Bugün, hayatımın en tuhaf günüydü. Diyorum ya, artık bu tanışma uygulamalarından bıktım! Sürekli mesaj yazmak, ilgisini çekmeye çalışmak, parmaklarımı klavyede kırmak, onların sıradan dertlerini dinlemek Keşke bunların hiçbiri olmadan bir kadın bulabilseydim! dedim gri dumanlardan oluşan varlığa. Şakalar ezberlemek, boş sohbetler yapmak zorunda kalmadan Bir kadının beni seçmesini sağlayamaz mısın?
Tabii ki! diye omuz silkti dumanlı yaratık. Beni bunun için çağırdın ya.
Tamam, dedim. Bir de şunu ekle: Para harcamak istemiyorum. Ne bir kuruş! Kahve molaları, pastane masrafları yok. Gömlek giymek, karnımı içeri çekmek, hava atmak zorunda kalmayayım. Beni direkt evine götürsün. Mümkün mü?
Gri varlık elinde beliren deftere not aldı, sanki garsonmuş gibi başını salladı.
Ne istersen olur. Başka?
Şey maddi hiçbir şey talep etmesin. Şu iPhonelar, pırlantalar, kürkler olmasın. Bizim kadınlar hep böyle ister ya. Avrupalılar gibi saf sevgi olsun. Yurtdışında kadınlar çalışıyor, erkekler evde oturuyor, kimse bir şey demiyor. Bizde hemen kadının boynunda diye yaftalarlar. Bunlar olmasın.
Tamam! dedi varlık. Ama sen biraz mütevazı davranıyorsun, Yusuf. Normalde böyle kadınlar zaten var. Beni çağırmana gerek yok. Eşsiz bir fırsatın var, neden daha fazlasını istemiyorsun?
Peki, dedim. Evine düşkün olsun! Temizlik yapsın, güzel yemekler pişirsin, benden hiçbir şey talep etmesin. Bir, asla dırdır etmesin, hep şefkatli olsun. İki, bana bakarken gözleri ışıldasın. Üç, çocuk istemesin. Çocuklar kadınlar içindir, bana hiç gerek yok.
Biraz sıradan oldu dedi dumanlı yaratık başını sallayarak. Belki bir de dış görünüş istersin? Çünkü dediklerin gibi kadınlar zaten var ama çok güzel olmazlar, yaşlı da olabilirler. Sen üniversiteli bir kız istemez misin?
Evet, üniversiteli! diye sevinçle zıpladım. Uzun boylu, güzel, ince, şeftali tenli Ama aynı zamanda iyi kalpli, merhametli olsun. Şu modern kızlar çok yüzeysel oldu artık
Tabii ki! dedi varlık. O an, sanki sinsi bir gülümseme geçti yüzünden. Ama nasıl gülümser ki bir duman? Önemli değil, artık o kızı bulacaktım. Ya da o beni bulacak, evine götürecek ve
Gözlerimi keyifle kapattım. Sonra kendimi buz gibi bir çöp yığınının üstünde buldum. Yanımda sosis kabuğu ve balık kılçıkları vardı. Böğrüm acı içindeydi. Her şey devasa ve yabancı geliyordu.
Sonra bir kızın neşeli kahkahası duyuldu avludan.
Ayşe, şu sevimli kediciğe bak! Zavallıcık, köpekler mi hırpaladı seni? Alıyorum ben eve, besleyeceğim, okşayacağım!
Çok iyi yüreklisin, Zeynep! dedi başka bir ses, daha sert ve itici. Her gördüğün hayvanı eve mi alacaksın? Ya baharda çiftleşmek için bağırırsa?
Bağırmaz, veterinere götürürüm. Gel buraya, minik
Sımsıkı sardı beni kadının elleri. Çığlık atmak istedim, ama ağzımdan sadece cılız bir miyavlama çıktı.
