Yirmi yıl sonra, gencecik bir delikanlıda, kendi gençliğimi gördüm.
Düğünümüzden bir gün önce, Artun, sevgilisi Meryemin onu aldattığından şüphelendi. Meryem ne kadar sadakatine yemin etse de, Artun inatla kulak asmadı. Yirmi yıl sonra, Meryemin oğlunu gördüğünde, sanki aynada kendi gençliğini izliyor gibiydi
Onların aşkı romanlara konu olurdu; tutkulu, benzersiz, tarifsiz büyüklükteydi. Pek çok kişi ilişkilerini kıskanır, aralarına nifak sokmaya çalışırdı. Yavaş yavaş düğüne hazırlanıyorlardı ama ne yazık ki, o gün hiç gelmedi.
Düğün arifesinde, Meryem büyük bir heyecanla Artuna hamile olduğunu açıkladı. Ama beklediği sevinç ve mutluluk yerine, Artunun öfkesiyle karşılaştı. Artun, ona hemen inanmadı; bu kadar kısa sürede hamile kalınamayacağını iddia etti. Yüzüne karşı inanmıyorum dedi. Meryem ise çocuğu dünyaya getirdi.
Arkadaşları, Artuna dert yandılar: Aptallık ediyorsun! Herkes Meryemin onu nasıl sevdiğini görebiliyordu. Ama Artun inat etti, geri adım atmadı. Nişan da bozuldu, düğün de iptal oldu. Meryeme kürtajı teklif etti, Meryem ise razı gelmedi. Sevdiği erkekten bir özür bekledi belki, ama Artun bir daha hiç aramadı.
Meryemin aramaya niyeti yoktu; Artun ise hep kendisinin haklı olduğuna inandı. İkisi de yeni hayatlarına yelken açtı. Meryem tüm zorluklarla tek başına yüzleşmek zorunda kaldı. Arada yolları kesişse de, Artun onu görmezlikten geliyordu; parkta karşılaşsalar bile göz göze gelmemeye çalışıyordu, geçmişi hatırlamak istemiyordu.
Meryemin hayatı kolay değildi. Hayatta yalnız bırakılmış bir anneydi ama bu durum onun mutlu olmasına engel olamadı. Evet, kendi özel hayatından vazgeçmişti; ama biricik oğlu için her şeye değerdi.
Oğlunun mutlu olması için gece gündüz çalıştı; bazen iki, üç işte birden çalıştı. Oğlu Kerem ona bu çabasını hiç unutturmadı, her zaman destekçisi ve koruyucusu oldu.
Kerem büyüdü, üniversiteyi bitirdi, askerliğini yaptı, güzel bir iş buldu. Yaşı ilerledikçe, babasını sormamayı öğrendi, çünkü her şeyi anlıyordu. Elbette, çocukken Meryem ona babasıyla ilgili hikâyeler anlatırdı ama gerçekten inanır mıydı, kim bilir?
Kerem, tıpkı babasının gençliği gibiydi. 20 yaşına geldiğinde, annesine bir zamanlar aşık olduğu Artunu hatırlattı. Bir gün yolları bir şekilde yeniden kesişti; Meryem, Artun ve Kerem. Gerçek babasıyla yüz yüze gelen Artun, karşısındaki gencin kendisinin adeta kopyası olduğunu görünce şoke oldu. Uzun uzun baktı ama bir şey diyemedi.
Üç gün sonra cesaretini toplayıp Meryeme gitti ve:
Beni affedebilir misin? dedi.
Meryem ise sadece fısıldadı:
Yıllar önce affettim
Ve o anda, Keremin kafasında babasına dair tüm anlatılanlar canlandı çünkü ilk defa gerçek babasıyla göz göze gelmiştiMeryem bir an sustu, gözleri doldu. Artunun yüzünde pişmanlığın gölgesi vardı; yılların yüküyle çökmüş omuzlarından, eski kibri akıp gitmişti. Meryem başını hafifçe eğerek konuştu:
Bazı şeyler affedilir, bazıları zamanla kabuk bağlar, dedi. Seninle ilgili bütün acıları geride bıraktım Artun. Hayat, bazen cezasını insana aynada gösteriyor. Hem sana, hem bana Sen oğlunu sevmek istiyorsan, sana kapımız açık. Ama özrünü sadece kendin için getirdiysen, zamanın açtığı yaralarla yaşamayı öğrenmelisin.
Artun usulca başını salladı; gözleri yaşla parladı. Sessizce teşekkür etti ve Keremin yanına gidip ona sarıldı. O an, geçmişin zinciri kırıldı; yıllar boyunca konuşamamış kelimeler gözyaşlarıyla birleşti.
Meryem, pencerenin önünde durmuş, geçmiş ve gelecek üzerine gülümsedi. Hayat ne kadar kırık dökük olsa da, yine de umut yeşerebiliyordu. O günden sonra, yolları dostça yeniden buluştu; incinmiş kalplerin yerini sevgiyle onaran o eşsiz bağ aldı.
Ve yirmi yıl sonra, gerçek mutluluk bir af cümlesinde değil, cesaretle ilerlenen yeni başlangıçlarda bulundu.
