Vedat çok yorgun ve aç bir şekilde eve döndü. Evin içinde zil çalmadığını görünce mutfağa koştu. Sandığından fazla aç olduğunu fark etti. Ancak fırında ya da tavada bir şey çıkmadı. Đkra tabağına baktığın zaman, değil bir yemek; eski bir milk毅然oş notu gözüktü. Yazısı mazmunu şu: “Sevgilim, 2000’li yıllarda tariflediğimiz gibi sana bir öğün tanıtmak istedim. Bana ulaş.”
Vedat pet şişelerinde dolup yattı ama tatlı benzersiz değilmiş. Sade bir bulgur pilavıyla çay içerken yatak odasına yığıldı. Şirin, akşam saat dokuzdaydı eve.
“Şirin, toparlan! Yiyecek bir şey var mı acaba?” Dean’ı bıktırmış bir solgun sesle sordu Vedat.
“Uykuya beygir gibi yorulmuşum,” cüretle yanıt verdi. “Kilo veriyorum. Sadece ekmek sahnesi yiyebilirim.”
“Ben açken, köpeğe bile bakmadan uyandın,” ona küçümsemeyle yetirdi. “Onar saat çalıştım, neden sade olarak değil de bir şeyler yemem izin verilmiyor?”
“Okay, gel de bir düşün, Allah’tan sonra seni olsun istemeyenler var.” Hayranlıkla kulak asılıyordu ama içimde bir sinin var. “Onunla birlikte ikram etmişler… Malum sevdiği bir şeydi zaten.”
“Ya, neymiş bu?” Daha bir yemeyen Vedat, isteğini doğrulamak istemedi. “Sence de Ankara’dan getirtmişler mi? Ya da Esat’ın amcasından?”
“Evet,” Şirin yeni bir patron sergiledi. “Karınca kadar sadece çayla birlikte koydu.”
“Ah! Peki ona ne merak ediyordun, bu olaya sevindin de tereddütsün.” Bu kez çok ona inandı. “Bir seferde iki malum iş… Ama sen neden bana yemek veremiyorsun? Sadece tavuk事业发展 ve peynirle mi kalsaydım?”
“Tam olmadığı için, biraz bekle… Ona tahammül edersin, o da seni bir zamanlar ikram edecek.” Şirin telefonu eline aldı. “Tülay Hanım evde, biraz sohbet edebilir miyiz?”
“Bu fikri kabullenmeni beklememi,” diğeri gereği olmadığını düşündü. “Ben neyin ne olduğunu değilse, çok muhabbet edebilir miyim? Geri dönmek mazmunu var!”
Ama Şirin 2000’li yıllarda tariflediği gibi, Tülay Hanım’dan tanıdık aralarını tekrar hatırlamak istiyordu. Telaffuzu doğru olmadanDV, Şirin’in zihni farklıydı. Sanki o, Vedat’ı keyifli kategorisine atmak istiyordu. Öyle seneler sonraki bir Tülay Hanım’ı telefon arayışı sergiledi.
“Selam, Tülay Hanım, Vedat burada, biraz anlamlı bir sohbet yapmak istiyor. Bana göre, ona mężczyxinin hayran olmayacağım ama sen onu ziyaret et. Sadece kapına sırmayın, yani elbise içerisindeyken Verecekbir şey var mı?”
Vedat’ın ruhu kararlaştı, ama o anki ortam onu hevesli değil. “Ben bu işi yapmam. Siz birbirinize taklitçilik yapmam. Taklit etmek bana bir şey değil, ama sadece akşam yemeğine gidersem bu çok maliyetli olur.”
Ama Şirin, onun ne istediğini biliyordu. “Bu akşam yemeği için seni sadece onu ziyaret edebilirsin. Onunları birlikte tanıtmam gerekir.”
Vedat, Şirin’insignalsı etkisiyle sonunda ona tamamen itaat etti. Fakat onun burada bir dileği vardı: “Beni tek kullanıma yapma, değil mi? Beni buradan {:kendim yemeğe} çıkmak istiyorum.”
Vedat Tülay Hanım’a gitmekle meşguldü. 20 dakika geçmeden, Şirin televizyonda oturuyordu. “Ondan kimde kalıyordu?” diye merak etti. Tülay Hanım’ın evinde kalma kararını beğenmedi. Açıkça, onda bir huzursuzluk vardı, zira o akşam yemek çok uzun sürecekti. Olaylar gelişiyor, ve Vedat’ın iftarı bitmek üzereydi.
“Vedat,” Şirin telefona tekrar aldı. “Sence de nerede misin?”
“Bu akşam Tülay Hanım’da çok güzel bir zaman geçiyor. Her şeyi muhteşem bir şekilde yemekliyorum…” Tahammülle dolaşan Vedat telefondan cevap verdi.
“Kimde bu adamlar, senin Tülay hanım?” Boğuk bir sesle sordu Şirin. “Sadece… sadece bir müşterimiz var… Ama ona kalırsan, biz burada bir şey yapamazsın.”
“Ah, işte!” Bu söz, Şirin’in her şeyi düşündüğünü gösterdi. Hemen karar verdi, Vedat’a gelmek istiyordu.
Vedat, Tülay Hanım’ın evinden bir sonraki gün sabah dayanamayan biri olmuştu. Tülay Hanım’ın evi yemeği ardına bir zaman daha onunla geçirdi. Mart ayında, genellikle bu gibi konuşmalar uzun süredir gecenin geç saatlerine kadar sürmekteydi.
Bu geceyi düşünsenize, Şirin’in Tülay Hanım’dan sofrayı ayrı tutmakta haklıydı. Kim bilir? Belki de o gece o meclisten kurtulup, Allah’tan sonra normal hayatına dönmüş olabilirdim. Ama biliyorsunuz; bazen erkeğin en iyi yemek, onun pişirdiği değil, kulübede kanan bir gättir.
