Benim arkadaşım, 42 yaşında, kendine bir eş buldu. Diyor ki, Çok iyi temizlik yapıyor, yemekleri şahane, bana da gerisi fark etmez. Sanki tüm şehir rüyadan ibaret, Kadıköyün eğik kaldırımlarından geçip, gökyüzüne uzanan tramvay kablolarının arasından ikimiz uçuveriyoruz.
Aliyi çocukluğumdan beri tanırım. Aynı apartmanın bahçesinde büyüdük, salkım söğütlerin gölgesinde misket oynardık. Ergenliğe yaklaşınca, mahalledeki çocuklar toplanır, Taksime doğru savrulup giderdik. Orada caddeler sonsuz bir asfaltta uzar, oturup bankta gelecekle ilgili tuhaf hayaller kurardık. Kız meselesini pek ciddiye almazdık; esas mesele, arkadaşların gözünde itibarımızı yitirmemekti. Onların yanında küçük düşmek, uyanır uyanmaz elini farkında olmadan cebinde arayan birinin huzursuzluğuna benzerdi.
Sonra ben askere gittim. Ali ise nasılsa bir yolunu buldu, askere gitmeden kurtardı paçayı. Ben döndüğümde, bir iş buldum, evlendim. Eşimle 10 yıl yaşadık, iki çocuğumuz dünyaya geldi. Ama bir sabah sanki başka bir dünyada gözümüzü açtık, birbirimize tamamen yabancı hale gelmişiz. Tartışmalar büyüdü ve sonunda birlikte yaşamanın bir anlamı kalmadı. Kısa bir süre sonra ayrıldık.
İki yıl sonra, özgür bir adam olarak, rüyada bir cam kenarında yürürken birden karşımda Aliyi buluverdim. On iki sene içinde tanınmaz hale gelmişti, adeta bir gölge gibi şişmandı, sesi kalınlaşmıştı.
Bir kafede buluşup daldan dala sohbet ettik. Meğer Ali de boşanmış, yeni bir eş arayışına girmiş. Bir yıl böylece geçti. Ben bir kadınla tanıştım, evlendik. Sonra bir gün yine rüzgâr gibi karşıma çıktı Ali. Meğerse o da bir hayat arkadaşı bulmuş. Ama yeni eşini gördüğümde içimde bir ürperti oldu, çünkü hanım oldukça kilolu ve yanına yakışmıyor gibiydi.
Peki, onda seni etkileyen ne? diye sordum.
Ali ise bana döndü ve dedi ki:
Bak, evi harika temizliyor, yemekleri nefis. Üstelik kafama hiç karışmıyor! Canım isterse arkadaşlarla gidip bira içebilirim, maçları huzur içinde izlerim, istediğimde dışarı çıkarım. O mükemmel bir kadın, bana karışmak yok!
Bunu duyunca şaşırdım. Çünkü bana göre, bir kadının hayatımda yeri çok daha farklıydı. Elbette güzel yemek yapması, evi tertemiz tutması önemli, ama en kıymetlisi sevmek ve sevilmek. Bazısı için temizlik, iyi yemek daha ön planda olabilir. Ben ise sevgilimle aynı dünyada olmak, aynı hayalleri paylaşmak isterim. Bir bütün gibi davranmak, birbirimizi anlamak, buna paha biçilemez. Beraber yemek yapmak, evi süpürmek bizim için bir eğlenceye dönüşür. Çoğu zaman eşimle birlikte mutfağa girip yemek hazırlamak bana tarifsiz bir huzur verir.
Sonra rüyamda ikimiz bisiklete binmişiz; pedal çevirdikçe, Galata Kulesi önünde yollar kıvrılmış, gökyüzüne doğru yükseliyor. Eğer iki kişi aynı yönde pedal çevirirse, yol boyu düşmeden gitmek çok daha kolay.
Sence de öyle değil mi?
