Ben üç oğlan büyüttüm. Şimdi, evde dört erkekle yaşayan biri beni çok iyi anlar. Açıkçası bazen insan düşünüyor, nasıl olur da bir evde akşam yemeği hazır olmaz, ya da her yerde eşyalar darmadağın bırakılır? Şu an 52 yaşındayım ve hep inanmışımdır ki, kadın o yuva için bir sıcaklık, bir düzen oluşturmalı; eşinin huzurla döneceği, içinde kendini rahat hissedeceği bir ortam olmalı. Ama görüyorum ki gelinim aynı şekilde düşünmüyor.
En büyük oğlum iki sene önce evlenmeye karar verdi, dokuz ay sonra dünya tatlısı bir kızları oldu. Oğlum o zamanlar 28 yaşındaydı, gelinim ise 20. İsmi Elif. Elif daha üniversiteye devam ediyordu ama aralarındaki sekiz yaş farkı oğlumu hiçbir zaman korkutmadı.
Gelinim hamileyken müthiş zor biriydi, oğlumu sürekli alışverişe göndermekten vazgeçmedi. Sabah elma isterdi, biraz sonra portakal, sonra da illa çiçek alsın derdi. Oğlum bir kere bile karşı çıkmadı, hep her isteğini yerine getirdi. Biz de kendi kendimize diyorduk, Doğumdan sonra belki düzelir Ama değişen bir şey olmadı.
Doğum yaptı, iki ay kızını emzirdi, sonra bir gün kalkıp Çok yoruldum, geceleri uykusuzum, biraz dinlenmek istiyorum dedi. Oğlum çok naif, merhametli bir insana dönüştü, bu yüzden bana gelip Anne, biraz burada kalır mısın, Elife yardım et dedi. Tabii ben de kıyamadım, olur dedim.
Ben torunuma bakarken, Elif gününü kuaförlerde, güzellik salonlarında harcıyordu. Akşam eve geldiğinde ise oğlumun işe gidip döndüğünü hiç umursamadan, yemek yapmayı bile düşünmüyordu. Hal böyle olunca koca bir hafta ben kızlarına baktım. Elif, öğlen 12ye kadar uyumaya alıştı; tamamen kendi keyfiyle yaşıyor, sorumluluklarının hiçbirini sırtlanmıyordu, evde her işi bana bıraktı.
Bir ay sonra dayanamadım ve Ben artık eve dönmem gerekiyor dedim. Elif bu duruma bozuldu tabii. Kendi başına işlerin yürümediğini biliyordum, o yüzden ara ara ziyarete gittim ama ne yazık ki gördüklerim hoşuma gitmedi: Evin durumu perişan, buzdolabında yiyecek yok.
Torununa bile bir çorba yapmak zor geliyordu. Ben zamanında üç delikanlı büyüttüm, böyle vurdumduymazlık benim kabul edebileceğim bir şey değil. Oğlum hep ev yemeğiyle büyüdü, eve gelince hep sofrada yemek bulurdu. Geçen ay oğlumun doğum günüydü, o vesileyle yanlarına uğradım, dedim ki herhalde Elif bir elini taşın altına koyar, hiç değilse o gün yemek hazırlar. Ama yemek yapmak yerine pizza ve suşi söyledi.
Oğlumun neden böyle bir kadınla evli olduğunu, bunu nasıl sineye çektiğini inanın anlamıyorum. Galiba evlenmeden önce hiç beraber yaşamamışlardı, bu yüzden oğlum gerçek yüzünü göremedi ve şimdi de sesini çıkaramıyor diye endişeleniyorum. Onun biraz zorlandığını hissediyorum ama hala bir şey demiyor, içine atıyor.
Hal böyleyken, Acaba nasıl yapar da Elifi biraz daha eş ve anne olmaya yönlendirebilirim? diye kendimi yiyip bitiriyorum. Sadece oğlumun bana küseceğinden çekiniyorum, sonuçta onun seçimine saygı duymam gerektiğini biliyorum. Ama bütün bunları izleyip sessiz kalmak da elimden gelmiyor! Her gelin böyle mi oluyor gerçekten?
Sence böyle bir durumda ne yapmak lazım? Elifle yüz yüze konuşmak gerekir mi? Vallahi bazen ne yapacağımı şaşırıyorum. Ne dersin?
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
