En Önemlisi
Zehra’nın ateşi bir anda fırladı. Derece 40,5’u gösterdi ve hemen ardından nöbetler başladı. Küçük kızın bedeni öyle şiddetle kasıldı ki, ben bir anlığına donup kaldım, gözlerime inanamadım. Sonra titreyen ellerimle kızıma koştum. Zehra’nın ağzından köpükler gelmeye başlamıştı, soluğu düzensizdi, sanki boğuluyordu.
Ağzını açmaya çalıştım, parmaklarım sanki bana ait değildi, kayıp duruyordu, ama sonunda başardım. Küçük beden birden gevşedi ve bilincini kaybetti. Kaç dakika geçti, beş mi, on mu; kimse bilemezdi. Zaman, sanki kalbimin her atışıyla ölçülüyordu, saniyeler yoktu artık.
Bir tek şeye odaklandım: Zehra tekrar nefes almalıydı. Zehra yaşamalıydı. Her an nefesi kesilmesin diye diline, başına dikkat ettim, başını tuttum. Nöbetler elektriğe çarpmış gibi tutuyordu onu.
Başka hiçbir şeyi fark etmiyordum. Sadece o an vardı: Zehra tekrar nefes alsın, Zehra tekrar dönsün. Bağıra çağıra ambulans 112’yi aradım, Zehra’nın adını haykırdım mutfağa, duvarlara, boşluğa ve gökyüzüne; sanki bu çığlıkla onu hayata bağlıyordum.
Ali’yi aradım, ağlayarak, hıçkırarak, kelimeler boğazıma düğümlendi:
Zehra… Zehra az kalsın ölüyordu…
Ama telefonda Ali başka bir şey duydu: kısa ve korkunç bir kelime: öldü.
Kalbini tuttu, acı öyle keskindi ki sanki göğsüne kızgın bir bıçak saplanmıştı. Ayakları boşaldı, yavaşça, neredeyse sessizce koltuktan yere kaydı. Gücü, düşünceleri, geleceği tükenmişti sanki…
Etrafındakiler kaldırmaya çalıştı onu, kolundan tuttular, birisi su, birisi kolonya getirdi, biri belini sıvazladı. Hepsi teskin edici bir şeyler söyledi, ama kelimeler dalgalar gibi Alinin umutsuzluğunda parçalandı.
Kendine gelemiyordu. Elleri titiyor, bardak dişlerine çarpıyor, konuşmaya çalışıyordu ama boğazından sadece kopuk sesler çıkıyordu:
Z-zee ö l-du Zeehra ö-öl-dü
Dudakları bembeyaz kesilmişti, nefesi düzensizleşmiş, elleri adeta başkasına aitmiş gibi olmuştu.
Patronu, Kaya Bey, ani bir kararla Aliyi kolundan kaptığı gibi dev cipine bindirdi. Kapı öyle sert kapandı ki, içeride yankılandı.
Nereye? Nereye gideceğiz?! diye bağırdı yüzüne, bir nebze Alinin kendine gelmesini sağlamaya çalışıyordu.
Ali ise cansızdı. Gözleri kocaman, şaşkın ve bir şey anlamaz halde. Saniyeler boyunca gözünü bile kırpmadan gerçek ile kâbus arasında asılı kalmış gibiydi.
Çocuk… devlet hastanesi dedi sonunda Ali, her kelimesi acı ve korkuyla, boğazından zorla çıkarcasına.
Hastane çok uzaktaydı. En azından, hayatında ilk defa böyle bir kelime duymuş birine göre fazlasıyla uzak.
Kaya Bey gaza yüklendi, cip şeritleri delip geçti, trafik lambaları umursanmaz birer renk lekesine döndü. Kırmızı mı, yeşil mi, önemli değil!
Bir kavşakta hızla döndüklerinde yan şeritten siyah, parlak bir jeep birden önlerinde bitti, sanki yoktan var olmuştu.
Birbirlerine çarpmalarına santimler kalmıştı. Kaya Bey direksiyonu kıvırdı, araba yana kaydı, lastikler cayırtıyla yanmışçasına savruldu.
Diğer jeep hızla geçip gitti, arkalarında yanık lastik kokusu ve ölümün birkaç karış yanlarından geçmiş olmasının soğukluğunu bıraktı.
Ali bunu fark etmedi.
Gözyaşları aralıksız indi yanaklarından, yumruğunu ağzına dayamış, hıçkırmamak için kendini sıkmıştı.
O an ansızın, zihnine bir ışık patladı: sanki birileri hatıralardan bir film karesi yaktı ve gösteriverdi.
Zehra üç yaşında. Şiddetli bademcik olmuştu, derece uçuk rakamlar gösteriyordu. Ambulanstakiler iğne yapıyor, fitil öneriyordu.
Küçük Zehracık tavşanlı pijamalarıyla, yatağın üstünde, ağlamaktan terden sırılsıklam, sıcacık bir halde ayakta. Ben yarım saattir kandırmaya çalışıyorum. Zehra hıçkıra hıçkıra pes etti, üzgün bir sesle:
Tamam anne, yap ama yakma olur mu!
