**İstenmeyen Misafir: Misafirperverlik ile Yasağın Buluşması**
Annem, kayınvalidemin yanımıza gelmesini yasakladığı bir dönemde bizi ziyaret etmek istiyor.
Ben, Elif, 25 yaşında, kalbim paramparça olmuş durumda. Eşim Emre ve ben, kayınvalidem Aylin Demirin İzmirin küçük bir kasabasındaki evinde yaşıyoruz. Bu geçici bir çözüm değilen azından doğum iznim bitene kadar buradayız. Üç ay önce kızımız Zeynepi dünyaya getirdim ve hayatımız şimdi onun etrafında dönüyor. Ama tatlı bir aile uyumu yerine, kendimi bir hapishanede hissediyorum. Kayınvalidemin kuralları bu evde hâkim ve kendi annemim bile bizi görmesine izin yok.
Aylinin evi genişüç oda, ferah bir mutfak, balkon… Dört kişi rahatça yaşayabilir. Emrenin de bu evde payı var, ama sadece bir odada kalıyoruz, kimseyi rahatsız etmemek için. Zeynepi emziriyorum, birlikte uyuyoruz ve herkes bundan memnun görünüyor. Ama burada yaşamak bir savaş. Aylin temizlik yapmayı sevmez, bu yüzden her şey bana kalıyor. Doğumdan önce yılların tozunu temizledim, şimdi de bir bebekle düzeni korumaya çalışıyorum. Çamaşır, ütü, yemek… Hepsi bana ait. Aylin mutfağa bile adım atmıyor. Neyse ki Zeynep sakinya uyuyor ya da yatağında mırıldanıyor, ben de bir karınca gibi çalışıyorum.
Kayınvalidemse parmağını bile kıpırdatmıyor. Eskiden bulaşıkları yıkardı, artık hiçbir şey yapmıyor. Kirli tabaklarını masada bırakıp gidiyor. Kavga çıkmasın diye sessiz kalıyorum ama içim kaynıyor. Çorbadan sonra bir tabağı durulamak bu kadar mı zor? Önemsiz gibi ama beni tüketiyor. Temizliyorum, yemek yapıyorum, o ise televizyon izliyor ya da telefonla konuşuyor. Barış için her şeyi yapıyorum ama her gün biraz daha bitkin düşüyorum.
Geçenlerde Aylin, sonbaharda ailesini İstanbulda görmeye gideceğini söyledi. Yeğeni evleniyordu ve bu fırsatla kardeşlerini görecekti. Çok sevindim: sonunda Emre, Zeynep ve ben gerçek bir aile gibi kalmıştık! Aynı gün annem, Sevgi, aradı. O uzakta, Antalyada yaşıyor ve henüz torununu göremedi. Onu özlemiş, gelmek istiyordu. Çok mutlu oldumsonunda Zeynepi kucağına alacak, ben de kendimi biraz olsun evimde hissedecektim. Çifte mutluluktu ve haberi paylaşmak için akşamı bekledim.
Ama sevincim çabuk söndü. Annemin geleceğini söylediğimde Aylinin yüz ifadesi değişti. “Yokluğumda evime yabancıları almam!” dedi. Yabancı mı? Annemden, Zeynepin babaannesinden bahsediyordu! Şaşkına dönmüştüm. Nasıl böyle davranabilirdi? Evet, yakın değillerdi ama düğünümüzde görüşmüşlerdi. O zaman kiralık bir evde yaşıyorduk, Aylin uzak akrabalarını ağırlayınca annem bize gelmişti. Üç yıl önceydi ama bu, onu bir yabancı yerine koymak için sebep miydi?
Aylin direndi. Annemle birlikte komplo kurduğumu iddia etti, sanki onun gidişini fırsat bilip evi ele geçirecekmişiz gibi. Biletlerini almıştı ama şimdi annemin ziyaretinin bir tesadüf olmadığından şüpheleniyordu. “İki yıldır sesi çıkmadı, şimdi mi aklına geldi? Çok şüpheli!” diye bağırıyordu. Annemin sadece torununu görmek istediğini anlatmaya çalıştım ama Aylin kararından dönmedi. Seyahati iptal edip evini “kollayacağını” söyledi. Sanki burası altın dolu bir saraydı da, solmuş duvar kağıtlarıyla kaplı mütevazi bir daire değil!
Anneme her şeyi anlattım, içimde tutamadım. Üzülmüştü ama gerginlik çıkmasın diye ziyaretini yazın ertelemeyi teklif etti. Aylin de gerçekten biletlerini iptal etti. Şimdi evin içinde birArtık her gece rüyalarımda, duvarların içinden fısıldayan sesler duyuyorum, sanki evin taşları bile bana, “Bu senin yuvan değil,” diyor.
