Babacığım, sadece birkaç gün, lütfen. Ne yapacağımı artık bilmiyorum. Ahmet hastalandı, işe gitmem gerekiyor, kreş kapalı. Sadece birkaç gün, gerçekten, diye telaşla, yorgun ve çaresiz bir sesle söyleniyor.
Ben tereddüt etmeden kabul ediyorum. Nasıl hayır diyebilirim ki? O benim torunum. Dört yaşındaki Mert, enerjik ve güleryüzlü. Ne sorunu var ki? diye düşünüyorum. Birkaç gün, bir hafta belki, halledebilirim.
Bir hafta geçiyor. Sonra bir hafta daha. Kızım biraz daha demeye başlıyor, biraz daha diye uzatıyor. Bu arada Ahmet hastaneye kaldırılıyor, sonra eve dönüyor ama çocuğa bakacak kadar zayıf.
Kızım mesaiyi artırıyor, gece geç saatlere kadar çalışıyor, telefonları açmıyor. Her geçen gün bu bir iyilikten çok, yeni bir yaşam evresi hâline geliyor; kimse bana onay sormuyor.
Mert altın gibi bir çocuk, ama ona bakmak tam zamanlı bir iş gibi. Gece uyanıyor, bir canavar rüyası görüyor. Kahvaltıda tam üç çilek ve yeşil hiçbir şey olmadan talimatları veriyor.
Parkta koşuşturmak, masal okumak, dinozor oyunları, günde bin soruya yanıt vermek Ben ise 63 yaşındayım. Dizlerim eskisi gibi değil, sırtım ağrıyor ve haftalardır düzgün uyuyamıyorum.
Yorgunluk beni sarmalıyor, ama aynı zamanda farklı bir his. Kocamın ölümünden sonra evde sadece sessizlik hâkimken, bir anda seslendiriyor. Masaların altındaki oyuncaklar, merdivenlerdeki kahkahalar, boynumu tutan minik eller
Anneanne, sen dünyadaki en iyi kişisin, diye fısıldıyor kulağıma uyurken. O an gerçekten hissediyorum ki, ihtiyaç duyuluyorum. Artık sadece emekli bir teyze ve boş bir daire değilim.
Kızım artık nadiren Nasıl gidiyor? diye soruyor, çoğu zaman İyi diyorsun diye varsayıyor. Anne, sensiz ne yapardım? diye telefonda söylüyor, ama sesinde minnet değil, bir rahatlama var; üzerindeki yükü atmış gibi.
Bir gün soruyorum: O zaman ne zaman alacaksın? Sessiz kalıyor. Sonra Şimdi Ahmetle gerçekten zor zaman geçiriyoruz, rehabilitasyon var, ben çift vardiya çalışıyorum Şimdi değil, tamam mı? diyor.
O anda anlıyorum ki, birkaç gün artık bir kavram değil. Plan yok, eski huzurlu hayatıma dönmek mümkün değil ve kimse bana bunu soracak mı? Ben sadece bir çözüm hâline gelmişim.
İçimde bir şey değişti. Sadece yorgun değilim; öfkeliyim. Kırgınlık duyuyorum. Hayatı boyunca hep yardımcı olan, asla şikayet etmeyen, her şeyi omuzlayan kişiydim. Kızım için her şeyi yapardım ve yaptım. Peki o bunu görüyor mu?
Hayır demeye başlıyorum. Küçük adımlarla. Bugün çıkmıyoruz, çok yorgunum. Akşam bir arkadaşım var, Mert yalnız uyuyacak. Sonra açıkça: Sorumlulukları paylaşmanı istiyorum. O senin çocuğun.
Kolay olmadı. Gözyaşları, suçlamalar, ben egoistim diyenler, Senin işin yok diyenler Ama artık biliyorum ki, eğer şimdi durmazsam, aylar, belki yıllar Mertle kalırım. Benim de hayatım, hayallerim var; genç olmasam da dinlenme hakkım, büyükanne olma hakkım var, anne rolünü üstlenmek zorunda değilim.
Şimdi Mert haftasonlarını benimle geçiriyor. Bu anları seviyorum. Kart oyunları oynuyor, kekler pişiriyoruz, çizgi film izliyoruz. Akşamları puzzle yapıyor ya da bloklarla şehirler inşa ediyor; o da yıllar önce kaybettiğimiz köpeğimizin adıyla Kara diyor.
Gülüyor, bana sarılıyor ve Anneanne, sen en güzel insansın diyor. Bu anlarda kalbim dolup taşıyor; gerçekten ona ihtiyaç duyuyorum ama benim şartlarımla.
Akşamları kızım Merti gülümseyerek alıyor; bazen yorgun, ama artık baskı yok. Anladı ki ben onun bir sorumluluğu değilim, bir ücretsiz yardım da değilim. Ben anne ve büyükanneyim ama aynı zamanda bir insanım; sınırları, ihtiyaçları var. Tüm dünyayı omuzlarıma almayacağım.
O ay içinde şunu öğrendim: sevgi sadece vermek değil, yeter diyebilmektir. Sınır koymazsak, kimse bizim için koymaz.
Eğer Yorgunum, desteğe ihtiyacım var dememeyiz, herkes bizden daha fazla alır, sonunda kendi kimliğimiz kaybolur.
Kızımı suçlamıyorum. Zor zamanlar geçirdi, kötü niyetli değildi. Ama hayatı boyunca ona Anne her zaman yapar diyerek kendimi yıktım. Şimdi, yıllar sonra, yeni bir ilişki kuruyoruz; karşılıklı saygı üzerine, fedakarlık yerine ortaklık.
Bu akşam Mertin kapısını kapatıp, çayımı yudumlarken sessizliği dinliyorum. Artık acıtmıyor, boğmuyor. Bu benim sessizliğim, hayatım. Daha yalnız ama daha farkındalıklı, olgun ve benim.
Gelecek ne getirecek bilmiyorum. Belki yine birine yardım ederim, belki hayat yine beni zorlar. Ama bir şey kesin: bir daha kimse benim kim olduğumu, ne zaman büyükanne, ne zaman anne olacağımı karar vermesine izin vermeyeceğim. Ben büyükanneyim, sevgi dolu, var olan, ama kendimden vazgeçmeyen. yalnız değil, ama kendi yolumda yürüyen.
