Oğlumu aramayı üç yıl önce bıraktım ve hâlâ o kararın burukluğunu unutamıyorum. Sanki kendi gururumu yutmuştum, yeter ki kederden ölmemek uğruna.
Aylarca o babaydım işte: arkasından koşan, mesaj yazan, okunup da cevap alamayan. Arardım, telefon defalarca çalardı, sonunda batarya tükenene kadar. Boğazımda düğümle sesli mesajlar bırakır, beş dakika sadece beş isterdim ondan, bana neden ve ne zaman hayatından sildiğini anlayayım diye. Her gece, günahlarımı döker gibi, eski hatalarımı gözden geçirirdim: Onu azarladığım zamanları, işten yorgun dönüp onu dinlemeye üşendiğim akşamları, var olacağımı söylediğim ama olmadığım anları. Utançla kendime sorardım yüksek sesle asla söyleyemem en çok korumak istediğim şeyi ben mi kırdım diye.
Ve o ısrarımda kendimi kaybettim. Sadece o cevap vermediği için değildi; ben her seferinde kendi onurumu biraz daha yitiriyordum. Farkında olmadan, sevgimin ucuz, ayaklar altına alınabilecek bir şey olduğunu öğretiyordum ona.
Bir öğleden sonra, mutfakta otururken, onun bazen gönüllü çalıştığı Kadıköy Belediyesindeki merkeze bırakılmış bir kağıtta şu satırları gördüm:
Gerçek sevgi zorla olmaz; gösterilir. Bazen en kuvvetli sevgi sessizlikte saklıdır.
Bir tehdit, ya da sert bir ders değil bu; sadece sessiz ama insanı sarsan bir gerçek.
Ve o anda durdum.
Ne onu engelledim, ne de kinayeli paylaşımlar yaptım. Nankör evlatlar diye sokakta laf anlatmadım. Komşulara gidip kendime hak aramadım. Sadece bıraktım.
İnadımdan değil, saygıdan. Hem ona, hem kendime.
Dedim ki: Vazifemi yaptım. Elimdekilerle büyüttüm onu, hayalimdekilerle değil. Binlerce sabah erkenden kalkıp okula götürdüm. Defterleri zor aldığımda oldu, yetmediğinde yolunu buldum. Otomotiv atölyesinde çift vardiya çalıştım, yemediğimi çocuğuma yedirdim, ellerim yağ kokarken eve döndüm, yeter ki borçlara boğulmasın. Tozlu sahalarda oynadığı maçlara gidip tribünden bağırdım, içim yorgun olsa da Özür dilemeyi, teşekkür etmeyi, yüzüne bakmayı öğrettim ona. Sert toprağa sabır ve inançla tohum ekmek gibi değer kazandırdım.
Ve acı da olsa şunu anladım: Eğer tohum iyi ekildiyse, bir gün filizlenir. Eğer filizlenmezse gözyaşlarım sulamaz onu.
Yaşamaya başladım yeniden.
Evin balkonunu onardım: Eşimin vefatından beri çürüyordu. Tahtaları değiştirirken, fırçayla her sürdüğüm boyada kendi içimi de onardım. Yalnız başıma yemek yapmaya başladım kuru fasulye, pilav, sade bir yahni. Ayak sesini beklemeden yemeğe alıştım. Mahallenin aşevinde yemek dağıttım; sessizliğin yükünü taşıyan insanlara sıcak çorba verdim ve gördüm ki, başkasının acısını paylaşınca, kendi acın hafifliyor.
Her pazar sabahı camiye gitmeye başladım; mucize için değil, nefes almayı öğrenmek için. Sonra plastik bardakta bir Türk kahvesiyle parka oturup hayatı izledim. Köşe başındaki Hatice teyze selam verdi. Karşıdaki manav Kemal abi hâl hatır sordu. Mahalle yaşıyordu. Ve ben, azar azar, doğruldum yeniden.
İstedim ki, bir gün oğlum dönüp baktığında, telefona kilitlenmiş umutsuz bir adam görmesin. Dimdik duran, vicdanı rahat, huzurlu bir babayı görsün. Sessizliğin de uzaktan terbiye ettiğini anladım.
Üç bayram geçti. Üç boş sandalye. Belki gelir diye üç kez bir tabak koyup, sonunda sessizce kaldırdım. Yavaş yavaş, omuzlarımdaki suçluluk yükü hafifledi. O tamamen kaybolmadı, ama ben yazmayı bıraktım.
Hayat, neyin kıymetli olduğunu insana en beklemediği anda gösteriyor. En çok da insan her şeyi kontrol ediyorum sanırken.
Bir salı günüydü Ne doğum günü, ne özel bir şey. Bir arabanın evin önünde durduğunu duydum.
Pencereye koşarken kalbim gençliğindeki gibi çarpıyordu, maçtan önceki gibi. Oğlumu gördüm, arabadan indi. Daha yaşlı, daha yorgun gözüküyordu. Üç yılda yaşadıklarını kelimeler taşımıyordu. Elinde bebek taşıma koltuğu vardı.
Bir an, onardığım balkonuma, eski evime, bana baktı. Sanki hâlâ aynı adam mıyım diye ölçtü.
Ağır ağır merdivenleri çıktı. Kapının önünde durdu. Konuşmadan önce dudakları titredi; sanki söylediği özrü içinde büyütüp getirmişti.
Beni görmek isteyecek misin, bilmiyordum, dedi sesi titreyerek. Ben yeni baba oldum. Kucağımda o çocuğu tutarken anladım. Anladım ki, çok zor. Ben hiç bilmemişim.
O an gördüm onu: Kavgaya gelmiş adam değil, korkuyla dönen bir evlat. Gözlerinde, bazen geç gelen ama mutlaka gelen bir olgunluk parlıyordu. Süslü bahaneleri yoktu. Oğlu, gerçek haliyle gelmişti.
Nerede kaldığını sorabilirdim. İçimi kemiren o günlerin hesabını isteyebilirdim. Ben sana demiştim diyebilirdim, nice ana baba gibi.
Ama gerçek sevgi intikam peşinde değildir. Barış arar.
Kapıyı açtım.
Diz çöktürmedim. Hesap da istemedim. Yalnızca elimi uzatıp, sineklik kapıyı bulut gibi kenara ittim.
Senin için burada her zaman bir tabak var, dedim; kelimelerim zehirsiz, sade. Gel, burası senin evin.
Başını eğdi; bir damla gözyaşı izinsiz aktı. Sonra içeriye, göğsünde bebeğiyle girdi. Çocuk derin uykudaydı; o anda, içeride eski ve kırık bir şey yerini buldu. Ben, yıllardır ilk defa başka bir nefesin sesini duydum evde ve bu sefer acıtmıyordu. İyileştiriyordu.
Eğer kaçan bir evladını kovalamaktaysan bırak.
Derin bir nefes al.
Bağ kurmak, borç gibi talep edilebilecek bir şey değil.
Sarılmak, kuralmış gibi zorla oldu mu değeri kalmaz.
En büyük güç bazen gürültüsüz bırakmaktır; onurunla yaşamak, ekilen tohuma güvenip ilerlemektir.
Ve bir gün dönerse kimi zaman dönerler kapıyı mahkeme değil, merhametle aç.
Çünkü sevgi; bastıra bastıra kırıp geçmek değildir.
Sevgi, kilidin anahtarını hep yerinde bırakmaktır
O kalp, yolunu bulduğunda geri dönebilsin diye.
