Eski eşimle olan ilişkim, adliyede sona erdi. Kim suçlu, kim suçsuz, onu söylemeyeceğim; ilişkide aslında her zaman iki taraf da hatalıdır.
Ama gerçek şu ki, ikinci eşim kendine bir sevgili buldu. Adam varlıklı bir iş adamıydı; uzun zamandır İstanbulda yaşıyordu ve sonradan Kadıköyde küçük bir kafe açmıştı. Önceleri gizlemeye çalışıyordu ilişkilerini, ama zamanla saklamayı da bıraktılar.
Sonra gelip beni karşıma aldı ve boşanma davası açacağını, evimizin yarısını isteyeceğini söyledi. Kadın, sinirlenip kaygılanmamı bekledi. Ama ev tamamen benim alın terimle kazandığım parayla satın alınmıştı. Eski eşimin bu evle hiçbir ilgisi yoktu, iki sene oturmuş olması dışında. Şimdi kalkıp hak iddia etmeye cüret ediyordu.
Ben ise gayet sakin karşıladım. Mahkemeye gitmesini bile engellemeye çalışmadım. Sadece davayı kaybetsin ve dava masrafını ödesin diye bekledim. Zaten ilk eşimden kötü tecrübem vardı. O dava üç seneden fazla sürdü. Ortada uzlaşma yoktu, her duruşmamız skandalla bitti.
İlk eşim sonunda istediği gibi yaptı: bana karşı dava açıp mal paylaşımı istedi. İyi bir avukat bulmuştu. Babamdan kalan miras evi elimden gitti; eski eşim beni evsiz bıraktı.
Ama ikinci eşimde çok daha tedbirli davrandım. Ona evlenmeden önce zaten bir evim vardı, üstelik el emeğimle baştan başa onarmıştım; ama tapuyu kardeşimin üstüne yapmıştım. Ona sonsuz güvenim vardı. Boşanma zamanı geldiğinde ise ortada bana ait bir şey yoktu. İlk evlilikten sonra hiçbir kadın beni kandıramazdı.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
