Eski kaynana beni rahat bırakmıyor.
Eski kocam çoktan kendi hayatına döndü, yeni bir çocuk yetiştiriyor, ama annesi yine de peşimi bırakmıyor. Görünüşe göre, torununa olan sevgisini böyle gösteriyor. Keşke oğlunun nafakayı zamanında ödemesine de bu kadar dikkat etseydi.
Volkan’la altı yıl birlikte yaşadık. Tam bir cehennemdi. Ondan kaçtım, küçük bir çocukla tek başıma kalma korkusu bile beni durdurmadı. Akrabalarım ne kadar “Çocuğun babaya ihtiyacı var” diye ısrar etse de, onun içkili ve savruk hayatına daha fazla katlanamayacağımı biliyordum.
Veronica Pavlovna hiçbir zaman bana saygı duymadı. Ama boşandıktan sonra, torununu bahane ederek bana daha da düşman kesildi. Galiba boşanma sonrası kimsenin ona bir bardak su bile vermeyeceğinden korktu.
“Ne bu tantana? Adam seni dövüyor mu, maaşını eve getiriyor. Düzgün bir adam işte,” diye söylenip durdu kaynana.
Yani, seni dövmeyen bir adama yapışıp kalmalıymışım. Tabii canım. Onunla tartışmanın anlamsız olduğunu anladığım için söylediklerini duymazdan geldim. Nafakayı da mahkemeye vermedim, böylece eski kocamın kızımdan bir şey talep etme hakkı olmasın diye. Tabii kendi kendine yardım edeceğini söylemişti. Ama nafile.
Altı ay sonra eski kocam yeniden evlendi. Yeni bir bebek haberi nedense kaynanamı hiç mutlu etmedi. Beni gözetliyor, oğluyla bir şekilde barıştırmaya çalışıyordu. Habersiz evime gelip özel hayatımı kontrol ediyordu. “Torunumu görmeye hakkım var,” diyordu, güzel bahane ama!
Peki neden daha önce kızıma bu kadar bağlı değildi? Anladım ki, asıl amacı etrafı kolaçan etmekmiş.
Boşandıktan sonra hayatıma sıfırdan başladım. Eskiden sürekli ocak başında, süpürgeyle gezerdim, arkadaşlarımla görüşmezdim, çocuk parkından öteye gitmezdim. Şimdiyse kendime zaman ayırıyorum. Hafta sonları ailemle buluşuyoruz, yazlığa gidiyoruz, sinemalara, hayvanat bahçelerine gezmeye gidiyoruz.
“Çocuğu her yere sürükleme bari. Ev işlerini öğrensin,” diye çıkıştı bir gün eski kaynana.
“Biz hafta sonu dinleniyoruz. Kızımın hoşuna gidiyor, sizin tencereleriniz ve paspaslarınız bekleyebilir.”
Onun kafasında, ben evde oturup eski kocamın arkasından ağlamalıydım. Hem de sekiz yaşındaki kızıma yemek yapmayı, temizlik yapmayı öğretmeliydim. Niye? Bence bir çocuk çocukluğunu doyasıya yaşamalı, zaten yetişkin sorumlulukları ileride başına yeterince gelecek. Oyuncaklarını topluyor, eşyalarını düzenliyor, sofrayı hazırlayabiliyor—bu yaş için yeterli.
“Sen beceriksiz bir ev hanımısın, kızın da aynı senin gibi olacak,” diye yorum yaptı kaynana.
Bir gün eski diş fırçamı atmayı unutmuşum, yenisini bardağa koymuştum. Kaynana hemen evime erkek mi aldım, çocuğun yanında mı eğleniyorum diye yaygarayı bastı. Kendimi ona açıklamaya bile gerek duymadım—ne yaparsam yaparım, yetişkin bir kadınım.
“Senin özel hayat kurmaya hakkın yok, çünkü annesin. Kafan çocukla dolu olmalı, erkeklerle değil,” diye bağırdı bütün apartmana.
“Oğlunuza niye serbest peki? Şimdiden yeni bir çocuk yapmış!”
“Sen onu terk ettin, iyi erkekler zaten kolay bulunmaz.”
Artık gelip sinirimi bozmamasını söyledim. Torununu görmek istiyorsa, kızımı parka götürürüm. Ama artık evimize gelmesi yasak. Şimdi de öfkeden kudurmuş durumda, bana sosyal hizmetleri arayacağını söylüyor. Korktuğum bir şey yok—iyi bir anneyim, kaynanamın uydurduğu şeyler beni etkilemez.
