Ah canım, sana anlatayım dertleşir gibi… Bizim ailede tam beş tane ev var, ama biz hâlâ kirada oturuyoruz, inanabiliyor musun? Artık alıştım böyle şeylere, çok da şaşırmıyorum. Nasıl oldu anlatayım, bütün bu evler ailede, ama biz yine kirada sürünüyoruz.
Eşimin annesiyle babası kendi evlerinde oturuyorlar, ayrıca İstanbulun iki ayrı semtinde daha evleri var, onları da kiraya veriyorlar. Gülerek anlatıyorlar, Biz zamanında kendi tırnağımızla kazıdık, bu rahatlığı kendimiz elde ettik, siz de uğraşın alın bakalım. diyorlar. Sanki hiç anlamıyorlar; onların gençliğinde ev devletten alınırdı, iş yerinde çalışınca herkese lojman verirlerdi. Şimdi ise kirada yaşarken birikim yapmak neredeyse imkânsız.
Benim annemle babam da açıkçası çok farklı değiller, aynı kafadalar. Babaannem vefat edince evini bana bıraktı, ama çocuk olunca tabii ki kontrol onlardaydı. Sen on sekiz yaşına gelene kadar biz idare edelim dediler, başladılar evi kiraya vermeye. Şimdi büyüdüm, reşit oldum ama eve sanki alıştılar; her ay kira gelince vazgeçiremiyorum, evi bana vermiyorlar, kiracı çıkmasını da istemiyorlar.
Yıllardır eşimle minik bir apartman dairesinde kiracı olarak zar zor yaşıyoruz; neredeyse maaşın tamamı kiraya gidiyor. Bazen öyle zamanlar oldu ki, markette meyve-sebze almaya korkar oldum. Şimdi doğum iznindeyim, zaten maaşım hiçbir zaman iyi değildi, ama çocuk olmadan ucu ucuna idare ediyorduk. Eşim de çok uğraşıyor iki işte çalışıyor ama artık düzgün para kazanmak için okumuş olmak gerekiyor, o da maalesef liseyi bitirince hemen askere gitmiş, sonra birbirimizi bulduk, üniversiteye gitmeye vakit kalmadı.
Esas beni sinirlendiren, annem her hafta yeni bir bluz ya da elbise seçimi danışıyor bana, ama ben pazarda bir kilo portakal için on kere düşünüyorum, vitamin alacak halim yok. Sürekli bana ve eşime Mali olarak ayağınızın üstünde durun diye nasihat veriyor, sanki baba ve anneme yardım etmemiz gerekiyormuş gibi bir hava yaratıyor. Onlar dünyayı gezmek istiyor ama biz kira ödemekten nefes alamıyoruz.
Vallahi her iki taraf da bana çok tuhaf geliyor; hem eşimin ailesi hem de kendi ailem, her şeyleri var ama çocuklarına yardım etmeye hiç niyetli değiller. Biliyorum, kendilerini zor durumda bırakacak halleri yok, ama ellerinde imkân varsa, neden biraz destek olmuyorlar? Gerçekten bu tavrı hiç anlamıyorum. Ben kesinlikle kendi çocuklarımı asla böyle bırakmam, elimden geleni veririm, eksik etmem.
Bizim arkadaşlar, akrabalar falan sürekli teselli vermeye çalışıyorlar, Ya en sonunda miras kalacak, büyük servetiniz olacak diye gaz veriyorlar ama, ne yalan söyleyeyim, ben öyle kızgınım ki artık hiçbir şeylerini istemiyorum. İsterlerse evleri de yanlarına alsınlar, öyle öfkeleniyorum ki… Sadece anlatmak istedim sana, içimi döktüm.
