Dün gerçekten kavurucu bir gündü. Hava durgundu, asfalttan buhar yükseliyordu ve tek isteğim eve gidip klimayı açmaktı. Ama önce markete uğrayıp akşam yemeği için bir şeyler almak istedim.
Park alanında arabaların arasından geçerken aniden garip bir hisse kapıldım. Dönüp baktığımda onu gördüm: bir çoban köpeği. Kapalı bir arabanın içinde, sıcaktan bitkin bir halde oturuyordu. Camlar buğulanmış, köpek ağır ağır nefes alıyor, dili dışarıda, gözleri cam gibiydi. Belli ki dayanacak hali kalmamıştı. Dışarısı +30 dereceyse, arabanın içi çok daha sıcaktı.
Ön camda bir telefon numarası yazılı bir not gördüm. Hemen aradım. Telefona bir adam çıktı. Sakin bir şekilde durumu anlatmaya çalıştım:
“Köpeğiniz sıcaktan fenalaşmış, lütfen hemen gelin, en azından camı açın!” Ama soğuk bir cevap aldım:
“Su bıraktım zaten. Sizi hiç ilgilendirmez.”
Evet, su vardı ama kapalı bir şişenin içindeydi. Öfkeden deliye dönmüştüm. Bir köpek kapalı şişeden nasıl su içebilir ki? Daha fazla bekleyemezdim. Yerden bir taş alıp bütün gücümle cama vurdum. Cam çatırdayarak kırıldı, alarm bütün park yerinde çınladı ama umrumda değildi.
Köpeği dışarı çıkardım. Yere yığıldı, nefesi hızlandı ama iyi hissetmeye başlamıştı. Üzerine su döküp yardım çağırdım.
Birkaç dakika sonra o “sahip” geldi. Yüzü öfkeden kıpkırmızıydı:
“Ne yapıyorsunuz böyle? Polisi arayacağım!”
Polisler geldiğinde hiç beklemediğimiz bir şey oldu. Adam polis çağırdı, ama polisler her iki tarafı dinleyip köpeğin halini görünce suçun onda olduğuna karar verdiler. Adama hayvanlara kötü muamele suçundan ceza yazdılar, bana ise teşekkür edip el sıkıştılar.
Peki ya köpek?
Şimdi evimde, benimle birlikte. Karnı tok, mutlu bir sadakat yumağı. Dün birinin sorumsuzluğu yüzünden ölmek üzere olan o çoban köpeği şimdi ayaklarımın dibinde uyuyor. Ve bilin isterim ki, camı tekrar kırarım. Hiç tereddüt etmeden.
Bazı insanların nasıl bu kadar duyarsız olabildiğini anlamıyorum. Hayvanlar da bizim gibi canlı, onların da sevgiye ve ilgiye ihtiyacı var. Onlar oyuncak değil!
