İgor, bagaj açıldı! Bagaj kapağı açıldı, arabayı durdur, – diye bağırdı Marina, ama o da artık her şeyin bittiğini anladı! Bagajdan eşyalar yola saçıldı, arkadan gelen arabalar muhtemelen fark etmedi. İki aydır biriktirdikleri hediyelikler ve ikramlıklar! Kırmızı havyar, somon, kıymetli füme etler ve sadece bayramlarda aldıkları nice lezzet… Pahalı yiyecek ve hediyelerin olduğu torbalar bagajın en üstündeydi, ezilmesin diye. Şehirdışı yolculuğu, bütün bayram tatili boyunca İgor’un köydeki anneannesine gidiyorlardı. Yolda trafik var, herkes şehir dışına kaçıyor. Arabalar peş peşe, yavaş ilerliyor. Ama aniden durmak mümkün değil; düşen her şey, muhtemelen gitti! Arka koltuktaki çocuklar üzgün annelerini görünce ağlamaya başladılar. Marina onları teselli etmeye çalıştı, İgor ise arabayı sağa çekip sonunda durabilmişti. Hâlâ umut vardı: Belki eşyalar yol kenarına savrulmuştur diye. Uzun kenarı yürüdüler, ama nafile. Hiçbir şey bulamayınca, aramaya değmezdi. – Boşver, moralini bozma, yoksa yok. Yeniden alırız gerekirse. Gerekirse hiç almadan da idare ederiz, – dedi İgor, Marina’nın üzgün halini görünce. – Her şey gelir geçer, hadi arabaya. Bak nasıl kar bastırdı, hava kararıyor, yol da çetin. Ama varana kadar Marina sustu kaldı. İgor’u bagajı iyi kapatmadı diye suçlasa ne değişir? Zaten eski araba, kilidi tutmuyor. Yine de olanlara üzülmemeye çalıştıysa da gözyaşları aktı. O kadar biriktirip alınanları kaybetmek… Şanssızlık işte! Üstelik, İgor’un anneannesine aldıkları o yumuşacık, sıcacık battaniye de oradaydı. Köye gece yarısı vardılar. Anneannelerinin yattığını sanıyorlardı. Ama kapı üstünde fener yanıyordu, anneannesi ve komşusu Zeynep hemen çıktı. – Geldiniz, şükürler olsun Allah’a! – Anneanne herkesi tek tek öptü. – Marinam, İgor’um, Allah’a şükür. Ivan ve İrem nerede, onlar da hoş gelmişler! – Anneanne, her şey yolunda aslında, neden bu kadar heyecanlandın? – diye sarıldı İgor. – Hadi eve geçelim, kar çoğalıyor, üzerindeki pardösüyü savurmuşsun, üşüme! Neden bu kadar telaş yaptın? Anneanne elini salladı. – Biz Zeynep’le bütün gece sizin için dua ettik utanma, dalga geçme! Bana bugün bir rüya geldi, gerçek gibi, arabanız yoldan çıkıp gitti, felaket olmuş! Uyandım, içime kötü bir his yerleşti. Akşam Zeynep geldi, sizin daha gelmediğinizi duyunca iyice kaygılandık. Ancak dua ile bekledik. Allah’a, Hz. Hızır’a da niyet ettik, yardım etti demek ki. Nasıl olduysa, şükür uğradığınızdan başka kayıp yaşamadık. – Doğru söylüyorsun anneanne, – dedi Marina ve İgor, – Belki bizim eşyalarımız başkalarına ulaştıysa, onlara helal hoş olsun. Demek ki onlara daha çok lazımmış. Yeni yıl köyde, kalabalık bir sofra, kendi patateslerinden, turşulardan, meşhur anneanne poğaçalarından oluşan bayram bereketiyle karşılandı. Çocuklar geceden kalan sıcacık böreklerle mest, gündüz komşu çocuklarla kızakla kaydılar. Gözler uykusuzluktan kapanıyor ama hepsi Yeni Yıl’da, “Acaba Noel Baba hediyeleri ağacın altına bırakacak mı?” diye bekliyor! Anneanne Maria hem kendi torunlarını hem de Zeynep’in torunlarını kucaklıyor, birlikte olmanın mutluluğunu yaşıyor. Aslında en büyük zenginlik buysa gerek. Unutulmuş köşedeki üç evlik köyün birinde ise, iki yaşlı kardeş -Nadide ve Vildan- ile komşuları Dede Vasıf oturuyordu. Hayat onlara zordu, yapayalnız kalsalar da birbirlerine tutunarak yaşıyorlardı. Dede Vasıf, kışlık odun toplar, bir bakıyor ki yol kenarında bir çanta… İçinde kırmızı havyar, balık, et ve en dibe koyulmuş, bembeyaz, yumuşacık bir battaniye… Kimseyi göremeyince eve taşıyor, battaniyeyi açıp sobanın yanında yaydı. Nadide ve Vildan sofrayı kurarken, Vildan gözleri dolu söylüyor: – Bir ömrüme böylesi bir ziyafeti tekrar göreceğim aklıma gelmezdi… – Ben de inanmazdım, hem de böyle bir mucizeye… – dedi Nadide. – Galiba Allah bize bir güzellik yaptı, belki de başımıza gelebilecek büyük bir beladan korudu, – ekledi Dede Vasıf. Kayıplar yüzünden üzülmemek gerek. Belki Allah-u Teala, daha büyük bir kazadan böylelikle kurtulmamıza vesile oldu. En önemli olan, değerliye sahip çıkmayı başarabilmek zaten.

