Sekiz yaşındaydım; annem evi terk etti, köşe başından bir taksiye binip geri dönmedi. Kardeşim beş yaşındaydı. O günden sonra evimizde her şey değişti. Babam, hiç yapmadığı şeyleri yapmaya başladı: sabah erkenden kalkıp kahvaltı hazırlamak, çamaşır yıkamayı öğrenmek, üniformalarımızı ütülemek, okula gitmeden önce saçlarımızı aceleyle taramak. Pilavın ölçüsünü şaşırdığını, yemeği yaktığını, renkli ve beyaz çamaşırları karıştırdığını görüyordum. Yine de eksiksiz bir evimiz vardı. İşten yorgun dönüp ödevlerimizi kontrol eder, defterlerimizi imzalayıp ertesi günün sandviçlerini hazırlardı. Annem hiç gelmedi, babam başka bir kadın getirmedi, kimseyi partneri olarak tanıtmadı. Dışarı çıktığını, bazen geç kaldığını bilirdik ama özel hayatı daima evin dışında kalırdı. Evimizde sadece ben ve kardeşim vardı. Babamın yeniden âşık olduğuna hiç şahit olmadım. Onun rutininde çalışmak, eve gelmek, yemek yapmak, çamaşır yıkamak, yatmak ve ertesi gün aynı döngüyü yaşamak vardı. Hafta sonları bizi parka, sahile, AVM’ye gezmeye götürürdü – bazen sadece vitrinlere bakmak için. Örgü örmeyi, düğme dikmeyi, beslenme çantası hazırlamayı öğrendi. Okul gösterileri olduğunda karton ve eski kumaşlardan kostümler yapardı. Hiç yakınmazdı. Hiç “Bu benim işim değil” demezdi. Bir yıl önce babam Allah’a kavuştu; her şey çok hızlı oldu, uzun vedalara zaman kalmadı. Eşyalarını toplarken eski defterler buldum; evin masraflarını, önemli tarihler ve “aidatı yatır”, “ayakkabı al”, “kızı doktora götür” gibi notları yazmıştı. Hiç aşk mektubu, başka bir kadına ait fotoğraf veya romantik bir geçmiş yoktu. Sadece çocukları için yaşamış bir adamın izleri vardı. O zamandan beri aklımdan çıkmayan bir soru var: Mutlu muydu? Annem kendi mutluluğunu aramak için gitti. Babam ise burada kaldı ve sanki kendi mutluluğundan vazgeçti. Yeniden bir aile kurmadı, evi hiçbir zaman bir partnerle paylaşmadı. Hayatında öncelikli olan sadece bizdik. Bugün, harika bir babam olduğunu biliyorum. Ama aynı zamanda, sırf biz yalnız kalmayalım diye kendi başına kalan bir adam olduğunu da anlıyorum. Ve bu ağır geliyor. Çünkü şimdi, o yokken, acaba hak ettiği sevgiyi hiç alabildi mi bilmiyorum.

Sekiz yaşındaydım, annem evi terk ettiğinde. Evimizin köşesine kadar yürüdü, bir taksiye bindi ve bir daha dönmedi. Kardeşim ise henüz beş yaşındaydı.

O günden sonra evde her şey değişti. Babam, daha önce hiçbir zaman yapmadığı şeyleri yapmaya başladı; sabah erkenden uyanıp kahvaltı hazırlamak, çamaşır yıkamayı öğrenmek, okul formalarımızı ütülemek, okula gitmeden önce saçlarımızı pek de beceriksizce taramak gibi. Pilavı ölçerken bazen tutturamazdı, yemekler yanardı, çoğu zaman beyazlarla renklileri ayırmayı unuturdu. Ama yine de bizi hiçbir zaman eksik bırakmadı. İşten yorgun argın dönse bile, oturup ödevlerimizi kontrol eder, defterlerimizi imzalardı, ertesi gün için sandviçlerimizi hazırlardı.

Annem bir daha hiç ziyarete gelmedi. Babam da eve asla başka bir kadın getirmedi, kimseyi hayat arkadaşı olarak tanıtmadı bize. Biliyorduk dışarı çıktığını, bazen eve geç kaldığını ama özel hayatı hep evimizin dışında kaldı. Evde sadece ben ve kardeşim vardık. Hiç, yeniden âşık oldum, dediğini duymadım. Onun rutini işe gitmek, eve dönmek, yemek yapmak, çamaşır yıkamak, yatıp sabah tekrar her şeye başlamak şeklindeydi.

Hafta sonları bizi alır parka götürürdü, sahile inerdik, bazen de AVMye sadece vitrinlere bakmaya giderdik. Saç örgüsü yapmayı ve düğme dikmeyi bile öğrendi, öğle yemeklerimizi hazırlardı. Okulda gösterilerin olduğu zamanlarda, kartonlardan ve eski kumaşlardan kostümlerimizi elleriyle dikerdi. Hiç şikayet etmezdi. Hiç burası benim işim değil demezdi.

Geçen yıl babam Hakkın rahmetine kavuştu. Çok ani oldu; uzun uzun vedalaşacak fırsat bile olmadı. Eşyalarını düzenlerken, eski defterler buldum; evin masraflarını, önemli tarihleri, aidatı öde, ayakkabı al, kızı doktora götür gibi küçük notlarını kaydetmiş hep. Hiç aşk mektubu, başka bir kadınla fotoğraf, romantik bir hayat izi yoktu. Sadece çocukları için yaşamış bir adamın izleri vardı.

O zamandan beri aklımı kurcalayan bir soru var: Acaba mutlu muydu? Annem kendi mutluluğunu aramak için gitti. Babam ise kaldı ve adeta kendi mutluluğundan vazgeçti. Yeniden aile kurmadı, yanında kimse olmadı, kendisini öncelik yapan kimse de olmadıbizden başka.

Bugün, ne kadar müthiş bir babam olduğunu çok iyi biliyorum. Ama bir yandan da, kendisi yalnız kalmayı göze aldı ki biz yalnız kalmayalım diye. İşte bu ağır geliyor. Çünkü o yokken, gerçekten hak ettiği sevgiyi bulabildi mi, hiç bilemiyorum.