Ama ne bir hafta sonra, ne de bir ay sonra eve dönmedi. Annesi hâlâ tam iyileşmediği numarasını yapmaya başladı. Artık yürüyebiliyordu ama oğluna, “Çalışırken düştüm, zor kalktım” gibi hikâyeler anlatıyordu.
Altı aydır annesiyle yaşıyor ve onun masallarına inanıyor. Hiçbir doktor bir şey bulamadı, ameliyat başarılı geçmiş, kadın normal bir şekilde yürüyebiliyor. Koşamaz belki ama bastonsuz gezebiliyor. Ama neymiş, doktorlar ne bilirmiş!
Kocama bir ültimatom verdim: Ya kalıcı olarak eve dönecek ya da eşyalarını alıp gidecek, çünkü boşanma davası açacağım. Şimdi de beni suçluyor, onu sevmediğimi, anlamadığımı söylüyor. “Sevgilimin yanında değilim, annemin yanındayım, ona yardım etmem gerekiyor” diyor.
Bütün arkadaşlarım ne beklediğimi soruyor, durum çok net, boşanmalıyız diyorlar. Sanırım artık ben de bunu kabullendim, en sonunda kocamın aklı başına gelecek diye umut etmeyi bıraktım.