İsmail, bagaj kapağı! Bagaj açıldı, arabayı durdur, Aysel bağırdı, ama kendi de anlamıştı ki her şey gitti artık! Eşyalar yol boyunca bagajdan döküldü ve arkadan gelen arabalar muhtemelen hiç fark etmeden üstünden geçti.

Aylarca biriktirip aldıkları bütün hediyeler ve yiyecekler! O özel pastırmalar, balıklar, Türk kahvesi kutuları, tatlılar ve ancak bayramda alınan o güzel yiyecekler En değerli hediyeler, özenle seçtikleri yiyecekler, sarsılmasın diye bagajın en üstüne koyulmuştu. Neler neler almışlardı, hepsiyle anneannesinin köyüne, tüm bayramlar için gidiyorlardı.

Otobanda trafik sıkışıktı, herkes şehri terk ediyordu. Arabalar yakın gidiyor, yavaş ilerliyordu. Fakat hemen durmak kolay değildi. O yüzden düşenler, belli ki gitti artık!

Arka koltukta oturan çocuklar, annelerinin yüzündeki endişeyle birlikte ağlamaya başladı. Aysel onları teselli etti ve İsmail aracı kenara çekip nihayet durdular. İçlerinde hâlâ minik bir umut vardı; belki kenara düşmüştü eşyalar. Geri geri kaldırımdan yürüdüler ama nafile, her şey çoktan gitmişti. Aramaya değmezdi, sadece zaman kaybıydı.

Boş ver, üzülme canım, eksik olanı alırız bir şekilde, olmadı onsuz olur, dedi İsmail, eşinin ne kadar üzüldüğünü görünce. Sonuçta eşya dediğin gelir gider. Haydi, araca geçelim, baksana kar da başladı, hava kararıyor, bu yol kolay değil.

Yolun geri kalanında Aysel neredeyse hiç konuşmadı. Ne yapalım şimdi, İsmaili mi suçlayacak bagaj kapağını tam kapatmadı diye? Zaten eski arabalarıydı, kilit tutmuyordu, açılıvermişti. Aysel bir bakıma unutmaya, düşünmemeye çalıştı olanı; ama olmadı, ara ara gözleri doldu yine. Çünkü aylardır, her şeyi almak için birikim yapmıştı, insan nasıl üzülmesin! Hep mi böyle? Bir işi düzeltirken başka bir sorun çıkıyordu. Daha kötüsü olabilir elbette ama yine de içi acıyordu. En çok ise, anneannesi için aldığı o sıcacık, yumuşacık battaniyenin de artık orada olmadığını hatırladığında içi bir kez daha burkuldu.

Köye vardıklarında gece yarısını çoktan geçmişti. Büyük ihtimalle anneanne Sultan uyumuştu. Ama evin önündeki lamba aydınlıktı, kapıdan hemen anneanne ve komşusu Nazife koşarak çıkıverdiler.

Geldiniz mi, şükürler olsun Allaha! Anneanne hemen herkesi tek tek öptü, sarıldı. Ayselim, İsmailim, çok şükür, artık biz de rahat ettik! İsmail, canım yavrum, nerede Kaan ile Dilara? Aa, işte buradalar, Allaha şükürler olsun, hepiniz iyisiniz!

