” Ayşegül, ama orada kışın soğuk oluyor! Kömür sobalı ev, odun taşımak gerekiyor! Anne, sen köylüsün işte, çocukken senin de öyle bir hayatın vardı. Dedemle ninem bütün hayatlarını köyde geçirdiler, hiçbir şey olmadı. Yazın ise tam bir cennet sebze bahçesi, meyveler, ormandan mantar toplamak
Gülşen emeklilik hayatına yeni alışmaya başlamıştı. Altmış yaşındaydı, otuz beş yılını bir fabrikada muhasebeci olarak çalışarak geçirmişti. Artık, sabahları çayını yudumlayarak kitap okuyabilecek, koşuşturmadan uzak bir hayatı vardı.
İlk aylarda emekliliğin tadını çıkardı. İstediği saatte kalkıyor, keyifle kahvaltı yapıyor, televizyonda dizilerini izliyordu. Market alışverişini kalabalık olmayan saatlerde yapıyordu. Kırk yıl sonra nihayet huzuru bulmuştu.
Kızı Ayşegül bir cumartesi sabahı telefon açtı:
Anne, ciddi bir şey konuşmamız lazım.
Ne oldu? Gülşenin içine bir kurt düştü. Elife bir şey mi oldu?
Kızım sağ salim. Gelip anlatacağım. Merak etme!
İşte bu cümle, Gülşenin daha da telaşlanmasına neden oldu. Çocuklar “merak etme” dediğinde, merak edilecek bir şeyler mutlaka vardı.
Bir saat sonra Ayşegül mutfakta oturmuş, yuvarlaklaşan karnını okşuyordu. Otuz iki yaşındaydı, ikinci çocuğa hamileydi, ama hâlâ o Muratla resmi nikâh kıymamışlardı.
Dört yıldır birlikte yaşıyorlardı, kızları Elif büyüyordu, ama evlilik cüzdanı onlar için önemsiz bir detay gibiydi.
Anne, ev sorunumuz var. Ayşegül gergin bir şekilde bardağının sapını çeviriyordu. Ev sahibi kira zam yaptı. Şu an zor ödüyoruz, bir de iki bin lira daha istiyor.
Gülşen anlayışla başını salladı. Gençlerin zorlandığını biliyordu. Murat işten işe koşuyordu bugün hamal, yarın kurye, ertesi gün güvenlik görevlisi. Ayşegül ise Elifle birlikte evdeydi, yakında ikinci doğum iznine girecekti.
Ucuz bir yer bulup taşınmayı düşündük diye devam etti Ayşegül ama çocuklu aileyi kimse kiraya vermek istemiyor.
Peki ne yapacaksınız? diye sordu Gülşen, içinde bir şeylerin ters gideceğini hissederek.
İşte bu yüzden geldim. Ayşegül hırkasının ucunu çekiyordu. Anne, biz bir süreliğine seninle kalabilir miyiz? Tabii geçici olarak. Para biriktirene kadar, belki sonra konut kredisi alırız.
Gülşen çayıyla boğulur gibi oldu. İki odalı apartman dairesi zaten daracıktı, bir de üstüne küçük bir çocuklu aile ve bir bebek daha mı gelecekti?
Ayşegül, nasıl sığacağız buraya? Benim sadece iki odam var, üstelik küçücük.
Anne, bir şekilde hallederiz. Önemli olan para biriktirmek. Şu an kira için on üç bin lira veriyoruz, bir yılda yüz elli bin lira gidiyor! Bu parayla kredi taksitini ödemeye başlarız.
Gülşen gözünde canlandırdı: Murat, evin içinde eşofmanlarıyla dolaşacak, telefonla yüksek sesle konuşacak.
Elif sürekli ağlayacak, oyuncaklar her yere dağılacak, çizgi filmler ful sesle açılacak. Ayşegül ise hamileliğin verdiği huysuzlukla sürekli ilgi bekleyecek.
Peki Elif nerede uyuyacak? diye mantıklı bir soru bulmaya çalıştı.
Salonun bir köşesine beşiğini koyarız. Sen de küçük odanda rahat edersin. Zaten sana çok yer gerekmiyor kanepe, televizyon Gayet iyi!
Ayşegül, ama ben daha yeni emekli oldum, biraz huzur istiyorum. Kırk yıl çalıştım, yoruldum!
Kızı derin bir iç çekti, sanki annesi saçma bir şey söylemiş gibi:
Anne, altmış yaşında bu huzur da neyin nesi? Daha genç ve sağlıklısın. Diğer büyükanneler senin yaşında torun bakıyor.
Bu, bir azar gibiydi. Sanki diğer büyükanneler işe yarıyor, ama sen bencilsin.
Üstelik diye devam etti Ayşegül senin yazlığın var. Güzel bir ev, nenem hep bakımlı tutmuştu. Orada yaşayabilirsin. Temiz hava, sessizlik, emekli için biçilmiş kaftan!
Yazlıkta mı? Gülşen şaşkınlıkla tekrarladı.
Evet. Ev sağlam, dayanıklı. Sebze yetiştirirsin, domates ekersin. Sağlığa faydalı, doktorlar yaşlılara temiz hava öneriyor.
Gülşenin içine bir soğukluk çöktü. Yazlık, şehre otuz kilometre uzaklıktaydı, otobüs sadece sabah ve akşam kalkıyordu.
Ayşegül, ama orada kışın donarsın! Kömür sobası var, odun taşımak gerekiyor.
Anne, sen köylüsün işte, çocukken hep öyle yaşadın. Dedemle ninem köyde ömür geçirdi, bir şey olmadı. Yazın ise tam bir cennet sebze bahçesi, meyveler, ormandan mantar toplamak
Kızı bu fikri, sanki lüks bir tatil önerisi gibi sunuyordu.
Peki doktora g