Daha iki gün önce camiye gitmiştik. Mumları yakmayı orada görmüş. “Mum” kelimesinden korkmuş, yakmayın diyor.
Kaya Bey arabayla ışıl ışıl, soğuk caddelerden geçti, minik bir anı daha çarptı aklıma.
Birkaç hafta sonra Zehra devasa elbise dolabına tırmanmıştı. Küçük bir maymun, yaramaz ve çevik. Tavanın dibine çıkmış, oradan cıvıltı atıyordu.
Bir anda dolabın devrilmeye başladığını gördüm! Ben koşana kadar koca gövde yere yıkıldı. İnanılmaz bir gürültü. Zehra sağ çıktı. Morluklar, gözyaşı, korku ve susmasını sağlayan dev bir çikolata.
Çikolatayı görünce, Zehra’nın gözyaşları sanki bir düğmeye basılmış gibi durdu. Burnunu koluna silip sordu:
İki tane alsam olur mu?
Çikolata Zehranın acil mutluluk düğmesi olmuştu artık.
O gün düşünmüştüm: Hastanelerde çocuklara çikolata dağıtsalar, insanlık ölümsüzlüğü çoktan bulurdu.
Sonra
Evde akşam, loş bir lamba yanıyordu. Ben dedim ki:
Yarın camiye gidip mum yakalım, dua edelim sağlık için.
Zehra ise, ciddiyetle sordu:
Anne, mumu popoma mı dikeceksin?..
O zaman ben ellerimle yüzümü kapadım, Zehra ise yüzümüzdeki gülümsemeye anlam verememiş gibi bakıyordu.
Şimdi arabada, o cümle yüreğime saplandı.
Çünkü Zehra’nın bu şirin şaşkınlıkları asıl hayatın ta kendisiydi.
Onun hayatı.
Patron nihayet hastanenin önüne varabildi. Araba sanki bir daha beklemek istemezmiş gibi aniden durdu.
– Zehracık yaşıyor, – dedi ilk duyduğum ses – hemen yoğun bakıma aldılar, saatlerdir doktorlardan haber yok.
Beni yanına aldılar. Ali beklemek ve dua etmek zorundaydı.
——
Gece bir olmuştu. Dünya sanki durmuş, her şey yalnızlığın kıyısında nefesini tutmuştu. Ali başını kaldırdı, ikinci kattaki pencereye baktı. Orada, Zehra yaşam için savaşıyordu.
Pencerede bir gölge, bana bakıyordu: İstemsizce donmuş bir İrem. Hiç hareket etmiyor, gözleri cama sabit, bakış sanki ona değil, korkuya dönüktü. Aramadı, yazmadı, sadece ölü bir sessilikle bekledi.
Ali umarsızca el salladı, sanki hareketiyle korkularını kovacak sandı. Aradı, açmadım. Sadece baktım, sanki o bakışta sevdiği insanı kaybederse dünyadan da silinecek gibi.
Sonra telefon çaldı. Kısa ve sert.
Buyurun, girin, – dediler ve kapattılar hemen.
Korku çöktü üstüne, hava yoğun, nefes tıpkı pekmez gibiydi. Kalmak istedi, ama ayakları sanki yere çivilenmiş, ilerlemesini istemiyordular. En kötüsünü duymaktan kaçmak isterken içi korkuyla doldu.
Ama tam o sırada bir hemşire çıktı. Genç, yorgun, ezilmiş crocs terlikleriyle. Aliye doğru geldi.
Ali ona bakarken içindekiler yıkıldı.
Her şey bitti sandı. Şimdi söylenecek: Zehra…
Hemşire hafifçe eğildi, yumuşak ve net bir tonda, bir mahkeme kararı gibi ama aydınlık bir şekilde söyledi:
Yaşayacak. En zor an geçti…
Dünya Alinin etrafında döndü.
Dudakları titredi, yüzü kaskatı kaldı, konuşamadı; bırak teşekkür etmeyi, bırak Tanrım demeyi, doğru düzgün bir nefes bile alamadı Sadece ağladı. Eller sallandı, gözlerinden yaşlar süzüldü, sımsıcak ve canlıydı.
—–
O geceden sonra Ali için pek çok şey önemini kaybetti.
O artık işini kaybetmekten korkmuyordu. Gülünç, tuhaf ya da şaşkın görünmekten çekinmiyordu.
Ona yalnızca bir şey gerçekten anlamlı geliyordu: O geceyi unutmamak. Dünyanın bir anda nasıl kopabileceğini, hayatındaki bir insanı göz açıp kapayınca yitirebileceğini unutmamak…
Kalan her şey anlamını kaybetti.
Sanki Dünya Önce ve Sonra diye bir korku çizgisinde ayrılmıştı.
Diğer bütün korkular, gerçekten sessizlik gelmeden önceki lüzumsuz gürültü gibi silindi gitti.
