Gerçekten tanıştığın adamla evlenmek istiyor musun? Lütfiye Hanım, gelin adayını şüpheyle süzüyordu, sanki eve sahte bir banknot sokacakmış gibi. Ağır ve yargılayıcı bakışları, Sibelin sade saçına, mütevazı elbisesine kaydı. Birbirinizi doğru düzgün tanımıyorsunuz bile!
Sibelin sırtına ürperme yayıldı. Muratın büyüdüğü küçük gecekondu mutfağındaydılar. Mutfak küçük ama sıcak ve tertemizdi. Vanilya ile eski parkenin kokusu doluydu ortalığa.
Anne, yeter artık, oğlu Murat araya girdi, Sibelin omzuna dokunarak. İnternetten tanışmadık, kitap kulübünde buluştuk. Önce online konuştuk sadece. Altı ay oldu! Hem Sibel harika biri!
Tanışma hikâyeleri şöyleydi: Sibel, unutulmuş eski kitaplar hakkında küçük bir blog tutuyordu. Murat, sessiz sedasız klasik tutkunu bir yazılım mühendisi, bir gün “Suç ve Cehap” hakkındaki yazısına denk geldi. Tartışmaları özel mesajlara, sonra uzun telefon görüşmelerine dönüştü. Aynı şakalara gülüyor, aynı değerleri paylaşıyorlardı: sessizliği, dürüstlüğü, kitap tozunun kokusunu… Dostoyevski heykelinin önündeki ilk buluşmaları bir randevu değil, sohbetin devamı gibiydi. Murat, Sibelin yanında evindeymiş gibi rahat hissediyordu. Sibel ise onun utangaç ama derin bir iç dünyası olduğunu fark etmişti.
Harika biriymiş… Lütfiye Hanım burun kıvırdı, kasıtlı olarak çay bardağına kaşıkla vurarak. Hem başka şehirden, burada işi yok, kim bilir aklından neler geçiyor… Oğlumu büyüttüm, okuttum, şimdi bir de biri çıkageldi…
Sibel dişlerini sıktı ama ses çıkarmadı.
Anlamıştı ki kaynanası onu bir insan olarak değil, bir tehdit olarak görüyordu: oğlunu annesinin kanatları altından çekip almak isteyen yabancı bir kız. Lütfiye Hanım, hayatı kurallar ve tavizsiz mücadelelerle örülü bir kadındı. Kocasının vefatından sonra, tek oğluna olan düşkünlüğü daha da artmıştı.
Sibelin kaynanasıyla yakınlaşma çabaları sonuçsuz kalmıştı.
Bir gün elinden geleni yapıp tarçınlı ve anasonlu elmalı turta yaptığında, Lütfiye Hanım minik bir parça koparıp mırıldanmıştı:
Fazla tatlı olmuş. Bizim ailede böyle yapılmaz.
Temizlik yardımı teklif ettiğinde ise kuru bir cevap gelmişti:
Gerek yok, ben nerede ne var bilirim. Sonra aylarca aramayayım.
Murat, Sibeli gemi modelleri ve fizik kitaplarıyla dolu odasında yalnız bırakırken ellerini açmıştı:
Üstüne alınma. Annem böyle işte. Sevgi doludur ama dikenli bir kirpi gibidir.
Elimden geleni y
