Bugün komşularımızın polisi aradığını öğrenince çok şaşırdım: “Burada bir adam reşit olmayan biriyle yaşıyor! Hemen gelin!” diye ihbar etmişler.
Karımla evlendikten birkaç ay sonra İstanbul’da bir daire bulduk ve krediyle satın aldık. Uzun süre ben tek başıma gidip geldim, çünkü tadilat işlerini halletmem ve ustaları organize etmem gerekiyordu. Eşim daha seyrek uğradığı için komşularımız olan yaşlı bir dede ve nineyle önce ben tanıştım. Çevremizde kimseyi tanımadığımız için eve taşınma partisi yapmaya karar verdik ve onları davet ettik.
Masaya oturup eşimle tanıştıklarında, tavırları aniden değişti. Garip davranışlarından biraz rahatsız olsam da, eşimin nazik öpücükleri ve sarılmaları dikkatimi dağıttı. Çabucak ayrıldılar, biz de mutluluğumuzla meşgul olduğumuz için üzerinde durmadık.
Sabah erkenden kapıyı çalan sesle uyandık. Yeni hayatımızın beklediğimiz gibi başlamadığını anladım, çünkü eşikte bana şüpheyle bakan bir polis memuru duruyordu.
“Günaydın, ben mahalle polisiyim! İşte kimliğim. Lütfen ‘eşinizle’ olan evlilik cüzdanınızı gösterin,” dedi. Şaşkınlıkla kutuların arasında aramaya başladım.
On dakika sonra bulup gösterdim. Polis, eşime ve belgeye iki kez dikkatle baktı, kaşlarını kaldırdı ve “İşbirliğiniz için teşekkürler, bu yeterli,” dedi.
“Affedersiniz, ne oldu?”
“Bir ihbar aldık, burada reşit olmayan biriyle yaşayan bir adam olduğu ve muhtemelen kızın 16 yaşında bile olmadığı söylendi.”
Duruma kahkahalarla güldüm, çünkü aslında karım benden bir yaş büyüktü! Ben 22, o ise 23 yaşındaydı. Kısa boylu, bebek yüzlüydü, makyajsız ve örgülü saçlarıyla tam bir lise öğrencisi gibi görünüyordu. Ben ise aylardır daire işleriyle uğraşmanın stresi, yorgunluğu ve tıraşsız sakallarımla orta yaşlı bir adama dönüşmüştüm.
Şimdi iyice dinlenip tıraş olacağım ki, sevgili karımın yanında yaşlı görünmeyeyim. Bugün öğrendim ki, insanın dış görünüşü gerçek yaşını her zaman yansıtmaz. Bazen en yakınlarınız bile yanılabilir.
