Altı ay önce, arkadaşım Gülayı kocası terk etmişti. O zorluk dolu dönemde yanında olmaya, ona destek vermeye çalışmıştım. Fakat son bir ayda, Gülay benimle görüşmekten uzak durmuş, ilgisizleşmişti. Onun halini merak ederek, bir gün evine gitmeye karar verdim; nasıl olduğunu öğrenmek istiyordum.
Kapısını çaldığımda, Gülay beni isteksizce karşıladı. Yüzünde hüzünlü, yorgun bir ifade vardı. Bir yandan mutfakta bir şeyler pişiriyordu; ben ortamı yumuşatmak için yemeğin hoş kokusunu övdüm. O ise telaşla Birazdan yanacak diyerek kuyunu mutfağa döndü.
Salonda otururken, eşimden bir telefon geldi ve geç saate kadar çalışacağını söyledi. Aslında bu, son zamanlarda sık sık olan bir şeydi. Ayrıca dikkatimi çekmişti ki, Gülay artık benimle özel hayatından neredeyse hiç konuşmuyordu. Eskiden her ayrıntısını hevesle paylaşırdı oysa.
Tam eşimin aramasının ardından, Gülayın telefonu bana yakın bir yerde çaldı. Ekrana bakınca, arayanın kendi kocam olduğunu gördüm. İçimde bir huzursuzluk doğdu, yine de refleks olarak açtım. Gerçekten eşimdi. Gayet samimi bir dille Gülaya sesleniyor, ona kavuşmak için sabırsızlandığını söylüyordu.
O an, tarif edilemez bir sarsıntı yaşadım. Gülayın, arkamdan kocamla birlikte olduğunu fark ettim. Duygularımın ağırlığıyla kalkıp dışarı çıktım. Bu utanılası durum beni hem şaşırttı hem de bir açıdan rahatlattı. Kendi tembelliğinde bana yük olan, çalışmayan ve bana sırtını yaslayan kocamın artık hayatımda olmayacağını hissettim.
Sonra, bakalım kocam Gülayla ne kadar idare edecek, diye merak ettim. Beklediğim gibi, altı ay beraber yaşadılar; sonunda Gülay onu da kapı dışarı etti. Kocam dönüp bana sığındığında kapılarımı sonsuza dek kapattım.
Şimdi yıllar öncesine bakınca, kendimi o yükten, o zehirli evlilikten kurtardığım için şükrediyorum. Artık huzurlu, mutlu ve özgür bir hayat sürüyorum. Her şeyin sonunda, huzuru bulmanın başka bir yolu olmadığını anladım.
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
