Kimin yaşlı annesine baktığı kimin umurunda! Yasalara göre o ev bana ait olmalı! – Annemle bu yüzden kavga ediyorum. Öz annem mahkemeye vermekle tehdit ediyor, sebebi ise anneannemden kalan evin ona ya da bana değil de, kızıma kalmış olması. Annem bu durumu büyük bir haksızlık olarak görüyor; evin kesinlikle kendisine geçmesi gerektiğini savunuyor. Ama anneannem farklı bir karar aldı. Neden mi? Muhtemelen kocamla birlikte onun yanında yaşadığımız ve son beş yıl boyunca ona baktığımız için. Annem için ‘bencil’ ifadesini açıkça kullanabilirim. Kendi çıkarları ve istekleri her zaman başkalarından daha önemliydi. Üç kere evlendi, ama sadece iki çocuğu oldu: Ben ve benden küçük kız kardeşim. Kardeşimle aramız harika, ama annemle hiç öyle değil. Babamı neredeyse hiç hatırlamıyorum. Ben daha iki yaşındayken annemle boşandılar. Altı yaşıma kadar annemle birlikte anneannemin yanında büyüdüm. Neden bilmiyorum ama o zamanlar anneannemi sevimsiz bulurdum, muhtemelen annem hep ağladığı için. Sonradan, büyüdükçe, aslında ne kadar iyi biri olduğunu, tek derdinin kendi kızını toparlamak olduğunu anladım. Sonra annem ikinci kez evlendi, biz de üvey babamla aynı evde yaşamaya başladık. O evliliğinden kardeşim doğdu. Annem üvey babamla yedi yıl yaşadı, sonra bir kez daha boşandı. Bu sefer anneanneme geri dönmedik. Üvey babam başka bir şehirde çalışmaya gitti, şimdilik bizi kendi evinde bırakmıştı. Ama üç yıl sonra annem üçüncü kez evlendi ve onun evine taşındık. Tabii ki yeni üvey babam çocuklu bir eşten pek memnun değildi, ama asla kötü davranmadı, sadece hiç ilgilenmedi. Annem de ilgilenmedi; tamamen yeni kocasına odaklanmıştı. Adamı kıskanır, kavga eder, bardak tabak kırardı. Ayda bir kez valizleri toplardı annem, ama üvey babam hep onu vazgeçirirdi. Kardeşimle bu krizlere alışmıştık, umursamaz olmuştuk. Onunla ilgilenen ben oldum, çünkü annemin vakti yoktu. Neyse ki anneannelerimiz vardı, çok destek oldular. Sonra ben üniversiteye başlayıp yurda geçtim, kardeşimse anneannenin yanında yaşamaya başladı. Babası da onu hep kollardı. Annem ise yılda bir iki bayram arardı. Annemin ilgisizliğine alışmıştım, bana göre buydu, başka türlüsü yoktu. Ama kardeşim bunu içine sindiremedi, özellikle mezuniyet törenine gelmeyince anneme çok kırıldı. Yıllar geçti, kardeşim evlenip başka şehre taşındı. Ben sevgilimle evli olmadan önce uzun süre birlikte yaşadık, ama acele etmedik. Anneannemi sık sık ziyaret ederdim. Aramızda güçlü bir bağ vardı ama ona da yük olmak istemezdim. Bir gün anneannem hastalandı ve hastaneye kaldırıldı. İyi bakılması gerekiyordu. Her gün gider, alışveriş, yemek, ilaçlarını verme, sohbet gibi her işine koşardım. Sevgilim de bana destek olurdu. Sonunda anneannem bize “Gelin burada yaşayın, kendi eviniz için para biriktirin” dedi. Hemen kabul ettik, ilişkimiz çok iyiydu, sevgilimi de çok severdi. Birlikte eve taşındık. Altı ay sonra hamile kaldım, doğacak çocuğumuzu beraber büyütmeye karar verdik. Anneannem çok mutluydu, onun için çok anlamlıydı. Sade bir düğün yaptık, hatta annem arayıp kutlamadı bile. Kızım iki aylıkken anneannem düştü ve bacağını kırdı. Yaşlı birine ve bebeğe aynı anda bakmak kolay değildi, anneme ihtiyacım vardı, yardım istedim. Gelmem dedi, geleceğine dair verdiği sözü de tutmadı. Altı ay sonra anneannem felç geçirdi ve yatağa bağımlı oldu. Ona bakmak inanılmaz zordu, iyi ki kocam yanımdaydı. Zamanla toparlandı, yürümeye ve konuşmaya başladı. İki buçuk yıl daha yaşadı, torununu oynarken gördü. Sessizce, kimseye yük olmadan uyuyarak vefat etti. Bizim için çok büyük kayıptı. Annem sadece cenazeye geldi. Bir ay sonra çıkıp gelmiş, beni evi boşaltmam için tehdit ediyor! “Bu ev bana ait” diye dayattı. Haberi yoktu, anneannem evi kızımın üstüne yapmıştı. Yani anneme hiçbir şey kalmadı. Bunu duyunca öfkelendi, “Evi bana geri ver, yoksa seni mahkemeye veririm!” diye bağırdı. – Bak bak ne kadar kurnazsın! Zavallı kadını kandırıp evini elinden aldın, şimdi keyfine bakıyorsun! Bunu sana yedirtmem! Kim bakmış önemli değil, o ev benim hakkım! Annem eve asla sahip olamayacak. Bunu avukata ve notere danıştım, her şey yasal. Kızımla ve kocamla anneannemin bize bıraktığı evde kalacağız. Eğer ikinci çocuğum kız olursa, adını mutlaka anneannemin adı gibi koyacağız.

