İlk kızımı 18 yaşındayken dünyaya getirdim. Doğumun bu kadar kolay olduğunu görünce, doğumun korkutucu olmadığını anladım. O zamanlar taşıyıcı annelik çok yaygındı ve ciddi olarak düşünmeye başladım.
Ailem pek varlıklı değildi. Annem Ayşe ve babam Mehmet, beni ve üç kız kardeşim Fatma, Emine, Haticeyi geçindirmekte zorlanıyordu. 17 yaşındayken evlendim. Kocam Ahmet ve küçük kızım Elif ile geçim sıkıntısı içindeydik. Kendi evimiz yoktu, paramız da azdı; elimizden geleni yapıyorduk. Bu yüzden taşıyıcı annelik aklıma geldi. Ahmet fikrimi hiç desteklemedi, ikna etmeye çalışsam da finansal sorunlarımızı çözebileceğimizi düşündüm.
Bir süre sonra ikinci çocuğumuz doğdu. Durum daha da zorlaştı ve Ahmet bu sıkıntılara dayanamayarak aileyi terk etti. Ben iki küçük çocuğumla yalnız kaldım. Neyse ki annem ve kız kardeşlerim yardımına koştu; ben çalışırken onlar kızlarımıza baktı. Ancak maddi açıdan hâlâ ayakta duramıyorduk. Bu sefer uzun zamandır aklımda olan bir fikri hayata geçirmek istedim.
İstanbula gittim ve bir taşıyıcı annelik ajansına başvurdum. Embriyo yerleştirme denemeleri birkaç kez yapıldı, fakat bir sonuç alamadık. Son denemede ise düşük gerçekleşti.
Eve döndüm ve vazgeçmeye karar verdim. Altı ay sonra internette bir ilan gördüm: belli bir klinik iyi şartlar sunuyormuş. Telefon ettim, bir şans daha vermek istedim. İşler yolunda giderse güzel, olmazsa da kaderin bir kararıdır diye düşündüm.
Bu sefer her şey yoluna girdi. On iki ay boyunca Elif ve Merve ile güzel bir yeni bina da dairesinde yaşadık. Çocuğu taşıyan aile cömertti; pahalı yiyeceklerle bizi şımarttılar, kızlarımıza oyuncaklar aldılar, sinema ve hayvanat bahçesi gezilerimizi ödediler. Dokuz ay sonra sağlıklı, güzel bir erkek bebek dünyaya geldi; ona Deniz dedim.
Taşıyıcı annelik ücreti yaklaşık 300000 TLye tekabül ediyordu ve bu para, Şanlıurfada iki odalı bir ev almamıza yetti. Bir yıl daha daha fazlasını hayal ediyorduk, hayatın bize sunacaklarını bekliyorduk.
İki yıl sonra tekrar taşıyıcı annelik yaptım; bu sefer Çinli bir aile için bir bebek doğurdum.
Şimdi büyük bir evde yaşıyorum, kızlarım Elif ve Merve her şeye sahip. Bazı insanlar beni yargılıyor, ama aileme iyi bir yaşam sağlamak için bu yolu seçmemde yanlış bir şey görmüyorum.
