Oğlum ve ben ölüleri görüyoruz. Yıllar boyunca başımızdan pek çok tuhaf olay geçti. Melekler gördüm, şeytanlar da… Hatta birkaç kez ruhların bekçisi Aziz Hâkim rüyalarda karşıma çıktı. Ona inanmam, hiç inanmadım zaten.
Oğlum da bir şeyler görüyor. Uyurken bazen cennete gittiğini, Allah’ı ve Hazreti İsa’yı gördüğünü anlatıyor. Uyanınca tüm detayları döküyor, sanki gerçekten oradaymış gibi. O kadar çok şey yaşadık ki artık kimse inanmıyor bize. Uyduruyormuz, abartıyormuşuz diyorlar. Ama değil. Gittiğimiz her ev, her sokak mutlaka bir ses, bir gölge saklıyor. Her zaman.
Belki değer verenler derdi bizi, ama ben kabul etmiyorum. Böyle bir şey istemiyorum. Bir keresinde, cadıya benzeyen bir kadın bu konuda konuştu benimle. “Güçlü bir yetenek bu,” dedi, “istersen daha da geliştirebilirsin.” Ama istemiyorum. Korkuyorum. Oğlum belki bir gün kabul eder. O korkmuyor onlardan. Gördüklerine konuşuyor, peşlerine düşüyor.
Ben öyle değilim. Sadece “Size yardım edemem, beni rahat bırakın” diyorum. Sonra önce orada, odamın kapısında kalıyorlar, gecenin karanlığında bana bakıyorlar. Bazen günlerce duruyorlar. Bazen birkaç dakikada kayboluyorlar. Ama hep geri geliyorlar.
Ben ise sadece huzurla uyumak istiyorum…
