**NASIL NİNE EMİNE BİR KIZ BULDU**
Sessiz bir köy akşamında, hava yavaş yavaş kararırken, Emine Hanım köydekilerin Nine Emine diye çağırdığı yaşlı kadın evinden çıktı ve komşusunun kapısına vurdu. Pencereden, yorgun ama tanıdık bir yüz belirdi. Kapı gıcırdadı, içeriden komşusu Fatma Teyze çıktı, başındaki beyaz saçları düzeltiyordu.
Emine kızım, ne oldu, niye böyle dikilip duruyorsun? Gir içeri, çay demliyorum şimdi! diye bağırdı, ama sesinde bir endişe vardı.
Yok Fatma, girmeyeceğim, dedi Emine, sesi titriyordu. Sana bir işim var, önemli bir iş. Hastaneye gitmem lazım, gözlerimden çok şikayetçiyim. Doktor, Ameliyat olmalısın, yoksa kör olabilirsin dedi. Tek başıma nasıl gideceğim, bilemiyorum. Ama Allah büyük, bir yolunu buluruz.
Fatma Teyze hemen atıldı: Tabii Emine, gitmelisin! Ben bakarım keçine, tavuklarına, hiç merak etme. Gözlerin kıymetli, Allah korusun, hemen yola çık!
Emine Hanım yetmişini aşmıştı. Hayat onu bir uçtan bir uca sürüklemiş, dert üstüne dert yaşatmıştı. Ama o hep ayakta kalmıştı. Sonunda, yorgun bir kuş gibi, bu sessiz köye sığınmıştı. Şimdi şehre giden yol ona sonsuz ve korkutucu geliyordu. Otobüste sarsılırken, eski çantasını sıkıca tutuyordu.
Gözlerime bıçak değecek mi? Allahım, nasıl korkmam? Doktor, Korkma, basit bir ameliyat dedi ama içim rahat değil.
Hastaneye yatırıldığında, odada iki hasta daha vardı: biri genç bir kadın, diğeri yaşlı. Emine Hanım, Demek benim gibi dertli başka insanlar da var diye düşündü. Öğleden sonra, diğer hastaların yanına aileleri geldi. Genç kadının kocası, çocuklarıyla geldi, meyveler, meyve suları getirdiler. Yaşlı kadının kızı ve torunu da ziyaretine geldi, odayı neşe kapladı. Emine Hanım ise duvara döndü, gözyaşlarını sildi. Onu kimse ziyaret etmemişti.
Ertesi gün doktor, Veronika Hanım, odaya girdi. Genç, güzel ve güven veren bir kadındı.
Nasılsınız Emine Hanım? Moralimiz yerinde mi? diye sordu, sesi sıcak ve içtendi.
Şükür doktor hanım, idare ediyoruz, dedi Emine. Ama bir şey soracağım bana kimse gelmeyecek mi? Çocuklarınız var mı?
Emine Hanımın yüreği sızladı. Yok doktor hanım, Allah nasip etmedi, dedi yalan söyleyerek. Ama içinde bir acı hissetti. Çünkü yalan söylemişti.
Bir kızı vardı. Sevimli, biricik kızı… Ayşe.
Gençliğinde, savaş gazisi bir adamla, Mehmetle evlenmişti. Mutlu bir hayatları oldu, bir kızları oldu. Ama sonra Mehmet hastalandı, öldü. Emine, küçük kızıyla tek başına kaldı. Köyde çalışıyor, geçimini zor sağlıyordu. Derken bir gün, İstanbuldan gelen bir adam, Hüseyin, köye geldi. Emineye ilgi gösterdi, onu kendine aşık etti. Sonunda, Benimle gel, burada kısılıp kalma! diye ısrar etti.
Ayşeyi ne yapacağım? diye sordu Emine.
Annene bırak, bir süre sonra alırız! dedi Hüseyin.
Ve Emine, gençlik heyecanıyla, kızını bırakıp gitti. Ama Hüseyin sözünü tutmadı. Yıllar geçti, annesinden mektuplar kesildi. En sonunda köye döndüğünde, annesi ölmüş, kızı da gitmişti.
Şimdi ameliyat öncesi, Emine Hanım uyuyamıyordu. Doktor Veronika Hanım, ona güven veriyordu, ama içinde garip bir his vardı.
Acaba… Bu doktorun adı Veronika. Benim kızımın adı Ayşeydi, ama belki değiştirmiştir?
Ameliyattan sonra, gözleri bağlıyken, bir el onun yüzüne dokundu. Bantlar çıkarıldığında, Veronika Hanım oradaydı.
İyi misiniz anneciğim? diye fısıldadı.
Emine Hanım şaşkınlıkla baktı.
Neden bana anne diyorsun?
Çünkü sen benim annemsin, dedi Veronika, gözleri dolmuştu. Seni çok aradım. Ben Ayşeyim. Annem beni bırakıp gittiğinde, büyükannem büyüttü beni. Ama seni hiç unutmadım. Şimdi bulduk birbirimizi.
Emine Hanım ağlıyordu. Affet beni kızım, affet!
Geçmiş geçmişte kaldı anne. Artık birlikteyiz. Seni eve götüreceğim. Torunların bile var!
Ve Emine Hanım, hayatında ilk defa gerçekten mutluydu. Artık yalnız değildi. Bir ailesi vardı.
Köye döndüğünde, keçisini Fatma Teyzeye hediye etti. Fatma Teyze hem keçiye sevindi, hem de Eminenin mutluluğuna. Gözlerinde sevinç gözyaşları vardı.
Ve Emine Hanım, torunlarını kucaklarken, Allahım, şükürler olsun, diye düşündü. Artık huzurluydu.
