Gelin kaynana oğlumuzu elimizden aldı
Oğlumuz evlendikten sonra yüzünü göremez olduk. Şimdi her daim kayınvalidesinin evinde takılıyor. Kadıncağızın sürekli acil yardıma ihtiyacı var! Valla, kızı oğlumuzla evlenene kadar bu kadın nasıl hayatta kalmış, aklım almıyor.
Oğlumuz iki yıldan fazla zamandır evli. Nikâhtan sonra çocuklar ayrı eve çıktılar, hem de oğlum için üniversiteye başladığında aldığımız daireye. Biz hep ona destek olduk, anladık, dinledik. Hatta evlenmeden de önce o evde tek başına yaşamaya başlamıştı, çünkü işine çok yakındı.
Gelinimize ilk günden içim ısındı diyemem. Açıkçası bana o kadar olgun gelmemişti, hayatı biraz oyuncak gibi mi algılıyordu ne, anlamadım. Oğlumuzdan da yalnızca iki yaş küçük üstelik Kız bazen çocuktan farksız, huysuz halleri de cabası. Benim tatlı oğlumla bu minik çocukla evliliği nasıl yürütecek, içim içimi yedi hep.
Gelin ve annesiyle tanışınca hepten dank etti. Kayınvalide, yani oğlumun eşinin annesi, benimle yaşıt ama hâlâ çocuk ruhlu biri! Belki siz de tanıyorsunuzdur, yaş kemale erse de çocuk kalan tipler olur ya Çok saf, oldukça da beceriksiz. Kızının düğününe gelirken altı tane nikâh defterini kapatmış bile! Hayret.
Aramızda sohbet filan hiç olmadı zaten, kadın başka bir âlemde yaşıyor. Zorla kendini dayatmıyor, sağ olsun. Biz de nazikçe evlatlarımızın nikâhını kutladık, o kadar.
Büyük sıkıntı aslında daha nişanda başladı, gelin devamlı oğlumu annesine sürüklüyordu: musluk arıza yapmış, priz patlamış, mutfakta raf devrilmiş İlk zamanlar gözümü kapattım, ya evde erkek yok, yardım da lazım tabii.
Ama aradan zaman geçti, kayınvalidenin evinde hâlâ sürekli bir felaket yaşanıyor! Oğlumuz da bizi ihmal etmeye başladı. Kusura bakmayın anneciğim, ekip gidiyoruz, eşiyle annesine yardıma Sonra baktık, bütün bayramları kızın evi kutlama merkezi olmuş; biz ise dedem, ben, kayınvalidem üç kişi oturuyoruz sanki sürgüne çıkmışız.
Aile toplantılarına gelmemesi bir yana, yardım ricalarımızı da kulak ardı etmeye başladı. Biz yeni buzdolabı almışız; Gel şunu yukarı taşıyalım oğlum, dedik, önce tamam dedi, sonra aradı: Anne, yapamıyoruz, hanımla kayınvalideye gideceğiz, çamaşır makinesi akıyormuş.
Eşim arayınca arkadan gelinin sesi geliyor: Ne yani, annenler taşıma firması çağıramıyor muymuş? Oğlumuz geldi ama asabı bozuktu.
Baba, madem çağırabilirdiniz, bana ne gerek var? Sırtım çıktı be!
Sinirlerim tepeme çıktı. Kayınvalide niye kendi ustasını çağırmıyor allah aşkına? Herhâlde başka gezegende yaşıyor, oralarda usta mı yok? Oğlum da tutturdu Kadıncağızı kandırıyorlar anne, herkes para koparmaya çalışıyor, ben yardımcı olayım, içim rahat eder.
O esnada eşim patladı: Belli ki kayınvalide elektronik işinden anlamıyor ama bak aileyi idare etmekte şahane, tek kuzusunu pek güzel güdüyor! dedi. Oğlum gururu incinip basıp gitti. Açıkçası eşime içten içe hak verdim. Yeni akrabalar resmen benim oğlanın üstüne tavuk gibi çöktü. Oğlum hem tesisatçı, hem tamirci olmuş, bize ise yolunu unuttu, vakit ayırmıyor.
O tartışmadan beri oğlum babasıyla tek kelime etmiyor, iki haftadır araları limoni. Babası da uzlaşmaya niyetsiz. Ben ise arada kavruluyorum; kocam haklı, biraz daha naif, daha nazik söyleyebilirdi Şimdi de oğlum alındı, gelmiyor, böyle çocukça şeyler yüzünden aramıza mesafe girmesin diye uğraşıyorum.
Eşim aramıyor, oğlum inadında; Babam özür dilemeden görüşmem, diyor. Şu kısır döngüde yalnızca bir kişi keyfine bakıyor: tabii ki oğlumun kayınvalidesi!
