**Günlük**
Bugün yine çok şey yaşadım. Sanki hayat bana sınav üstüne sınav veriyor. Şimdi oturup düşündüm de, her şey Leyla ile tanıştığımda başlamıştı.
Niye mi? Çünkü genç bir kıza sarkıntılık edemezsin! diye bağırdı Volkan.
Ne diyorsun sen?
Leylanın kafasını iyice karıştırdınız! Ona öz babanmış gibi davranıyorsunuz, farkında değil misiniz?
Kendimi tutamadım. Bir elimle Volkanın gömleğinden yakaladım, diğer elimle tokat atmak üzere kaldırdım.
Mehmetçiğim!!! diye çığlık attı Leylanın titrek sesi. Onu bıraktım.
Leylanın annesi Selma ile evlendiğimde, kızı henüz on yaşındaydı. Gerçek babasını hatırlıyordu; o, iki yıl önce bir trafik kazasında hayatını kaybetmişti. İlk başlarda bana mesafeliydi, ama zamanla aramızda bir bağ oluştu. “Baba” demedi belki, ama “Mehmetçiğim” diye seslenişi o kadar içtendi ki, kimse onun benden uzak olduğunu düşünemezdi.
Leyla sayesinde ailemizi kurtarmıştık. Altı yıl sonra, bir iş yemeğinde içki fazla kaçırıp meslektaşım Denizle bir anlık zaaf yaşadığımda, Selma her şeyi öğrenmişti. İçim yanıyordu, pişmanlıktan kıvranıyordum. Selma beni affetmek istemiyordu, boşanmaktan bahsediyordu.
Sadece Leyla için affediyorum, diye tısladı o gün. Ama bu ilk ve son defa.
Bir daha olursa, ayrılırız.
Ben de kendime bin kere lanet okudum. Ama Leylanın gözlerindeki ışıltıyı geri getirmek için elimden geleni yaptım.
Zaman geçti, Leyla büyüdü ve bir gün bize bir erkek arkadaşını tanıştırdı. Volkanı ilk gördüğümde içime sinmedi: zayıf, kibirli, sırıtan bir tipti. Ama Leylanın ona baktığı gözlerdeki aşkı görünce, dilimi tuttum.
Leylacığım, emin misin bu senin için doğru kişi mi? diye sordum sessizce.
Mehmetçiğim, beğenmedin mi? diye üzüldü. Onu tanıdıkça seveceksin. Volkan çok iyi biri.
İçimde bir şüphe vardı. Volkan da benim ona sıcak bakmadığımı sezmiş olacak ki, benden uzak duruyor, zoraki nezaket gösteriyordu.
Bir süre sonra Selma yine Denizle bir şeyler olduğunu iddia etti.
O kadar hoşuna mı gitti ki, yine dayanamadın? diye çıkıştı. Git onunla o zaman!
Ne saçmalıyorsun? diye şaşırdım. O olaydan sonra aklımdan bile geçmemişti. Telefonu açıp Denizi aradım, hoparlöre aldım.
Mehmet, dedi Deniz gülerek, sarhoş musun sen? Ben altı aydır evliyim, çocuk bekliyorum. İşte kutlama yapmıştım, sen de gelmiştin, hatırladın mı?
Selma utandı, ama yine de surat asıp odadan çıktı. İki gün konuşmadı, sonra yavaş yavaş barıştık. Tabii Leylaya da bir şeyler uydurduk.
Derken bir gün, caddede yürürken bir araba bana çarptı. Nasıl oldu anlamadım, sanki biri itmiş gibiydi. Şansıma hızı fazla değildi, sadece bacak burkulması ve hafif sarsıntı geçirdim.
Leyla bana özenle baktı. Yemek getirdi, sohbet ettik, kitaplar okuduk.
Niye bu kadar uğraşıyorsun? diye duydum bir gün Volkanın fısıldamasını. O kendi işini kendi görsün.
Volkan! diye sertçe çıkıştı Leyla. Mehmetçiğim benim için baba gibi! Onu seviyorum ve kim ne derse desen, ona bakacağım!
Gülümsedim. İyi bir kız yetiştirmiştik.
Birkaç ay sonra başıma yeni bir bela geldi. Müşterimiz Cemal Bey, takımımla yaptığımız tavan işinde kusur olduğunu, hatta benden şikayetçi olduğunu söyleyip işten atılmakla tehdit etti.
Cemal Bey, dedim soğukkanlılıkla, gidip bakalım, neymiş bu kusur.
İş yerine gittiğimde, tavan mükemmeldi. Cemal Beyin yüzünde bir gariplik vardı.
Para istediniz benden! diye zırladı.
Kim söyledi bunu size? diye üstüne yürüdüm.
Korkudan titreyerek itiraf etti: Volkan ona bu fikri vermişti. Hatta parayla bile kandırmıştı.
Fotoğrafımı gösterdim:
Bu mu?
Evet! diye başını salladı.
Eve dönerken Volkanı köşe başında beklerken gördüm.
Niye? diye tek kelimeyle sordum.
Çünkü genç bir kızın kafasını karıştırmaya hakkınız yok! diye bağırdı.
Ne?!
Leylayı kendinize bağladınız! Sanki öz kızınızmış gibi!
Yine öfkelendim, onu tutup silkelerken Leylanın çığlığıyla durdum.
Volkan uzaklaşırken, Gözümün önünden kaybol! diye bağırdım.
Leyla, gerçekleri öğrenince onu terk etti. Şimdi derslerine odaklanıyor. Biz de her zaman yanındayız.
**Ders:** Hayat bazen insanı sınıyor. Ama gerçek sevgi ve dürüstlük, her tuzaktan kurtarır.
