8 Aralık 2025
Eşim Baranla evlendikten sonra onunla birlikte Ankaraya taşındım. Baranın beş yaşındaki kızı Ece, bizimle tam zamanlı yaşamaya başladı. Gözleri kocamandı, çok düşünceliydi; ilk günden itibaren ona sıcak ve huzurlu bir yuva sunmak benim sorumluluğumdu. Ama daha ilk haftadan içimde bir huzursuzluk başladı. Ne pişirirsem pişireyim, ne kadar nazikçe teşvik etsem de, Ece asla sofradaki yemeğe elini bile sürmüyordu.
Bu endişem günü geçtikçe daha da büyüdü. Bakıcılıkla ilgilenenler bilir; bir çocuk sürekli yemekten kaçıyorsa, mesele sadece iştah değildir. Ona çocukların sevdiği basit, içini ısıtan şeyler hazırladım; yine de tabağına dokunmadı. Hep başını öne eğdi ve her gece aynı cümleyi fısıldadı:
Üzgünüm anne Acıkmadım.
Bana daha en başından “anne” dedi. Saf, sevgi doluydu ama başka bir anlamı olduğunu sonradan anladım. Sabah kahvaltısında bir bardak süt içebiliyordu ancak. Baranla defalarca konuştum, belki onun bildiği bir şey vardı.
Sadece zamana ihtiyacı var, dedi yorgun bir iç çekişle. Öncesi daha zordu onun için. Alışmasına izin ver.
Baranın sesindeki o yorgun, kararsız ton beni hep huzursuz etti. Ama yine de en çok ihtiyacı olanın sabır olduğuna kendimi inandırmaya çalıştım.
Bir hafta sonra Baran kısa bir iş seyahatine gitti. O ilk gece, mutfağı toplarken arkamda minik ayak sesleri duydum. Ece buruşuk pijamaları içinde, pelüş ayıcığına sımsıkı sarılmış halde karşımda duruyordu, sanki dünyada tutunabildiği tek şey oydu.
Uyuyamadın mı tatlım? diye usulca sordum.
Başını iki yana salladı, dudakları titredi. Sonra birden nefesimi kesecek o cümleyi söyledi.
Anne Sana bir şey söylemem lazım.
Koltukta yan yana oturduk, onu kucağıma aldım. Bekledim. Göz ucuyla kapıya bakıp kısa, kırılgan bir itirafta bulundu – kelimeler az ama anlamı büyüktü. Yemek yememesinin sebebinin ne huysuzluk ne de alışma sıkıntısı olmadığını o anda anladım. Ona biri bunu öğretmişti, bunu yapması gerektiğini düşünecek kadar kafasına kazılmıştı.
O kadar kısık, o kadar korkmuştu ki O an, bir saniye bile beklemeden harekete geçmem gerektiğini hissettim.
Telefonu alıp ALO 183ü aradım, sosyal hizmetlerden yardım istedim. Sesim titredi, üvey kızımın beni endişelendiren bir şey anlattığını ve ne yapacağımı bilmez halde olduğumu söyledim. Karşıdaki görevli çok sakin ve sıcak davrandı, en doğrusunu yaptığımı söyledi. Dakikalar içinde, uzman bir ekip yönlendirdiler.
O kısa bekleyiş saatler gibi geçti. Eceyi bir battaniyeye sarıp kucağımda oturttum, onu güvende ve huzurlu hissettirmeye çalıştım. Gelen ekip çok saygılı ve anlayışlıydı. Uzmanlardan biri, Güzin Hanım, Ecenin yanına diz çöküp sabır ve şefkatle konuştu.
Yavaş yavaş, Ece bana söylediğini tekrar etti. Eski evinde birini üzdüğünde yememeyi öğrenmişti; “İyi kızlar sessiz olurmuş” ve yemek istemek ona yanlışmış gibi geliyordu. Kimseyi suçlamasa da her şeyi anlatıyordu: korkuyla yeme arasında bir bağlantı kurmuştu.
Uzmanlar onu çocuk aciline götürmemizi önerdi; orada güvende hem muayene olacaktı hem de yemekle tekrar barışması için profesyoneller destek olacaktı. Ona birkaç parça kıyafet ile sevdiği pelüşünü çantasına koydum ve birlikte hastaneye gittik.
Doktor çok anlayışlıydı. Ecenin tıbben ciddi bir tehlikesi yoktu ama yeme davranışları beş yaşındaki bir çocuk için hiç normal değildi. En çok endişelendiren şey, ruhsal olarak öğrendiği yanlışlardı.
O gece boyunca Ece dinlenirken uzmanlar sorular sordu. Keşke daha önce fark etseydim diye kendimi yedim bitirdim ama uzmanlar, onu dinlemenin, inanmanın ve yardım istemenin en önemli adım olduğunu hatırlattı.
Sabah, çocuk psikoloğu geldi. Eceyle bir saatten fazla görüştüler. Psikologun yüzündeki sakinlik bile bana her şeyin daha karmaşık olduğunu anlattı.
Ecenin anlattıklarına göre yememe alışkanlığı bizden önce başlamıştı. Öz annesi, özel zorluklarıyla baş edemediği için istemeden korkutucu alışkanlıklar yerleştirmişti. Aynı zamanda, Baranın da zaman zaman gizlice ona yiyecek verdiğini, rahatlatmaya çalıştığını ama evde olup bitenlere dair soru sormamasını istediğini de söyledi.
Bu Baranın zarar vermek istemesi değildi. Müdahale etmeyi bilmemesiydi.
Bunu anlamak bana ağır geldi. Sinirden ziyade üzüntü hissettim; insanın sevdiklerini böylesi çıkmazda çaresiz bırakması çok acı.
Baranın dönüşünde yetkililer onunla resmi bir görüşme yaptılar. Önce şaşırdı; sonra savunmaya geçti, sonra endişelendi. Evde gerginlik yaşandığını kabul etti ama uzun vadeli sonuçlarını fark edememişti. Uzmanlar suçlama yapmadılar; tek amaçlarının Ecenin iyiliği olduğunu söylediler.
Eve döndüğümüzde, Ece mutfağa geldi ve yaptığım sade bir çorbanın yanına yaklaştı. Sessizce kolumdan hafifçe çekti:
Bunu yiyebilir miyim? diye sordu.
O masum cümle içimi acıttı.
Bu evde her zaman yemek yiyebilirsin, dedim.
İyileşmesi uzun sürdü. Haftalarca yemekten çekindi, aylarca her lokmada özür diledi. Her aşamada profesyoneller bizi yalnız bırakmadı; güven verdi, yol gösterdi.
Sonunda, geçici koruma önlemleri alındı. Resmi kararlar zaman alsa da, Ece ilk kez huzurla nefes alabildi.
Bir öğleden sonra, yerde resim yaparken bana baktı;
Anne o gün beni dinlediğin için teşekkür ederim, dedi.
Sıkıca sarıldım.
Seni her zaman dinleyeceğim, dedim.
Baranın sorumlulukları ise uygun hukuki ve aile kanallarıyla çözülmeye başladı. Zordu ama gerekiyordu. O gece ileri adım atmak, yalnızca bir tercih değil, Ecenin duyulmaya en çok ihtiyacı olduğu andı.
Buraya kadar okuduysanız, sormak isterim:
Bu hikâyenin devamını ister misiniz? Belki Ecenin gözünden, gücünü nasıl bulduğunu Ya da Baranın yaşadıklarını, geçmişiyle yüzleşmesini Belki de yıllar sonraki bir son sözü
Yorumlarınız gelecek bölümü şekillendirecek.
