Merhaba, bu satırları okuyan herkese. Hiçbir zaman böyle bir durumda olacağımı düşünmezdim—acının nefes almayı zorlaştıracak kadar şiddetli gelip çarptığı bir an. İçimi dökmem gerekiyor. Belki aranızda beni anlayan biri çıkar, ya da belki birileri bu hikâyeden ders alır.
Adım Aylin, 45 yaşındayım. Volkan’la neredeyse çeyrek asır birlikte yaşadık—yirmi dört yıl, sanıyordum ki sevgi, saygı ve karşılıklı destekle dolu. Birçok şey atlattık: evliliğin zorlu başlangıcı, çocuklarla uykusuz geceler, ev kredisi, ebeveynlerin hastalıkları… Ama hepsini birlikte göğüsledik. O benim desteğim, kaderimdi, buna yürekten inanıyordum.
Bu süre boyunca Volkan bana hiçbir şüphe uyandıracak davranışta bulunmadı. Mükemmel değildi, ama onu olduğu gibi seviyordum. Telefonunu karıştırmadım, gereksiz sorular sormadım. Evliliğimizin güven üzerine kurulduğuna emindim. Ne kadar yanılmışım…
Bir ay önce, Volkan’ın ailesinin köyüne birkaç günlüğüne gitmeyi planladık. Son anda işlerinin çıktığını söyleyip vazgeçti. Israr etmedim. Çocukları toplayıp yola çıktık. Ama pazar günü kızım sıkıldı ve erken dönmek için ısrar etti. Sabah yola koyulduk. O kararın hayatımı alt üst edeceğini nereden bilebilirdim ki?
Eve girdiğimde ilk başta ne olduğunu anlamadım. Yatak odasının kapısı aralıktı, içeriden tuhaf sesler geliyordu. Kapıyı ittim ve… Aman Tanrım. Volkan’la benim yatağımızda—çocuklarımızın doğduğu, el ele uyuduğumuz o yatakta—tek başına değildi. Yanında bir kız vardı. Gerçek bir kız, daha 18’inde bile değil. Bayılmadığıma hâlâ şaşırıyorum. Fırladı, üstüne bir şeyler geçirdi ve tek kelime etmeden evden kaçtı. Volkan şok içinde öylece duruyordu, savunmaya bile çalışmadı.
Oğlum, henüz 20 yaşında, babasına yumruklarla saldırdı. Zor tuttuk. 22 yaşındaki üniversiteli kızım ise “Artık sen benim babam değilsin!” diye çığlık attı. Onu kapı dışarı ettiler. Sonra bir otelde kaldığını öğrendim. Ben… Mutfakta oturmuş, bunların başıma geldiğine inanamıyordum.
Aynı gün boşanma davası açtım. Onunla aynı havayı bile paylaşmak istemiyordum, evi bırakın! Nasıl olur da yabancı birini—hem de bir çocuğu!—evimize, yatağımıza getirebilirdi? İğrendim. Kirli ve ihanete uğramış hissettim. Sadece ben değil, çocuklar da. Tek hamlede ailemizi yıktı.
Sonradan öğrendim ki o kız, bizim kızımızdan bile küçükmüş. Hayal edebiliyor musunuz? Volkan 44 yaşında. Ne oldu buna? Orta yaş krizi mi? Aklını mı kaçırdı? Yoksa bu hep içindeydi de ben mi körüm?
Son yılları tekrar tekrar düşünüyorum. Mutlu değil miydi? Birlikte seyahat ediyorduk, hafta sonlarını geçiriyorduk, film izliyor, birbirimize yemek hazırlıyorduk. Hep beni sevdiğini söylerdi. Ve ben inanırdım. Ama şimdi anlıyorum: Böyle bir ihanetin karşısında hiçbir sözün değeri yok.
Her gece boğazımda bir yumrukla uyuyorum. Bazen yatak odasındaki o sahne aklıma geldiğinde titremeye başlıyorum. Ne ağlamak, ne çocuklarla konuşmak, ne de arkadaşlarımın tesellileri işe yarıyor. Bu, kapanmayan bir yara.
Çocuklar onunla görüşmeyi reddetti. Şimdi tek desteğim onlar. Ama biliyorum—onlar da acı çekiyor. Nasıl olup da bir babanın sadece bana değil, onlara da bunu yapabileceğini anlayamıyorlar. Onları ailesiz bıraktı. Ve ne uğruna? Birkaç ay sonra adını bile unutacak bir genç kız için mi?
Nasıl devam edeceğimi bilmiyorum. Sağlam sandığım her şey yıkıldı. Şaşkın, tükenmiş hissediyorum. Hiçbir zaman “kocası genç bir kıza giden kadınlar”dan biri olacağımı düşünmezdim. Bizimki özeldi sanıyordum. Ama ne yazık ki, ne kadar acı da olsa, bu hayatta hiçbir şey sonsuz değil.
Bazen aynaya bakıp kendime soruyorum: Nerede hata yaptım? Neden kader bana böyle vurdu? İyi bir eş, anne, ev kadını olmak için çabaladım. Kendimi tamamen aileme, eve, ona adadım. Karşılığında bu mu çıktı?
Onu bir gün affedebilecek miyim? Muhtemelen hayır. Ama şunu biliyorum: Hayatta kalacağım. Kendim için. Çocuklarım için. Bir kadını kırmanın kolay, ama ruhunu asla yenemeyeceklerini göstermek için. Ve evet, gözyaşları gerçekten işe yaramıyor. Ama ruhu temizliyor. Ve bir gün yeniden gülmeyi öğreneceğim.
Bu, yeni bir hayatın başlangıcı olsun. Yalanın, ihanetin olmadığı bir hayat. Bu sefer başrolün ben olduğum bir hayat.
