Bizim anneannemiz seksen yaşında. Geçen hafta, abimi ve karısını evden çıkardı. O günden beri neredeyse kimseyle konuşmuyor. Aradığımda, ziyaret edeceğimizi söylesem hemen telefonu kapatıyor. Kapısını ise kimseye açmıyor.
Abimin neden kiralık bir eve taşındığını ise asla açıklamıyor. Zaten anneannemin onu evden kovmasına şaşırmadım, çünkü abim sorumsuzdu, hep tüketmeye odaklıydı.
Anneannem yalnız yaşamaya başlar başlamaz ve evde de yer açılınca, akrabalar aile meclisi topladı. Anneannem ise bu toplantıya katılmadı. Sadece bir ama ciddi bir konu konuşuldu: Anneannem bu yaşında, sekseninde, tek başına nasıl yaşayacak?
Babamın ablası Benim otuz yaşındaki işsiz kızım anneannene bakabilir, dedi. Oysa herkes bu kızın ne kadar umursamaz ve dikkatsiz biri olduğunu biliyordu.
Diğer hala, anneannem için küçük bir stüdyo daire buldu; bütçe açısından daha iyi olacağını savundu:
Yeni evliler yerleşti, bu kadar büyük evin kirasını tek başına nasıl ödeyecek?
Amcam ise gönüllü oldu; anneannemi yanına almak, oğlunu da o evde oturtmak istedi. Gayet mantıklı gözüküyordu: insan seksen yaşında yalnız zor yaşar. Gençler de başlarının çaresine bakmalı tabii. Herkes, sözde anneanneme şefkat ve ilgi göstermek adına bu ticari teklifler üzerinde tartışıyordu.
Annem için endişeleniyorum, böylece iyi ve ilgili ellere teslim olur! dedi amcam.
Annemin evinde zaten bir amcamın oğlu kalmıştı, şimdi diğerini de sokacaklardı. Babam, Anneannemiz nasıl yaşamak istiyorsa, kendi karar versin dedi, ama herkes tepki gösterdi.
En ısrarcı ve düşüncesiz olan, babamın ablasıydı; herkes mecburen onun kızını kabul etti. Kız eşyalarını toplamaya başladı. Anneanneme de telefonla, aile kararını bildirip durumu anlattılar. Anneannemse durumu anlar anlamaz telefonu yüzlerine kapattı.
Kız, anneannemi ziyarete gitti, kafasında hatta harıl harıl tadilat planları yapıyordu. Fakat işler düşündüğü gibi gitmedi. Anneannem kapıyı açmadı. Sadece kapıya bir kavanoz domates konservesi bıraktı, hediye gibi.
O, bu yaşta nasıl yalnız yaşar ki? diye isyan etti kız. Diyor ki Seksen yıldır hiç gerçek anlamda yaşamadım, artık yaşamak istiyorum! Kim bilir ne olacak ileride? Ya hastalanırsa? Yalnızlık ne kadar tehlikeli!
Anneannem hiçbir şeyi umursamıyor sanki! Vicdanı yok mu? Hep ailesiyle, dedemle, çocukları ve torunlarıyla yaşadı. Şimdi ise birden yalnız ve huzur içinde yaşamak istiyor! Hem de üç odalı evde. Olacak şey mi bu! Artık gençlere yer açılsın!
Sadece babam gerçekten sağduyulu davrandı. Evde yalnız yaşama fikrini pek onaylamadıysa da bir çözüm buldu. Haklıydı, yaşlılıkta her an her şey olabilir, hala ve teyzeler de haklıydı. Zaten anneannem evden abimi kovunca tüm kilitleri değiştirmişti, çocuklarının anahtarı da artık yoktu. Onun yaşında her gün sürpriz olabilirdi.
Babam, annemle konuşup anneannemin evine bir kamera yerleştirdi. Şimdi koridordan geçen herkes, anneannemin hareketlerini görebiliyordu. Akrabalar, anneannemin iyi olduğunu gözleriyle görüp gönülleri rahat ediyordu. Anneannem de kameranın önünden geçerken değişik ifadeler yapıyordu.
Anneannem faturalarını da kendi ödüyordu, nasıl olsa giderleri azdı. Yardım da istemedi, yeter ki rahat bırakıp karışmasınlar. Sonunda herkes memnun oldu. Böylece teknoloji, anneannemin istemediği misafirlerden kurtulmasına destek oldu.
Sonuçta her şey iyi bitti. Fakat anneannem hala kimseyi, bir bardak çay bile içmeye davet etmiyor. Dün ona gittim, ama koridorda reçel kavanozunu alıp eve döndüm. Anneannemin hâlâ özgürlüğünü kaybetmekten ve bağımsızlığını yitirmekten korktuğu belli. Yine de keşke biraz rahatlayıp, arada bir misafir ağırlamayı kabul etse.
Hayatta herkesin zaman zaman yalnız kalmaya, kendini dinlemeye ihtiyacı vardır. Gerçek sevgi, bazen birini yalnız bırakacak kadar anlayışlı olmaktır. Bırakın yaşlılar da yaşamı istedikleri gibi yaşasınlar, bir kavanoz domates kadar sade ve özgür.
