Annem ben 11 yaşındayken evimizden ayrıldı. Bir sabah çantasını topladı, valizini kaptı ve çekip gitti.
Babam bana, Hayatını biraz düzene sokması lazım, dedi ve bir süre annemle görüşemeyeceğimizi söyledi. O bir süre, yıllara dönüştü tabii…
Babamla yaşamaya başladım. Alışkanlıkları, evi, okulu değiştirdik. Annemin adı evde telaffuz edilmez oldu, sanki yasak bir tür kelime gibi.
Bütün ergenliğim boyunca annemin nerede olduğunu bilemedim. Ne bir telefon, ne bir mektup, en ufak bir açıklama yok. Doğum günlerinde, mezuniyette, hayatımın dönüm noktalarında annem ortada yoktu. Babam asla kötü bir laf etmezdi annem için, ama onu aramaya da kalkmazdı. Sorduğumda da, O gitmeyi tercih etti, der, konuyu kısa keserdi.
Ben de annesiz büyüdüm. Sesini nasıl unuttum, hâlâ şaşkınım. Elimde sadece birkaç eski fotoğrafı kaldı, silik hatıralar gibi.
28 yaşıma geldiğimde artık dayanamayıp onu bulmaya karar verdim. Kimse teşvik etmedi; doğrusu, biraz da içimi kemiren soruları susturmak istedim.
Babamı açık açık sordum: Nerede olduğunu biliyor musun? Babam, Biliyorum, dedi, sakince. Küçükken bir adresi varmış elinde, yıllar içinde de, dedikodudan haberini almış hep aynı semtte oturduğuna dair. Cüzdanının arasında ezilmiş eski bir adres verdi bana, ama hâlâ orada yaşayıp yaşamadığından emin değildi.
O hafta sonu, İstanbuldan kalkıp adresin olduğu kasabaya gittim. Birkaç bakkalda, fırında sordum, sonunda biri parmağıyla küçük beyaz demirli bir evi gösterdi. Metal kapısı boyadan çatlamış.
Zili çaldım.
Kapıyı açtı. Kim olduğumu sormadı, karşısında kimin olduğunu tahmin ediyor gibiydi. İsmini söyledim, Ben kızınım, dedim. Yüzünde bir şaşkınlık ifadesi yoktu, duygu da beklemiyordum gerçi. İçeri buyur etmedi, kapının önünde konuştuk.
Sadece onu görmek ve neden gittiğini sormak için geldiğimi söyledim. Annem, yeniden iletişim kurmak istemediğini ve bir daha aramamamı tercih edeceğini söyledi. Kendi annesinin de onu 11 yaşında bırakıp gittiğini, o günden beri fazla bağlanmadan gitmeyi öğrendiğini anlattı. Hiç anne olmak istemedim, dedi. Seninle kalmak istemek bir sorumluluktu, ama devam edemedim; tek bildiğim şey gitmekti, onu da yaptım, diye ekledi.
Büyüyünce neden hiç aramadığını sordum. Baban her zaman nerede olduğumu biliyordu, dedi, ama bir kez olsun arayıp Kızını ara, konuşun demedi. Bu bana uzak durmam gerektiği mesajını verdi. Geçmişi karıştırmak ya da bunca yıldan sonra yeni bir ilişki kurmak istemiyordu.
Tüm konuşma on beş dakikadan kısa sürdü. Ne sarıldık, ne uzun vedalaştık. Kararım inşallah anlaşılır olur, dedi ve kapıyı usulca kapattı.
O gün akşamı kasabadan ayrıldım.
Bir daha aramadım. Mesaj da atmadım. O günden sonra hiçbir haber almadım.
Sizce annemi aramakla hata mı ettim?
