Bir garson iki yetime yemek ısmarladı. Yirmi yıl sonra onu tekrar buldular
Küçük bir Anadolu kasabası olan Isparta’nın karlı bir köyünde kış, her zamankinden daha sert geçiyordu. Yoğun kar fırtınası evleri beyaz bir örtüyle sarıp dünyayı susturmuştu; sanki kar, her sesi yutan yumuşak bir buz kozası örtmüştü. Pencerelerde buzun işlediği nakışlar parlarken, sokaklar dondurucu rüzgarın hışırtısıyla titriyordu.
Termometreler eksi 28 dereceyi gösteriyorduson on beş yılın en soğuk kışıydı. Bu sert manzaranın gölgesinde, yol kenarında küçük bir lokanta duruyordu: “Yolcu Hanı”. İçeride, son müşterisinin gitmesinden beri dört saattir sessizlik hakimdi. Tezgahın başında duran adamın elleri, yılların emeğinin izlerini taşıyorduet doğramanın, tonlarca patates soymanın bıraktığı sertlikler ve çizgiler. Yıpranmış önlüğü, yüzlerce özenle hazırlanmış yemeğin kanıtıydı: anneannesinden kalma tariflerle pişirilen et suyu, köfteler, zeytinli sulu yemekler.
Sonra, hafif bir çınlama duyuldukapıdaki, otuz yıldır misafirleri karşılayan pirinç zilin sesi. Ve ardından, iki çocuk. Üşümüş, sırılsıklam, aç ve korkmuşüstünde yırtık pırtık büyük bir ceket olan bir oğlan ve incecik pembe bluzuyla bu dondurucu geceye meydan okuyan bir kız çocuğu.
Elleri, buğulu camlarda nemli izler bıraktı. Bu, her şeyi değiştirebilecek bir andıama o zamanlar kimse bunun farkında değildi.
Adamın adı Mehmet Yılmazdı ve Ispartaya sadece bir yıllığına gelmişti. Yirmi sekiz yaşındayken, İstanbulda prestijli bir restoranda şef olma hayalleri kuruyordu. Hatta belki sonra kendi mekanını açardıdünyanın dört bir yanından lezzetler sunan, canlı müzik eşliğinde bir yer: “Altın Kaşık”. Ama kaderin başka planları vardı. Annesinin ani vefatı hayallerini yarıda kesti; “Bosphorus” restoranındaki aşçı yardımcılığı işini bırakıp memleketine döndü. Küçük kuzeni Ayşegülaltın bukleli, mavi gözlü dört yaşında bir kızannesinin tutuklanmasıyla yetim kalmıştı. Borçlar ise üst üste yığılıyordu: faturalar, ameliyat kredisi, çocuğun babasının talep ettiği nafaka Hayaller gün geçtikçe uzaklaşıyordu.
Sonunda kendini bu ıssız yol lokantasında bulduaşçı ve garson olarak. Sahibi, iyi kalpli ama cebi boş yaşlı bir kadın olan Fatma Hanım, ayda sadece sekiz bin lira ödüyorduo zamanlar bile az bir paraydı. Prestij olmasa da, emeği helaldi. Sabah beşte kalkar, lokanta yediye açılmadan önce mantıları pişirirdi; etli olanlar, “ateş gibi sıcak” denmeden tükenirdi.
Kasabada insanlar birbirine kayıtsızdısonbahar yaprakları gibi geçip giderlerdi. Ama Mehmetin hafızası bir can simidiydi: Öğretmen Hanımın çaysız şeker sevmediğini, uzun yol şoförü Cemalin çift porsiyon bulgur pilavı istediğini, emekli doktorun öğle sonrası sert bir kahve aradığını bilirdi.
O gece, 23 Şubattabüyük bir soğuk vardı. Çoğu yer erkenden kapanmıştı, ama Mehmet bekledi. Birinin sıcak bir yemeğe ihtiyacı olabileceğini hissetmişti. Yanılmamıştı: kapıda iki çocuk duruyordubüyük ceketli oğlan ve ince bluzlu kız, titreyerek.
Mehmet sadece acımakla kalmadıkendini gördü onlarda. Çocukken o da açlıkla mücadele etmişti. Hemen içeri davet etti:
“Girin çocuklar. Burası sıcak. Korkmayın.”
Onları sobaya en yakın masaya oturttu, iki kase sıcak mercimek çorbası getirdibuharı tüten, yanında çıtır ekmek ve yoğurtla. “Buyurun, afiyet olsun,” dedi. Çocuklar, sanki hiç yemek yememiş gibi atıştırmaya başladı.
Oğlan, ekmeği bölüp kız kardeşine uzattı: “Al, Elif,” diye fısıldadı. “Korkma ye.” Kızın elleri titriyordu; tırnakları stresin izlerini taşıyordu.
Mehmet bulaşıkları yıkıyormuş gibi yaptı, gözleri doldu. Bir saat sonra, onlara bir paket hazırladıpeynirli sandviçler, elma, kurabiyeler, sıcak çay dolu bir termos. Ve çaktırmadan çantaya iki yüz lira sıkıştırdıAyşegüle koşu ayakkabısı almak için biriktirdiği son paraydı.
“Alın bunu çocuklar. Unutmayın, ihtiyacınız olursaburadayım. Gece gündüz fark etmez.”
Oğlan, ürkek: “Bizi ele verir misiniz?” diye sordu. “Yetimhaneden kaçtık. Orada bizi dövüyorlardı. Elifi büyükler hırpaladı.”
“Kimseye söylemem,” dedi Mehmet kararlılıkla. “Bu aramızda kalsın. Adınız ne?”
“Emre,” diye mırıldandı oğlan. “Kardeşim Elif. Bizi ayırmayın.”
“Anne babanız?” diye sordu Mehmet yavaşça.
“Annem üç yıl önce kanserden gitti Babam bizi terk etti,” dedi Emre, sesi titreyerek. “İki çocukla başa çıkamayacağını söyledi.”
Mehmet tanıdık bir hüzün hissetti. “Anlıyorum,” dedi. “Bu kapı size her zaman açık.”
Çocuklar karlı gecede kayboldular. Mehmet, sabaha kadar bekledi, ama geri gelmediler. Sonra haftalar geçtiama onları unutamadı. Bir süre sonra, onları bulduklarını, daha iyi bir yetimhaneye yerleştirildiklerini öğrendi.
### Yolcu Hanından Toplum Merkezine
Bir yıl sonra, Mehmet hala “Yolcu Hanı”ndaydıama burası artık sadece