Kimin babaanneme baktığının ne önemi var ki! Ev, kanunlara göre, zaten benim olmalıydı! diye bana çıkışıyordu annem.

Düşünebiliyor musunuz? Kendi öz annem, beni mahkemeye vermekle tehdit ediyordu. Sebebi de babaannemden kalan evin, ne ona ne de bana, ama torunum olan kızıma kalmasıydı. Annem bunun korkunç bir haksızlık olduğunu düşünüyor, o evin onun hakkı olduğuna inanıyordu. Ama babaannem farklı karar vermişti. Neden mi? Muhtemelen, son beş yılı eşimle birlikte babaannemle yaşayıp, ona özenle baktığımız içindi.

Doğrusunu söylemek gerekirse, annem tam anlamıyla bencil bir insandı. Onun için kendi ihtiyaçları, arzuları, başkalarından daime daha önemliydi. Üç kere evlendi; ama sadece iki çocuğu oldu: ben ve benden küçük olan kız kardeşim. Kardeşimle aramız hep iyiydi, ama annemle aramızda yıllardır mesafe vardı.

Babamı hiç hatırlamıyorum bile. Annemle babam, ben daha iki yaşındayken ayrılmışlar. Sonraki dört yıl boyunca annemle babaannemin evinde kaldık. O zamanlar bana babaannem çok sert, hatta huysuz gelirdi. Galiba o soğukluğu, annemin sürekli ağlamasından hissetmiştim. Sonradan, büyüdükçe, babaannemin iyi bir insan olduğu gerçeğini fark ettim. O sadece kızını doğru bir hayata yönlendirmek istemişti.

Daha sonra, annem ikinci kez evlendi ve üvey babamla birlikte yaşamaya başladık. O evlilikten kız kardeşim dünyaya geldi. Annem, üvey babamla yedi yıl kadar evli kaldı. Sonra gene ayrıldılar. Bu sefer babaanneme dönmedik; üvey babam başka bir şehirde iş bulmuştu. Biz ise onun evinde bir süre daha kalabildik. Üç yıl sonra annem yeniden evlendi, yeni eşiyle birlikte başka bir eve taşındık.

Yeni üvey babam, annemin çocuklu olmasından pek memnun değildi. Ama bize kötü davranmadı, yalnızca yokmuşuz gibi davranıyordu. Annem de bize pek yüz vermiyordu. Tamamen yeni eşine odaklanmıştı, kıskançlık krizleriyle evi inletirdi.

Ayda bir annem valizlerini toplar, gitmek isterdi ama üvey babam onu bir şekilde yumuşatırdı. Ben ve kardeşim buna alışmıştık ve artık pek umursamazdık. Kardeşimle daha çok ben ilgilenirdim; annemin vakti yoktu. Allahtan, iki babaannemiz vardı da onlar bize çok yardımcı olmuştu. Sonrasında ben üniversiteye başladım, yurtta kalmaya başladım. Kardeşim ise babaannemde kaldı. Babam ona her fırsatta yardım etti, annem ise sadece bayramlarda telefon açtı.

