Bütün bu olanlara öyle alıştım ki artık hiçbir şey bana tuhaf gelmiyor. Şimdi anlatayım, ailede tam beş dairemiz olduğu halde neden hâlâ kirada oturuyoruz, yıllar önce nasıl bu duruma geldik.
Eşim Yusufun annesi ve babası kendi dairelerinde oturuyor, ayrıca şehrin farklı semtlerinde iki daireleri daha var, onları da kiraya veriyorlar. Güler yüzle hep anlatıyorlar: Biz bu tüm evleri kendi alın terimizle aldık, siz de kendi emeğinizle sahip olmalısınız. Anlaşılan, eskiden devletin insanlara ev verdiğini ya da fabrikada çalışanların lojman hakkı olduğunu tam olarak bilmiyorlar. Şimdi ise işten gelen maaşla hem kirayı ödemek hem de birikim yapmak neredeyse imkânsız.
Benim ailem de aslında pek farklı değil. Rahmetli anneannem vefat ettiğinde bana bir ev bıraktı, ama o zamanlar çocuktum, 18 yaşıma kadar annemler evin kirasını alacaklarına karar verdiler. Artık büyüdüm, ama her ay ellerine geçen kira gelirine öyle alıştılar ki orada oturmama razı olmuyorlar.
Yusufla birkaç yıl önce küçük, tek odalı bir daire kiralayıp oturmaya başladık. Neredeyse tüm paramız kiraya gidiyor. Öyle zamanlar oldu ki zar zor geçindik, bazen kredi kartıyla sebze-meyve aldık. Şimdi doğum iznine ayrıldım. Maaşım hiçbir zaman yüksek değildi, ama çocuk olmadan bir şekilde idare ediyorduk. Yusuf gece gündüz çalışıyor, iki işte birden uğraşıyor. Fakat şimdi iyi iş bulmak için üniversite diploması şart, onda yok. Liseden sonra askere gitti, sonra da biz tanıştık, hiç fırsatı olmadı okula gitmeye.
Bir de işin tuhaf tarafı şu ki, annem neredeyse her hafta Hadi gel, bana yeni bir elbise ya da bluz seçelim, diyor. Bense elimdekiyle vitamin ve meyve almaya bile zor yetiyorum. Hep de nasihat ediyor, Kendi ayaklarınızın üzerinde durmalısınız. Üstelik anne babamın dünyayı gezmek gibi planları var, yardım etmemizi istiyorlar.
Eşim Yusufun annesi ve babası ile benim ailemin tavırları gerçekten beni çok rahatsız ediyor. Her şeyleri var, fazlası bile, ama evlatlarına yardım etmeye yanaşmıyorlar. Elbette kendilerine zarar gelsin istemem, ama yardım etmek ellerindeyken neden etmiyorlar; bunu anlamıyorum. Kendi çocuklarına bu kadar mesafeli olunmasını kavrayamıyorum. O yüzden ileride kendi çocuklarım için elimden gelen her şeyi yapacağım, hiçbir şeyden esirgemeyeceğim.
Bizi teselli eden dostlarımız oluyor yine. Şu an için sıkıntı çekiyorsunuz ama ileride büyük mirasınız olacak, diyorlar. Açıkçası ben o kadar kırgınım ki onlardan hiçbir şey istemiyorum artık. O evleri de isterlerse öte dünyaya götürsünler, bana ne!
