“Ben tatile çıkıyorum, kimseye bakıcı olmak gibi bir niyetim yok!” Kayınvalidem beni ortada bıraktı ama ben de ona güzel bir ders verdim.
Her ailede bir sır, bir dert, bir gariplik bulunur. Kimisinde miras kavgası vardır, kiminde içkiye düşkünlük, kimisinde de aldatmalar veya ortak zevklerin eksikliği. Bizde böyle büyük dertler yok, ama Bizim ailede tadı kaçıran bir tek kişi var: kayınvalidem! Uzun zaman elimden geleni yaptım, muhabbet kurmaya çalıştım ama nafile, olmuyor.
Anne-çocuk bağı elbette çok kıymetli ama 37 yaşında ana kuzusu olur mu? Kocamla kayınvalidem sürekli gizli gizli fısıldaşır, aralarında ne muhabbetler döner bir ben bilmem! Bir de sanki kayınvalidem, torunu olan oğlumuzu o kadar sevmiyor gibi bir izlenimim var.
Geçenlerde de şöyle bir olay yaşandı. Oğlumuz neredeyse her yazı, anne-babamın Sapanca’daki yazlığında geçiriyor. Ama nedense kayınvalidem bir türlü “Bir hafta, iki hafta ben bakayım” demiyor.
Bu sene virüs işleri yüzünden annem -kendisi doktor- izin alamadı, babam da sağlık sorunları yüzünden tek başına bakamaz. Ben desen, işten izin alamıyorum. E, bari kayınvalidem baksın dedik. Bir ay önceden her şeyi konuşup anlaştık.
Derken, tam tatile bir hafta kala aradı:
Bana tatil hediye ettiler, sen artık çocuğu ne yapıyorsan yap, dedi.
Ağzım açık kaldı. Bir süre telefon elimde donup kaldım. Zaten başka seçeneğimiz de kalmadı. Kayınvalidem oh ne rahat, tatile gidecek, torun umrunda değil! Sonradan öğrendim, hani “hediye” dediği tatili aslında kendi parasıyla almış. Üstelik oğlumuzun o dönemi kendisiyle geçireceğini bile bile!
Tatile gitmeden önce de eşime dönüp dedi ki: “Bahçelerdeki domatesleri, serayı sen kontrol et, bir de sularsan iyi olur.” Tabii eşim iş güç derken, bu iş otomatik olarak bana kaldı. Ama ben de istifimi bozmadım:
Beni ortada bıraktın, üstüne üstlük kandırdın! Sana hiçbir iyilik yapmam; tatil yapmak istedin, buyur dinlen. Domateslerin kurursa senin olsun, ben karışmam dedim.
Kayınvalidem tabii bozuldu ama tatilini iptal edip dönmedi. Şimdi de ben oğlumu yaz kampına göndermek için oradan oraya koşuyorum. Yer kapma savaşları başladı bile
Acaba yanlış mı yaptım dersiniz? Biraz hak ettim ama, insan bazen kendi kendini hayretler içinde bırakıyor!