Anneanne, merak etme, bir sorun yok, dedi İsmail, Hadi eve geçelim, dışarıda kar bastırdı, paltonu bile giymemişsin, üşüyordur şimdi. Neden bu kadar telaşlandın birden?

Anneanne eliyle salladı. Aman yavrum, biz Nazife ile tüm akşam sizi dualarla bekledik, alay etme sakın! Ne diyeyim, bugün bana bir şeyler oldu. Gündüz biraz kestirmiştim, birden rüyamda sizin arabanın kontrolden çıkıp yoldan saptığını, bir felaket yaşandığını gördüm! Uyandığımda tıpkı gerçek gibiydi, yine de içim rahat etmedi. Akşam da Nazife geldi, Senin çocuklar gelmedi mi daha? diye Onun oğlu ve gelini çoktan gelmişti.

Dilim dönmedi, ona visyomu zor anlattım. Nazife dedi ki: Bu kötüye alamet, hemen dua edelim, belki henüz geç değildir! Gece boyunca oturduk, hem Allaha hem de Hızıra niyaz ettik, siz sağ salim gelin diye. Hiç elimizden başka bir şey gelmedi. Neyse ki, şimdi bakıyorum, hepsiniz canlı, sağlıklı, çok şükür Allaha!

Haklısın anneanne, dediler Aysel ve İsmail, Eğer bizim yiyeceklerimizi, hediyelerimizi biri bulduysa, canı sağ olsun, onlara da bayram olsun. Demek ki onların daha çok ihtiyacı varmış.

Yılbaşını hep birlikte büyük bir akrabalar sofrasında karşıladılar. Bahçeden toplanan patates, kendi turşuları, közlenmiş biberler Hele anneannenin pekmeziyle yapılan cevizli baklavası, fırında kaz kızartması Çocuklar en çok ocakta ısınan börek tepsisini tırtıklıyorlar. Komşunun çocuklarıyla gündüz kaydırakta kaydılar, gece saat on ikiye dek gözlerini zor açık tuttular; herkes yeni yıl hediyelerinin ağacın altına konulmasını görmek istiyordu.

Anneanne Sultan gülerek torunlarına ve komşunun çocuklarına sarılıyordu. İşte mutluluk buydu; bütün sevdiklerinle bir arada olmak.

O sırada unutulmuş, küçük bir Anadolu köyünde, üç evlik bir meydanda, iki yaşlı kadın kardeşler, Hayriye ve Nurten ile komşuları yaşlı amca Mehmet, karla kaplı küçük bir masanın etrafında oturuyordu. Yaşam zor, geçim dardı. Yakınları yoktu, yazın belki iki üç marul, maydanoz yetiştiriyorlardı ama kışın yalnız, soğuk ve zordu hayat.

Ama yine de hayata tutunuyorlardı, asıl önemli olan tamamen yalnız olmamaktı. Mehmet amca sabahtan odun toplamaya ormana gitmişti. Kuru dalları bağlayıp kızakla çekerken, yol kenarındaki kar yığınına takıldı gözü. Bir şey gözüne çarptı.

Yanaştı, ipinden çekti bir çanta. Mehmet amca açtı baktı; içinde neler yoktu ki! Özel pastırmalar, balıklar, etler Çantanın altında ise bembeyaz, tüylü bir battaniye, yumuşacık, sıcacık. Etrafa bakındı, kimse yoktu. Çantayı kızakla eve götürdü. Battaniyeyi Hayriye ile Nurtenin önüne serdi, sobayı yaktı. Hayriye ve Nurten leziz yemekleri sofraya koydu.

Allah bana bir daha böyle tatlar nasip etmez sanıyordum, şaşırdı Nurten.

Ben de böyle bir mucize beklemiyordum, dedi Hayriye.

Bence bu bize Allahın hediyesi, ahirette ödülümüzden bir parça olmalı. Belki biraz daha yaşar, onun işlerine şahit olur, seviniriz, dedi Mehmet amca.

Kaybedilen şeyler için üzülmeye gerek yok. Belki de Allah, daha büyük bir felaketin önüne geçilmesine yardım etti böylece. İnsan sahip olduklarına, hayattakilere şükretmeli, kayıplar içinse üzülmektense, onların başkasına bayram olmasına sevinmeli.