İki yıldır Simit Sarayı’nda çalışıyorum. Göz alıcı bir iş değil belki ama düzenli. Güvenilir. Sıcak çayların kokusu, tabakların şıngırtısı, kapının üstündeki zilin tatlı sesi—bunlar insanı ayakları üstünde tutuyor. Bu küçük dünyayı sevmeye başladım, özellikle de pazar sabahları güneşin panjurlardan süzüldüğü o sessiz anlarda, müdavimlerin teker teker içeri girdiği zamanlar.
Müdavimlerimiz var. Burasını eve çeviren onlar. Emekli çift, her pazar bölüştükleri tahinli pekmezi yerken masada el ele tutuşurlar. Pazar soccer antrenmanından sonra bir kasırga gibi içeri dalan, gülen ve her zaman aç olan gençler. Tavuklu gözlemesini küçük kızıyla paylaşan anne, kızının şuruba batırdığı her lokmaya gösterdiği dikkatle içim erir.
Dizüstü bilgisayarında “büyük Türk romanını” yazıyormuş gibi duran hipster bile. Hepsi, bu işi sadece çay servis etmekten öte bir şey yapıyor.
Ama bir adam—çok sessiz, çok özel bir adam—hepsinden daha fazla dikkatimi çekti.
Hep aynı masaya otururdu. Pencerenin yanındaki, otopark manzaralı, üçüncü masa. Manzara pek bir şey ifade etmezdi zaten. Sadece oturur, izler, düşünürdü. Hep yalnız. Hep aynı solmuş ekose gömleği, dirsekleri incelmiş. Bazen bir dilim baklava, bazen tost sipariş ederdi, ama çayını asla ihmal etmezdi.
Ve her pazar sabahı, şaşmaz bir düzenle, bana 500 lira bahşiş bırakırdı.
Not yok. Mesaj yok. Sadece sessiz bir baş hareketi, nazik bir gülümseme ve çay fincanının altına düzgünce katlanmış bir 200 lira.
İlk başlarda yanlışlıkla bıraktığını düşündüm. İlk pazar peşinden koştum bile:
“Affedersiniz, bunu unuttunuz—”
Döndü, gülümsedi ve sadece, “Sana,” dedi.
Ve yürümeye devam etti.
O günden sonra bir rutin haline geldi. Her pazar. Aynı masa. Aynı gülümseme. Aynı bahşiş. Ve hiçbir açıklama.
Ben de tam bir servet içinde yüzmüyorum. Kedim Fındık’la küçük bir ev paylaşıyorum, gece okulunda muhasebe okuyorum ve iki işte çalışıyorum. O bahşiş? Büyük fark yaratıyordu. Market, benzin, kira… Haftalık elektrik faturasını bile ödediği oldu. Ama daha önemlisi, beni gördüğünü hissettiriyordu. Birinin beni takdir ettiğini—nedenini bilmesem bile.
“Neden yapıyor sence?” diye sordum bir akşam işten sonra arkadaşım Gül’le börek yerken.
Omuz silkti, ayranına simit banarken. “Belki zengindir. Ya da ona birini hatırlatıyorsundur. Kızı gibi.”
Güldüm. “Yani benim etrafta dolaşan, kayıp milyoner bir babam mı var?”
“Belli mi olur?” diye şakalaştı. “Bu Simit Sarayı, dizilerdeki gibi değil ama… Adamın bir hikayesi var.”
Ve merak etmekten kendimi alamadım.
Hiç uzun sohbet etmezdi. Sadece masasından dünyayı izler, çayını yudumlardı, sanki zaman onun için farklı akıyordu. Ama küçük şeyleri fark ettim. Bir aile güldüğünde yüzündeki tebessüm. Yaşlı bir çiftin hesabını ödeyip teşekkür edemeden kayboluşu. Adımı hiç söylemediğim halde bilmesi.
Sonra, her şeyin değiştiği o pazar geldi.
Garip görünüyordu. Solgun. Yorgun. Göğsüne çökmüş görünmez bir yük vardı. Gülümsedi ama gözlerine yansımadı. Bir şeye ihtiyacı olup olmadığını sordum, gözü ismime kaydı.
“Hayır, teşekkürler… Ayşe,” dedi yavaşça, adımı hafızasına kazıyormuş gibi.
Adımı ilk kez sesli söylüyordu.
Giderken her zamanki bahşişi bıraktı. Tedirgin oldum, telefonumu çıkarıp arabasına doğru yürürken bir fotoğrafını çektim. Neden bilmiyorum. O gün öyle kırılgan görünüyordu ki… Gözümü kırpsaydım yok olacakmış gibi.
O gece resmi küçük bir Instagram sayfasına yükledim. Basit bir notla:
“Her pazar bu sessiz adam simitçiye gelir ve 500 lira bahşiş bırakır. Fazla konuşmaz. Ama nezaketi, asla bilemeyeceğinden daha değerli. Teşekkür etmek istedim, neredeysen.”
On dakika sonra telefonum çaldı.
Annemdi.
Ekrana baktım. Son zamanlarda pek konuşmuyorduk. Aramızda hep mesafe vardı—çözülmemiş şeyler, yanlış anlaşılmalar. Ama içimden bir ses cevaplamamı söylüyordu.
“Alo,” dedim tedirgin.
Sesi titriyordu. “O fotoğrafı neden paylaştın?”
Kaşlarımı çattım. “Ne? Anne, ne diyorsun—”
“O adam… fotoğraftaki, Ayşe. O senin baban.”
Nefesim kesilmişti.
Ekrana baktım tekrar. Aylardır her pazar çay ve baklava servis ettiğim adama. Haftalık maaşımdan fazla bahşiş bırakan adama.
“Olamaz. Onu hatırlamıyorum bile,” diye fısıldadım.
Titreye titreye konuştu. “Hatırlamazsın. Sen bebekken gitti. Ben öyle istedim.”
Kalbim acıyla çarptı. “Neden?”
“Kızgındım,” dedi. “Hatalar yaptı. Bizi bıraktı. Sana tekrar zarar vermesini istemedim, bu yüzden her fotoğrafı sildim. Her anıyı.”
Yer yarılmış, altımdan kaymış gibiydi.
“Birkaç ay önce geri döndü,” diye devam etti. “Hastaydı. Ölümcül. Belki kanser. Seni görmek istedi. Hayır dedim. Ama nerede çalıştığını söyledim. Sadece seni uzaktan görmek istediğini söyledi.”
500 liralık bahşişler anlam kazandıBir gün yine pazar sabahı, o her zamanki masaya bir demet kır çiçeği ve küçük bir not bıraktım: “Artık seni hatırlıyorum, baba.”
