Kayınvalidem Bu evde ben karar veririm dediğinde, ben zaten anahtarları kristal bir kaseye çoktan koymuştum.
Bazı kadınlarda en korkutucu olan şey kötülükleri değil, her şeyin kendilerine ait olduğuna olan öz güvenleridir. Kayınvalidem tam da bu tiptendi hep bakımlı, hep doğru, öyle bir gülümsemesi vardı ki, onu tanımasan Ne zarif kadın dersin. Ama tanıyınca bilirsin: O gülüş sanki dev bir kale kapısı gibi arkasına kimseyi alamaz.
O gece, elinde bir pasta ile geldi. Pastanın üzerindeki kremadan daha çok, içeriği sergiler gibiydi koku. Ne kapıyı çaldı, ne izin istedi. Anahtarıyla kapıyı açıp girdi.
Evet, bir anahtarı vardı. Ve bu, eşimin normal dediği ilk yanlıştı.
Annemin anahtarı olması normal.
Aile o, tabii ki.
Ama onun dünyasında aile sadece demekti ki: Ben patronum.
Uzun zamandır dayanıyordum zayıf olduğumdan değil, bir gün eşimin büyüyüp seçimini yapacağına inandığım için. Sınırlar bazen heves değil, nefes demekti.
Ama bazı erkekler büyümez, sadece sorunlardan kaçarlar, ta ki kadın pes edene kadar.
Kayınvalidem içeri girdi, kabanını çıkardı, salona o müfettiş bakışını attı hemen:
– Perden çok koyu, dedi. Odanın enerjisini alıyor.
O sen, sen, sen… Sanki kiracıyım evde.
Sakin kaldım, kibarca gülümsedim.
– Benim hoşuma gidiyor, dedim nazikçe.
Durakladı, sanki damak zevkimin olmasına şaşırdı.
– Sonra konuşuruz, dedi.
Ve mutfağa yöneldi.
Benim dolaplarım, benim baharatlarım, benim bardaklarım
Ev sahibesi gibi kontrol ediyordu.
Eşim televizyonda, telefonuyla oyalanıyor, rolünü iyi oynuyordu; dışarıda güçlü, evde duvara dönüşen adamlardandı.
– Canım, annen geldi, dedim ona.
Zorlama bir tebessümle,
– Evet evet, kısa kalacak, dedi.
Kendine özür, bana değil.
Kayınvalidem çantasından katlanmış bir kağıt çıkardı. Ne damgalı ne resmi, ama yeterince yasal duruyordu korkutmaya.
– İşte, dedi, koydu masaya. Bunlar kurallar.
Kurallar.
Kendi evimde kuralları o yazıyor.
Kağıda baktım. Maddeler tek tek belirtilmiş:
Her cumartesi temizlik yapılacak.
Misafir almadan önce bana danışılacak.
Yemekler haftalık planlanacak.
Giderler düzenli raporlanacak.
Tepki vermedim.
Eşim listeye baktı; en kötüsü buydu.
Ne itiraz etti.
Ne de Anne, yeter, dedi.
Sadece,
– Belki ev düzeni için iyidir, dedi.
İşte böyle ölüyordu aşk…
Aldatmayla değil,
Dik duruş eksikliğiyle.
Yumuşak bir merakla baktım:
– Ciddi misin? dedim.
Gülümsemeye çalıştı,
– Sadece… gerilim istemiyorum.
Yani:
Gerilim istemiyor.
Bu yüzden anahtarı annesine veriyor, bana değil.
Kayınvalidem tahta oturdu, sanki padişah gibi.
– Bu evde saygı olmalı, dedi. Saygı disiplinle başlar.
Kağıdı bir kez daha inceledim.
Sonra tekrar masaya bıraktım, sessizce.
– Çok düzenli olmuş, dedim.
Gözleri parladı, kazandığını sandı.
– Tabii öyle, başımı döndürmem, dedi. Burası oğlumun evi, ben de asla düzensizliğe izin vermem.
İşte tam o an, tüm kontrolüne ilk çatlağı atacak cümleyi söyledim:
– Ev, erkeğin tapusu değil. Ev, kadının nefes aldığı yerdir.
