Bugün Murat’ı kucağıma alıp yağmur altında sokağa çıktım. Apartmanın aralık kapısından sızan damlalar saçlarımı ıslatıyordu. Dışarıda sokaklar bomboştu. Bu havada köpekler bile dolaşmaya cesaret edemiyordu. Giysilerimden sızan soğuğu hissediyordum, ama gidecek hiçbir yerim yoktu.
Birkaç saat boyunca çocuğumu sıkıca tutarak şehirde dolandım. Sonunda yaşlı bir komşumuz, Ayşe Hanım, ıslak ve titrer halde beni görüp küçük ama sıcacık evine çağırdı. Bana bir havlu, sıcak çay ve Murat için geçici bir yatak verdi. O gece sessizce ağladım, gözlerim tavana dikili. Bir şeylerin değişmesi gerektiğini biliyordum.
Sonraki günler daha da zordu. İş aradım, ama kimse küçük çocuğu olan bir anneyi işe almak istemiyordu. Yiyecek parası tükeniyordu, tanıdıklarımın gözündeki acıma bakışları açlıktan daha çok incitiyordu. Engin ve Sibel ise beni hiç tanımamış gibi davranıyorlardı. Sanki silinip gitmiştim hayatlarından.
Bir hafta sonra resmi bir mektup aldım. Başta devletten bir bildirim sandım, belki bilmediğim bir borç. Zangır zangır titreyen ellerimle zarfı açtım. Ama yazılanlar hayatımı değiştirdi: *”Saygıdeğer Zeynep Yılmaz, uzak halanız merhume Fatma Demirin tüm mirasının tek varisi olduğunuzu bildiririz…”*
Mektubu üç kez okudum. İnanamadım. Çocukken bir kez gördüğüm Fatma Hanım, her şeyini bana bırakmıştı. Şehrin kenarında büyük bir ev, hatırı sayılır banka hesapları ve en önemlisi, saygın bir ticaret şirketindeki hisseler…
Hemen notere gittim ve adım adım mirası devraldım. Uzun zamandır ilk kez güneşin benim için de doğduğunu hissettim. Kendime yeni kıyafetler aldım, Murata hiç sahip olmadığı şeyleri verdim: oyuncaklar, sıcacık giysiler, lezzetli yemekler. Ama en önemlisi, ona güvenli bir hayat sundum.
Yıllar geçti. Halanın işlerini yönetmeyi öğrendim ve herkesi şaşırtacak kadar iyi başardım. Akıllı yatırımlar yaptım, güvenilir insanlarla çalıştım. Yavaş yavaş, iş dünyasında adım duyuldu. Güçlü, zarif ve esrarengiz bir kadın. Artık kimse beni yağmurda kovulmuş o kadın olarak hatırlamıyordu.
Engin ve Sibel ise eski başarılarını kaybetmişlerdi. Şirketleri temelinden sarsılıyordu. Kötü yönetim, aceleci kararlar, kaybedilen ortaklar Hepsi bir kartopu gibi büyümüştü. Yatırımcı aradılar, ama kapılar yüzlerine kapanıyordu.
Bir sabah avukatımdan bir telefon geldi:
*”Zeynep Hanım, Engin ailesinin şirketi satılığa çıkarıldı. Büyük borçları var. İsterseniz ihaleye katılabilirsiniz.”*
Kalbim hızla çarptı. İşte an gelmişti. Kader, o yağmurlu gece kovulduğumda hayal ettiğim fırsatı önüme seriyordu.
İhaleye şık bir takım ve düzgün topuz yaptığım saçlarımla gittim. Kimse beni tanımadı. Yıllar geçmiş, o çaresiz kadın gitmiş, yerine bambaşka biri gelmişti.
Kazanan isim açıklandığında Engin ve Sibelin yüzleri bembeyaz oldu. Zeynep Yılmaz, artık onların şirketinin sahibiydi. Onlara bakmadım bile. Sadece belgeleri sakin bir gülümsemeyle imzaladım.
Akşam Engin ofisime geldi. Titriyordu, endişeden omuzları çökmüştü.
*”Zeynep lütfen bizi sokakta bırakma. Bu şirket olmazsa mahvoluruz.”*
Gözlerinin içine baktım. Beni ve oğlumuzu bir yük olarak gören, kapı dışarı atan aynı adamdı. Şimdi merhamet dileniyordu.
*”Engin,”* soğuk bir sesle cevap verdim, *”hayat garip değil mi? O gün pişman olacağını söylemiştim. İşte gün geldi.”*
Sibel de yalvardı. Gözyaşları yanaklarından süzülüyordu, ama ben o gece Muratı kucağımda sokağa atan kadını görüyordum.
*”Zeynep, hata yaptık. Öfkeliydik, gururumuz kör etmişti. Lütfen acı!”*
Acı bir gülümsemeyle, *”Acı mı? O gece bizi dışarı atarken acıdınız mı? Murat ağlıyordu, yalvarıyordu, umurunuzda bile olmadı.”* dedim.
Başları öne eğik çıkıp gittiler. Artık şirket bendeydi, onlarsa hiçbir şeyleri kalmamıştı.
Yıllar sonra Murat güçlü, akıllı bir delikanlı oldu. O yağmurlu geceyi bazen anlatırdım ona. *”Dünya sana sırtını döndüğünde bile onurunu kaybetme,”* derdim.
Ve artık Engini sokakta eskimiş kıyafetler içinde, kaybolmuş gözlerle gördüğümde derin bir huzur hissediyorum. İntikamdan değil, adaletin yerini bulmasından.
Çünkü o yağmurlu gece, yıllar önce, bir gün pişman olacaklarını biliyordum. Ve öyle de oldu.
