Düğünümüzde Kayınvalidem Ayağa Kalkıp Rahibe ‘Bu Evliliğe Karşıyım’ Dedi: Benim Verdiğim Cevabı Asla Beklemiyordu!

Düğünüm sırasında kayınvalidem yerinden kalkıp imama karşı çıktığını söylediböyle bir cevap beklemiyordu elbette.
Hiç düğünümün bir tiyatro oyununa dönüşeceğini düşünmezdim. Her şey törenden önce başladı: Kayınvalidem, kocası olmadığı ve “genç ve güzel” olduğu için nedime olmaya layık olduğuna karar vermişti. İtiraz etmeye çalıştım, ama kocamın hatırına boyun eğdim. “Ne olabilir ki?” diye düşündüm. “Sonuçta bu sadece bir gelenek.”
Ama en kötüsü oldu.
Törene uzun, beyaz bir elbiseyle geldi. Beyaz! Üstelik gerçek bir gelinlik gibi duran bir elbise. Bir ara çiçeklerimi elimden çekip aldı ve sanki tüm gözler ona çevrilmeliymiş gibi yanıma dikildi. Gözyaşlarımı zor tuttum, onunla fotoğraf çektirmeyi kesinlikle reddettim.
Yine de en kötü kısım daha sonra geldi. Mihrapta yeminlerimizi ederken, imam o meşhur soruyu sordu: “Bu birliğe itirazı olan var mı?”
İşte o an kayınvalidem elini kaldırdı.
“Ben karşıyım,” diye bağırdı. “Bu benim tek oğlum, onu başka bir kadına vermeye hazır değilim. Oğlum, hadi eve gidelim, ne diye bu düğüne ihtiyacın var?”
Misafirler şaşkınlıktan ah ettiler, bazıları gülmekten kendini alamadı. Kocam donup kaldı, ne diyeceğini bilemedi. Öfkeden kendimi kaybetmiştim, ama aynı anda durumu nasıl kurtaracağımı buldum.
Sakin bir ifadeyle kayınvalideme döndüm ve herkesin duyabileceği bir sesle, hiç beklenmedik bir şey söyledim.
“Anne, yine ilaçlarını almayı unuttun, değil mi? Doktor uyarmıştı: ‘Kaçırırsan aklın karışır’ diye. Hadi, sana su getireyim de sakinleş. Bugün düğünümüz var! Ben senin gelininim, bu da senin oğlun. Beni unuttun mu?”
Sonra misafirlere döndüm:
“Affedersiniz, kayınvalidem ciddi şekilde hasta ve bazen ne dediğini anlamıyor. İmam efendi, devam edelim, onun sözlerinin bir değeri yok. Aklı biraz karışık.”
“Ama hasta değilim!” diye itiraz etti kayınvalide.
“Tabii, tabii, tamamen sağlıklısın, sadece ilaçlarını unuttun. Birazdan her şey geçer, sana hemen veririm,” diye yumuşak bir sesle cevap verdim.
Şaşkına döndü, kenara çekildi ve bir sandalyeye oturdu. Tören devam etti. Evlendik ve o an anladım ki bazen mutluluğunu korumak için biraz kurnaz olmak gerekiyor.