Kayınvalidemin yüzü sertleşti.
– Fazla modernsin, burası dizi değil, dedi.
Gülümsedim:
– Aynen, burası hayat.
İlk kez sesi keskinleşti, eğildi:
– Unutma, seni kabul ettim, tahammül ettim. Eğer burada kalacaksan, kurallarıma uyacaksın.
Eşim derin nefes aldı, sözde ben sorunmuşum gibi.
Sonra kayınvalidem o meşhur cümleyi söyledi:
– Bu evde ben karar veririm.
Sessizlik.
İçimde fırtına kopmadı.
Daha tehlikeli bir şey doğdu: Karar.
Sakince gözlerinin içine baktım:
– Peki, dedim.
Zafer gülüşüyle süsledi yüzünü.
– Sevindim anlaştığımıza.
Ayağa kalktım.
Antredeki dolaba gittim, anahtarlar oradaydı.
Biri benim, biri yedek elbette onun.
O anahtarları madalya gibi saklardı.
Ve ben…
Kimsenin beklemediği bir şey yaptım.
Kristal, ağır bir kase çıkardım vitrinden.
Düğün hediyesi, hiç kullanmadığım.
Masaya koydum.
Herkes izliyordu.
Sonra tüm anahtarları kaseye bıraktım.
Eşim şaşkın:
– Ne yapıyorsun? diye fısıldadı.
Benim cevabım sessiz fakat son cümle gibiydi:
– Sen annenin kontrolüne izin verirken, ben kendi gücümü geri alıyorum.
Kayınvalidem birden ayağa fırladı.
– Sen kendine ne sanıyorsun?!
Kaseye baktım:
– Sembol, dedim. Erişimin sonu.
Kaseye uzandı.
Elimi üstüne koydum.
Ne bastırarak,
Ne öfkeyle.
– Hayır, dedim.
Bu hayır, kaba değildi.
Kestirip atandı.
Eşim ayağa kalktı.
– Hadi ya büyütme. Anahtarı ver, konuşuruz sonra.
Konuşuruz sonra.
Sanki özgürlüğüm Salı gününe kalmış.
Gözünün içine bakarak söyledim:
– Sonra kelimesiyle beni hep satıyorsun.
Kayınvalidem tısladı:
– Seni evden kovarım!
Gülümsedim ilk defa içten.
– Bir kadın, zaten içinden ayrıldığı bir evden kovulmaz.
Ve o sembolik cümleyi söyledim:
– Kapı anahtarla kapanmaz. Kararla kapanır.
Kristal kaseyi aldım.
Çıkış kapısına yürüdüm.
Gözlerinin önünde, huzurla, sessiz çıktım.
Kaçmadım.
Kendim gibi, dimdik çıktım; onlar içeride figür gibi kaldılar, ana oyuncu ben değildim artık.
Dışarda hava soğuktu.
Ama üşümedim.
Telefon çaldı
Eşim.
Açmadım.
Bir dakika sonra,
Lütfen dön. Annem öyle demek istemedi mesajı geldi.
Gülümsedim yalnız başıma.
Tabii, kaybedince öyle istememiş oluyorlar.
Ertesi gün çilingir çağırdım, kilidi değiştirdim.
Evet, değiştirdim.
İntikam değil,
Kural olarak.
İkisine birden mesaj attım:
Bugünden sonra bu eve sadece davetle girilebilir.
Kayınvalidem hiç yazmadı.
Yenildiğinde susmayı iyi bilirdi.
Akşam eşim geldi.
Kapının önünde, anahtarsız.
Ve o an anladım;
Bazı erkekler, kadının hep kapıyı açacağını sanır.
Ama bazı kadınlar da sonunda olmak istedikleri kadını seçer.
Son cümle kısaydı, tok:
O eve hanım gibi girdi, hayatımın sahibi olarak çıktım.
Peki ya siz? Biri anahtarla ve iddiayla evinize girse, sabreder misiniz, yoksa anahtarları bir kaseye koyup özgürlüğünüzü seçer misiniz?
