“Anne, sen tamamen delirmişsin!” diye bağırdı Arda, sesi öfkeden titriyordu. “O yılandan nasıl bu kadar etkilenebilirsin?”
“Lale hakkında böyle konuşamazsın!” diye kesip attı Sevgi Hanım sertçe. “O benim için bir kız evlat kadar değerli!”
“Kız evlat mı?” diye güldü Arda acı acı. “Anne, o seni soydu! Birikimlerinin hepsini aldı!”
“Bir şey çalmadı! Ben ona kendim verdim!” diye masaya yumruğunu vurdu Sevgi Hanım. “Paralarımı nasıl harcadığım sana düşmez!”
“Benim param, anne! Büyükannemden kalan miras, emekli maaşın ve benim desteğim! O her şeyi alıp kayıplara karıştı!”
Sevgi Hanım pencereye döndü. Dışarıda yağmur yağıyordu, damlalar camdan aşağı gözyaşları gibi süzülüyordu. Ama ağlamıyordu. Gözyaşları dün kurumuştu, Lale’nin onu kandırdığını anladığında.
“Kaybolmadı,” diye fısıldadı. “Antalya’daki kız kardeşinin yanına gitti. Bir ay sonra döneceğini söyledi.”
“Anne, uyan artık! Hangi kız kardeşi? Onun kimsesi olmadığını biliyorsun! O bir yetim!”
“Belki bir kardeş buldu. Belki…”
Arda, annesinin yanına gidip omuzlarından tuttu.
“Anne, bana bak. Lale Yılmaz bir dolandırıcı. Seninle sadece parana ulaşmak için dost oldu. Senin gibi daha onlarca insanı kandırdı.”
“Nereden biliyorsun?”
“Özel bir dedektif tuttuğum için. İşte, bak.”
Arda çantasından bir dosya çıkardı, içinde belgeler ve fotoğraflar vardı.
“Lale Yılmaz, otuz sekiz yaşında. Dolandırıcılıktan sabıkalı. Yalnız yaşlı kadınları hedef alıyor. İşte diğer kurbanlarıyla fotoğrafları.”
Sevgi Hanım titreyen elleriyle dosyayı aldı. Fotoğraflarda Lale’yi, farklı kadınlarla kucak kucağa görüyordu. Hepsi onun yaşlarındaydı, hepsi gülüyordu, hepsi mutlu görünüyordu.
“Bu doğru olamaz,” diye mırıldandı.
“Anne, o senden iki yüz bin lira aldı. Kızının hasta olduğunu, ameliyat gerektiğini söyledi. Halbuki onun hiç çocuğu yok!”
Sevgi Hanım sandalyeye çöktü. Elleri titriyordu, gözlerinin önü kararıyordu.
“Ama o… bir yıldır arkadaştık… Bana yardım ederdi, alışverişlerimi taşır, hastaneye götürürdü…”
“Güvenini kazanmak için yaptı, anne. Sonra beklenmedik bir anda vurdu.”
Sevgi Hanım, Lale ile nasıl tanıştığını hatırladı. Hastanede, kardiyoloji sırasında olmuştu. Genç kadın yanına oturmuş, sohbet etmişlerdi. Lale de onun gibi yalnızmış, eşi vefat etmiş, çocukları uzaktaymış.
Sonra markette, eczanede tesadüfen karşılaşmışlardı. Lale hep nazik, hep yardımseverdi. Zamanla yakın arkadaş oldular. Lale ziyaretine gelir, çay içer, anılarını paylaşırlardı.
“Beni uyardığımı hatırlıyor musun?” diye devam etti Arda. “Yeni tanıştığın insanlara karşı dikkatli olman gerektiğini söylemiştim.”
“Hatırlıyorum,” diye başını salladı Sevgi Hanım. “Ama sen herkesten şüphelenirsin. İnsanların kötü olduğunu düşünürsün.”
“Herkes değil, anne. Ama bazıları. Özellikle de bir anda en yakın arkadaşın oluverenler.”
Sevgi Hanım gözlerini kapattı. Lale’nin gözyaşları içinde ona geldiği günü hatırladı. Kızı Elif’in hastalandığını, acil operasyon gerekti”Sonra Sevgi Hanım, yere düşen fotoğraf parçalarını toplarken, asıl kaybettiği şeyin parası değil, saf güveni olduğunu anladı.”
