Ay, sana başımdan geçenleri anlatayım. Geçen hafta öyle bir şey yaşadım ki hâlâ tam atlatamadım.
Ben 37 yaşındayım, on yıldır boşanmış bir kadınım. Biliyorsun, eski eşim beni aldatmıştı, affetmedim bir türlü. Sonra o kadınla birlikte yaşamaya başladı, hatta çocukları oldu. Adam hiç yüzüme bakmadı, ben zaten görüşmek istemedim, kendi hayatımıza devam ettik.
Yıllardır görüşmüyorduk, geçen hafta birden kapımda belirdi. Şaşırdığım kadar, biraz da sinirlendim açıkçası. Lafı hiç dolandırmadı, direkt konuya girdi. Meğerse, yeni eşinden olan oğlu kanser olmuş, tedavi de bayağı pahalıymış. Eşiyle birlikte maddi olarak zorlanıyorlarmış, günün sonunda bana gelmiş, yardım istiyor.
Bu arada, maddi durumum iyi aslında, yakın zamanda rahmetli babaannemden kalan evi sattım, biraz birikmişim var. O da bunu duymuş tabii, parayı almak için gelmiş. Taktığı fırsatı tam bulmuş adam, var ya! Ne kadar işine geldi bu durum…
Henüz ne yapacağımı da kararlaştırmadım, belki güzel bir araba alırım diyordum, ama önce ehliyet kursuna yazılmam lazım, malum, vakit de yok pek. Yani, elime geçen miktar az buz değil; hemen harcamak istemiyorum. Ayrıca, bir an düşündüm, acaba ben hasta olsam bana yardım eder miydi? İnan, hiç zannetmiyorum.
“Sen bizim nasıl zor durumda olduğumuzu biliyor musun?” diye çıktı ortaya. Eskiden bir kere bile benim duygularımı gözetmedi. Yeni eşi de aynı, zaten beni önceki hayatından böyle çat diye çıkardı, gözünü bile kırpmadı. Boşanırken malı, mülkü, paramızı eşit böldük, “Her şey lazım bana, yeni aileme” dedi. Hatta ben evliliğimizden önce aldığım evi de geri almak istedi, ama Allah’tan tapu bende kaldı, çok şükür! O zaman ne üzülmüştü, şimdi de karşıma gelmiş para istiyor! Bir de duygusallaşıyor.
“Bana inanmıyorsan raporları, belgeleri getiririm” dedi, ama valla hiç umurumda değil. Kafamı orada yormam. İsterse dönüp dolaşıp gelsin, çocuğun tedavisi, rehabilitasyon paraları falan da varmış, ama bana ne! Hakikaten içimden bir ses diyor ki, bu parayı verirsem geri alamam.
“Bankadan çek,” dedim, açık açık söyledim. Ona da suratına direkt söyledim. Sinirlendi, bağırdı, hatta dizinin üstüne çökmeyi falan teklif etti. Aman aman, adamı niye daha fazla küçük düşüreyim? Ben sadece artık onu görmek istemiyorum ki! Zamanında beni satmış, aldatmış, şimdi ne yüzle geliyorsun? Dedim ki, gitsin, kendi yoluna baksın. “Düşünüp dönerim,” dedi, ama geri dönse de hiç umrumda değil.
Belki bazıları, “Vicdanın yok mu?” diyecek. Ama ben kendi paramı, kendi isteğimle harcamak istiyorum. Kimseden bir şey saklamıyorum, kendim için saklıyorum. Konuşmanın üstüne biraz vicdan azabı duydum, ama kesinlikle yardım etmeyeceğim. Onlar için bu yaşadıkları bir ders olur, yaptıklarının bedeli olur. Şimdi bir kahve içip rahatlıyorum, hayat bana güzel!
