Oğlumun hamile bir kadını terk ettiğini öğrenince dünya başıma yıkıldı. Utançtan değil, bir zamanlar öğle sıcağında motosikletle sipariş taşıyan, yorgun gözlü o kızı düşündüğüm için. Karnı iyice belirginleşmişti ve yüzünde tarifsiz bir yorgunluk vardı. O an, bir şey yapmam gerektiğini anladım.
Bir salı öğleden sonra, kapısını çaldım. Kapıyı iş kıyafetleriyle, karnı iyice büyümüş halde açtı. Gözlerindeki yorgunluk içimi dağladı.
Buyurun? dedi temkinli bir sesle.
Ben, seni bu halde bırakıp giden o sorumsuzun annesiyim dedim. Durumu düzeltmeye geldim.
Gözleri doldu bir anda.
Hanımefendi, başıma daha fazla dert istemiyorum
Dertle gelmedim yavrum, çözümle geldim. İstanbuldaki en iyi aile avukatını tanıyor musun? Artık senin avukatın, masrafı ben karşıladım. Yarın görüşmen var.
Birkaç saniye sessiz kaldı. Devam ettim:
Oğlum benim rahmimden çıktı, evet; ama terbiyemden çıkmadı. O çocuğun nafakasını son kuruşuna kadar ödeyecek, gerekirse üç işte birden çalışacak.
Dediğim de oldu. Avukatımız işini layıkıyla yaptı. Torunum doğduğunda ki evet, o benim torunum, oğlum bunu kabul etmek istemese de hastaneye bez, kıyafet ve arabanın bagajında kurulmamış bir beşikle gittim.
Hanımefendi, gerçekten gerek yoktu
Gerek var dedim. Ben bu çocuğun babaannesiyim.
Elbette oğlum artık benimle konuşmak istemedi. Beni ihanetten, haddimi aşmaktan, hayatını mahvetmekten suçladı. Ona cevabım netti: Asıl hayatı mahveden sensin; ben ise olanı düzeltmeye çalışıyorum.
Aradan iki yıl geçti. Genç kadın ve torunum artık benimle yaşıyor. O akşam derslerine gidip hemşire olmak için çalışıyor, ben ise torunuma bakıyorum. Mahallede belki de en garip ama en dayanışmacı aile biziz. Oğlum hâlâ konuşmuyor benimle; fakat nafakası kuruşu kuruşuna yatıyor avukat bu konuda çok net.
Dün, torunumu biberonla beslerken genç kadın sessizce arkamdan sarıldı.
Teşekkür ederim anne diye fısıldadı.
“Anne.”
Düşünüyorum da; bir kız evlat ve torun kazanmak, hatta bunun için oğlunu geçici olarak kaybetmekten bile kıymetli olabilir mi? Bazen aile, içine doğduğun insanlar değil, sahip çıkmayı seçtiklerindir.
Sorumluluk, vicdan ve hiç beklenmedik bir sevgiden doğan bir hayat dersi bıraktı bana bu hikâye.
