Bugün ofise koştururken yaşadıklarımı hatırlıyorum. Bir an önce işe yetişmem gerekiyordu, ama önümde yavaş yavaş yürüyen iki kız vardı. Tam kapıda durdular ve yolumu kestiler. Nazikçe araya girip onları kenara iterek kapıyı çektim. Arkamdan bağırışlar duydum ama cevap vermeye vaktim yoktu; zaten geç kalmıştım.
Asansör tam kapanmak üzereyken son anda içeri atladım. Bir adama çarpıp onu geri ittim. “Pardon,” diye mırıldandım, ama kapılar kapanırken arkamda kızgın bakışlar hissettim. Hızlı koşmaktan saçlarım dağılmıştı, ama asansör kalabalıktı, düzeltmeye çalışamadım.
Arkamdan biri hafifçe güldü. Döndüğümde, çarptığım adamın bana baktığını gördüm. Kısa bir göz göze gelişten sonra hızla arkamı döndüm.
Ofisten çıktığımda başıma geleni düşündüm. Park yerinde arabamı sıkışık bir yere park etmiştim. Arkama devasa bir siyah Mercedes gelmişti ve çıkışım imkansızdı. Telaşla manevra yaparken hafifçe çarptım. Mercedes’in alarmı öttü. Hemen uzaklaştım, ama bir hafta sonra polisten bir telefon aldım.
“Defne Hanım, arabanızla bir Mercedes’e çarptığınızı biliyoruz.” İçim çekildi. Karakola çağrıldım. Komiser sert bir ifadeyle konuştu: “Kaçtınız, bu suçu ağırlaştırır. Sürücü belgeniz elinizden alınabilir.”
Mahkemeye çıktığımda, Mercedes’in sahibi Emre Bey’i gördüm. Telaşla ona koştum: “Bu kadar acımasız olmanız gerekmiyordu! Annemin kalbi hasta, bu onu öldürür!”
Emre Bey şaşırdı, sonra içeri girip meseleyi halletti. “Artık sorun yok, evinize gidebilirsiniz,” dedi.
Birkaç gün sonra ofiste karşılaştık. “Annem iyi mi?” diye sordu. Sinirli bir şekilde baktım: “Ne istiyorsunuz?”
“O gün kötü bir günümdü. Eski eşim oğlumu alıp yurtdışına gidiyordu, öfkem size yansıdı.”
Sonra beklenmedik bir teklifle geldi: “Beraber yemek yiyelim mi?”
Önce reddetmek istedim, ama pişmanlıkla baktığını görünce kabul ettim.
Bugün şunu öğrendim: Aceleyle verdiğimiz kararlar, sonradan büyük pişmanlıklara yol açabilir. Bazen öfke, anlayıştan daha kolay gelir, ama gerçek güç affedebilmektir.