Ben annemi olduğu gibi kabullendim. Bize düşkün, ilgili biri olmadığını öğrendim ve buna alıştım. Fakat kardeşim öyle değildi, hep anneme kırgındı. Özellikle de annem, lise mezuniyeti törenine bile gelmeyince küskünlüğü daha da büyüdü.

Yıllar geçti, büyüdük. Kardeşim evlenip eşiyle birlikte başka bir şehre taşındı. Ben ise uzun süredir görüştüğüm sevgilimle evlenmeye acele etmedik. Birlikte bir ev kiralayıp hayatımızı huzurla sürdürüyorduk. Ben sık sık babaannemi ziyaret ederdim. Aramızda çok özel bir bağ vardı, ama onun alanına girmemeye özen gösterirdim.

Bir gün babaannem hastalandı; hastaneye kaldırıldı. Doktorlar iyi bakılması gerektiğini söylediler. O günden sonra her gün yanına uğramaya başladım. Alışverişini yaptım, yemeklerini pişirdim, evini temizledim; bazen sadece uzun uzun sohbet ettik. En önemlisi, ilaçlarını zamanında içirdiğinden emin oldum.

Bu şekilde altı ay geçti. Kimi zaman sevgilimle beraber giderdik, o da bana daim destek oldu: tamir işlerine el attı, evi düzene soktu. Sonra babaannem, bizim kendi evimiz için para biriktirene dek onun yanında oturmamızı teklif etti. Böylece kira derdinden kurtulacaktık.

Hiç düşünmeden, memnuniyetle kabul ettik. Zaten aramız iyiydi, babaannem sevgilimi de çok severdi. Birlikte yaşamaya başladık. Altı ay sonra hamile olduğumu öğrendim. Bebeği doğurmaya karar verdik. Babaannem torununun torununu göreceği için çok sevinçliydi. Mütevazı bir düğün yaptık; aile arasında kutladık. Annem düğüne de gelmedi, telefonda bile tebrik etmedi.

Kızımız iki aylıkken, babaannem evde dengesini kaybedip düştü ve bacağını kırdı. O sırada bir yandan bebek, bir yandan babaanneyle ilgilenmek bana çok ağır geliyordu. Annemi arayıp yardım istedim; ama Kendimi iyi hissetmiyorum, belki sonra gelirim deyip geçiştirdi. O vaadini hiçbir zaman tutmadı.

Altı ay sonra babaannemin felç geçirdiğini öğrendik. Tamamen yatağa bağımlı kaldı. Onun bakımı inanılmaz zordu; eşim olmasaydı baş edemezdim. Zamanla durumu biraz düzeldibiraz yürüyebilmek, yavaşça konuşmak bile büyük gelişmeydi. İki buçuk yıl daha yaşadı. Böylece, torununun çocuğunun yürümeye başladığını görebildi. Ve babaannem, bir gün uykusunda sessizce vefat etti. Hem eşim hem ben için onun yokluğu, sonsuz bir hüzün demekti. Onu çok seviyorduk, hala da hep özlüyoruz.

Annem, sadece cenaze için uğradı. Bir ay kadar sonra, elinde bavulla bize geldi; evden bizi çıkartmak, evin tapusunu kendine almak istedi. Kendisinin hakkı olduğundan emindi. Oysa babaannem, tam da kızım doğduktan sonra evi bana devretmişti. Annemin ise bundan haberi yoktu.

Bu durum annemi çok kızdırdı. Evi bana bırakmamı, yoksa mahkemeye vereceğini söyledi.
Bak hele bak, nasıl da kurnazlık etmişsin! Zavallı yaşlı kadını kandırıp evi elinden aldın; şimdi de keyif çatıyorsun! Bunu yanına bırakmam! Kim bakmış, umurumda değil! O ev bana ait olmalı!

Ama annem o evden bir metrekare bile alamayacak, bunu çok iyi biliyorum. Tapu ve hukuki işlemlere danıştım, hepsi tastamam. Artık babaannemin verdiği evde huzurla yaşayacağız. Eğer bir kızımız daha olursa, ona da babaannemin adını vereceğiz.